Waar kom ik mijn bed voor uit

Een paar zondagen geleden nam een vriendin mij mee naar The Goddes Project.
Vier vrouwen organiseerden een middag in het Rie theater in Woerden voor zo’n 90 vrouwen. De film werd getoond en daarna werd er nagepraat met heerlijke hapjes en drankjes.
Dit soort (film) projecten vind ik altijd super cool. Vrouwen gingen op pad in een beschilderde bus. Een reis door de VS om  vrouwen te interviewen. Een enorme verscheidenheid aan vrouwen met ieder een boodschap, groots en bescheiden. Simpel en emotioneel beladen, spiritueel en alledaags. Met als overkoepelende boodschap; be the example, wij vrouwen hebben allemaal een sociale kracht. Er zíjn voor de mensen om je heen. Help elkaar met je verhaal of luisterend oor. Elk mens heeft iets bij te dragen, help en inspireer en laat je inspireren.
Maar wat mij nog het meest bij is gebleven was de vraag van een van de vrouwen die aan het woord was: ‘Waar kom je je bed voor uit?’ ‘Al is het die eerste sigaret’.
Waar je het meest mee bezig bent in je eigen leven, valt je natuurlijk het meest op. Al ben ik nog nooit mijn bed uitgekomen voor een sigaret, deze specifieke vraag is voor mij altijd een thema geweest. Er zijn tijden van extreme vermoeidheid geweest dat ik echt alleen maar mijn bed uit kwam voor een kop koffie (nog steeds loop ik als eerst naar het koffie apparaat). Er zijn ook tijden geweest dat ik alleen om ‘de juiste redenen’ mijn bed uit moest komen, dus niks materialistisch of eetbaars.

Het leven kan zó zinloos lijken (weer een dag zoals alle anderen, de poolkappen smelten steeds sneller, jengelende kinderen, wéér beslissen of ik kerstkaarten ga versturen dit jaar, wéér bedenken wat we moeten eten, alweer al die kleding in de was, nog steeds oorlogen in de wereld, nog steeds geen Jezus terug op aarde, nog steeds mijn autosleutel kwijt) of zó zwaar aanvoelen (het loopt niet lekker met een relatie, wat moet ik nu weer aan, moe en hoofdpijn, hard werken voor een schamel salaris, chronisch ziek of een ziek kind, machteloosheid om al die kinderen die geen veilig thuis hebben, veel te drukke dagen met werk en kinderen, pfff vul maar in).
Wat deze vrouw zo mooi zei was: er is áltijd iets het waard om een nieuwe dag te beginnen. Elke dag heeft lichtpuntjes. Ook voor mensen in de meest benarde situaties.

Heel bewust bedenk ik me vaak dat ik ‘vroeger’ in een periode van een aantal jaar echt niet wist waarom ik mijn bed uit zou komen. Het leven voelde zo zwaar en zinloos. Nu kom ik elke dag positief mijn bed uit. Oké, oké, meestal zou ik me het liefst nog een uurtje omdraaien en zeker als ik de kinderen al hoor ruziën aan de ontbijt tafel of me bedenk in hoeveel bochten ik me moet wringen om tien flessen aan drie kinderen te geven, het huis loopbaar te houden en twee machines was weg te werken.
Maar bij het idee weer de vreugde op het gezicht van Phiene te zien als ze een nieuw liedje zingt of broodjes voor me maakt in haar keukentje, spring ik mijn bed uit. En soms is het wél alleen die kop koffie. Of de gedachte aan een nieuw naaiproject. Of knuffelen met twee baby’s. Of het idee dat ik vandaag weer wat spullen kan uitzoeken en weg doen, dat de Flow binnen komt, dat ik een stukje kan schrijven of  opnieuw vrolijkheid, licht en liefde kan beoefenen om mijn kinderen te laten zien dat het leven niet saai of moeilijk is. Ik weet het; er zijn veel sceptici in zake of het leven wel mooi is en elk moment de moeite waard, waaronder een stemmetje in mijn eigen hoofd. Maar weet je, steeds meer en meer kom ik tot de conclusie dat er geen andere keus is dan vreugde, licht en liefde. Met niks anders zijn problemen te fixen. Sommige problemen hebben wel kracht en duidelijkheid nodig, maar nooit wantrouwen of woede.

Zo kom ik toch uit bij de grote rode draad uit de film (en het leven); het Goddelijke is in ons allen. Het Goddelijke of God is geen gescheiden entiteit, het staat niet boven ons, het oordeelt niet. Het draagt ons, we zijn het. Het laat ons spelen en leren. Het vertrouwt op de loop der dingen. Het geeft je steeds een schone lei. Het komt niet later, het heeft geen spijt en het weet altijd de weg. Het komt altijd z’n bed uit en het gaat er op tijd weer in.
Elke dag opnieuw en opnieuw tot we allemaal zien hoe waardevol we zijn.

vrolijke dag!
Liefs Anouk

       

Even dat iedereen het weet; Phiene kan het zelf wel. ‘NEE, elpen!!’

In dit huis…als alle huizen

Echt heel grappig. Nou ja, ik vind het eigenlijk niet grappig, maar toch ook wel. Het is me al wel eens eerder gebeurt. Dan schrijf ik een stukje over mijn geduld en rekbaarheid en dan gaat het mis. Gisteravond was ik het gezeur over eten zo zat, dat ik enorm uit mijn slof schoot. Ik pakte mijn jas en mijn schoenen en deed alsof ik weg ging. Phiene raakte in paniek, dus ik ademde drie keer diep in en uit in de garage en toen kwam ik weer terug. De helft van de kinderen in tranen. Toen heb ik even heel goed uitgelegd dat het geduld van deze mama heel soms op is. Laten we wel wezen, ik krijg bijna altijd gezucht en gesteun als ik vraag of schoenen opgeruimd kunnen worden, lege bakjes chips nog op de bank staan, voetbal en gewone sokken in propjes rond slingeren of als ze voor een keer de taak van iemand anders over kunnen nemen. De poes eten geven ofzo. Of hun eigen taak, de tafel dekken. Of gewoon je bed opmaken. Ja zeg, ik heb ook wel eens geen zin om ELKE dag iets nieuws te verzinnen voor het eten.
Nou goed. De peuter weigerde zoals altijd een hap te nemen. En, ahhum, een van de anderen besloot van het ei eiersalade te maken met heel veel mayonaise en de spinazie en aardappelen te scippen. Dat eten, dat is vast een dingetje waar ik weer eens iets mee moet, want mijn emmer was vol. Ik had me nog zo voorgenomen, hoe groot de chaos ook zou worden, ik alles gewoon rustig een voor een zou doen.

Ik denk dat ik twee problemen heb.
1. Ik wil altijd net iets meer doen dan ik kan. 2. Ik leef iets te veel in het hier en nu.
Door probleem 1 blijven zich maar nieuwe ideeën in mijn hoofd ophopen, waardoor ik nogal eens in een creatief proces gestoord word door een van mijn kinderen. Als je gestoord wordt in je gedachten (dus niet hier en nu was, mindfull bij de handelingen die zich op dit moment afspelen) bestaat de kans dat je geïrriteerd gereageerd. Een van mijn grootste ontdekkingen op mijn pad van geduld 🙂
Nu is de kans hier best behoorlijk dat je in je gedachten wordt gestoord als er de H.E.L.E DAG tegen je aan wordt gekletst. En dan met als extra moeilijkheidsgraad, vooral door een peuter met een dagelijks groeiende maar nog grotendeels onverstaanbare woordenschat. Mijn conclusie uit probleem 1 is dat ik het gewoon iets te druk heb om even op te kunnen laden zonder stemmen om me heen. Zeker als Stephen er een paar dagen niet is. Vorige week bijvoorbeeld toen ik er even doorheen zat zo net voor het eten, zei hij, ga anders even op je kussentje zitten boven. Heel fijn. Echte liefde.

Probleem 2. Ik leef iets te veel in het hier en nu. Ik was al nooit een planner (meer een dromer :)) maar nu ik in het moment leef (ja, met m’n ideeën) zitten er bij mij geen beren meer op de weg. Ik zie ze in elk geval niet, laten we het zo zeggen. Ik denk niet na over hoe ik bij de kijkles van Jop kom, wat we volgende week weer allemaal gaan eten (of morgen), wanneer en waar ik sinterklaas cadeau’s zal inslaan, hoe druk ik het zal hebben als Stephen een weekje naar Engeland is en om dat recept op tijd aan te vragen bij de huisarts. Ja, zelfs als ik een lijstje maak is de kans zeer groot dat het er niet van komt. Dit is natuurlijk een beetje laks, want er worden wel nieuwe kleertjes gemaakt voor de kinderen. En ik mag er van mezelf bij zeggen dat het al stukken beter is als vroeger. Maar goed, vroeger had ik geen vijf kinderen en vroeger deed ik zoiezo maar wat. In dit huis is efficiëntie echt een must, dan is het Hier en Nu een stuk relaxter.
Dan heb je nog de beren die je niet met blote oog kunt zien, die ook onder probleem 2 vallen. Vermoeidheid,  nog niet erkende zorgen, verwerking van het een of ander en vooruitgeschoven to do’s of irritaties.
Het idee van meditatie is niet dat je nooit meer gedachten hebt of gevoelens uitschakelt, maar leert gedachten op te vangen en er pas over na te denken als je er bewust de tijd voor neemt. En leert gevoelens (bv vermoeidheid, onzekerheid, boosheid) aan te voelen komen, even te benoemen waar het vandaan komt en een snelle beslissing nemen over of je er nu iets mee gaat doen of later (of niet).
Ik ben zo handig geworden in ademen en de beren herkennen dat ik pijlsnel weer over ben tot de orde van de dag. Die handigheid was de afgelopen maanden een overlevingsdingetje. Het hele proces van erkennen, een plaats geven en door, ging net iets te snel, lees onzorgvuldig. Kort gezegd, verstand op nul en gaan. Dat heeft een mens niet voor niks hè?! Geniaal. Zeker in gevallen van echte ellende. Maar nu er iets meer ruimte ontstaat om wat dieper te ademen, durf ik me moe te voelen, zonder de derde bak koffie te nemen (die is niet meer zomaar getapt, omdat ik nu tijd heb om de afweging te maken haha!), maar daar komen dus ook weer nieuwe zorgen van; getsie, wat heb ik veel chips, koek en bier op de laatste tijd, als ik daarmee stop wordt ik vast acuut ziek van de afvalstoffen die gaan bewegen. Zeg maar, ruimte voor beweging, voornemens weer oppakken, leveltjes hoger. Het lastige aan vernieuwing of volgende stappen is dat ze net te vroeg komen. Je hebt er nog geen tijd voor, maar wel tijd om er over na te denken.

Om een veel te lang verhaal wat korter te maken, hebben mijn kinderen het meest aan een moeder die uitgerust is, haar best doet om geduldig te zijn, maar wel structuur biedt (ook nog zo één, structuur, daar schrijf ik binnenkort over) en af en toe een jurkje naait of een mutsje breit.
Toen ik terug kwam aan tafel gisteravond besloot ik (na nog wat gemopper) om mezelf hier niet schuldig over te voelen. Dit schiep een grote lege ruimte met groei mogelijkheden. Ik ben zo blij, als iemand zijnde die oneindig geduld zo hoog op haar lijstje heeft staan, dat ik groei, niet alleen door oefening maar vooral door vergeving.

Het peuter pak maakte ik uit één van de prachtige french terry’s van See you at six in de kleur tender rust. Voor de broek gebruikte ik een patroon voor niet rekbare stof, zodat hij boven wat weider valt, ik wilde geen rits gebruiken, hij moest zo aan getrokken kunnen worden. Ik maakte een band van 7 centimeter breed en tekende een buikstuk met ronde hoeken aan de bovenkant. De banden knipte ik 45 cm lang bij 4 cm breed en voorzag ik van twee knoopsgaten per band zodat de broek lang gedragen kan worden, In de achterkant van de band naaide ik elastiek, dat vond ik aan de voorkant niet mooi. Ik had knoopjes liggen in dezelfde kleur, mijn geluk was compleet.

 

Daar ben ik weer!

Zo, pfff dat mag weer van het lijstje afgestreept worden; de eerste drie maanden met onze tweeling. Rustig cocoonen was het niet. En rustig is het ook nog niet. Maar we mogen voorzichtig zeggen dat het duo door slaapt in de nacht. Een must voor ouders. Een must voor de mens. Elk begin is moeilijk en zeker van een mensen leven. Zo maar op aarde. Tussen allerlei gekke medemensen, laawaaiigheden en ander ongerief. Ik begin zo langzaamaan te denken dat we in de buik van onze moeder 100 procent beschermd zijn tegen pijn en ongemak. Helaas moeten we geboren worden, anders wordt ons hoofd te groot. Darmen en het maagklepje moeten maar kijken hoe ze redden. Stephen vroeg zich nog af hoe een baby in de buik ontlast. Ik heb nog geen tijd gehad om het op te zoeken. En ook…ik ben zo blij dat ik mezelf los heb weten te rukken van mijn Iphone. Als je aan bed, bank of baby gekluisterd zit, is dat ding zo’n beetje het enige wat je nog wat zogenaamde vrijheid geeft. En surrogaat plezier. In de vorm van de voor ons gemak ontworpen thuis winkel Apps, Instagram en Whats App.

We sloten af met vuurwerk en dat was het! Heel erg intensief, maar zo bijzonder. Ik schreef vanochtend aan vriendinnen dat ik best wil cocoonen met mijn baby’s, maar met twee tegelijk is dat bijna niet te doen. De eerste weken wel hoor. Toen deden familie en vrienden het huishouden en zorgden voor de andere kinderen. En ook nu ontvangt elke baby z’n knuffeluurtje. Maar voor een huilbaby is beperkt tijd. Ritme en regelmaat dus. Slaap ritme dus, want één ding komt in elk geval overeen bij alle baby’s die we hadden; van slapen knap je op.

Ik merk aan mezelf dat ik nog efficiënter ben geworden, dat voelt goed (bedden opmaken is het nieuwe sporten en eindelijk bereid ik de dag van morgen voor. YES!!) maar rustig doorademen schiet er weer een beetje bij in. Tijd dus weer voor een prio/doelen lijstje en wie mij een beetje kent, weet dat ik dat graag al schrijvend doe.

Prio’s: *UITGERUST zijn (slapen). *GEZOND voelen (gezond eten, yoga en mediteren)
Doelen: *MINDER spullen (uitzoeken, weg doen en niet meer kopen). *SCHRIJVEN (blog of papier). *KLEDING maken (wat we nodig hebben en wat ik leuk vind).

Deze dingen moeten natuurlijk netjes op hun beurt wachten. Eerst de flesjes, huiswerk, vaatwasser, wasjes vouwen, kleiwerkjes maken, badjes en boodschappen. Maar de dingen uit mijn lijstje dan maar laten schieten is geen optie. Tijd ervoor inplannen werkt maar half, het loopt vaak anders (oh echt??;)). De kunst is, in te schatten of ik nu dat patroon zal uitraderen, even in bed zal gaan liggen of de voorraadkast zal opruimen. Ik sta ook steeds op het punt om aan te kondigen dat ik een week mijn telefoon weg ga leggen, maar ik begin al een beetje te trillen als ik er aan denk (#instaaddict). Nou, mocht ik ineens niet meer reageren, dan weet je waar ik ben.

Liefs Anouk

 

Mijn groendilemma

Groene Doelen

ahum. Ik keek gisteren tijdens mijn rustuurtje Tegenlicht: Worsteling van de Groenmens. Een beetje ongemakkelijk herinnerde ik mij dat ik ook een poos met mijn eigen tasjes fruit, aardappels en uien (zelfs meel) ging halen en mijn eigen tandpasta en deodorant maakte. Vandaag de dag is het enige Home Made hier in huis een tweeling in mijn buik.
Ja, ik maak ook dingen als dekentjes, kleding en een babynestje, maar mijn sterke voorkeur voor uitsluitend ecologisch katoen is een beetje verwatert. Ik gebruik de droger vaker dan zou hoeven, ben buiten de deur wat minder strikt met zuivel, koop kleding zonder te checken hoe en waar het gemaakt is (zelfs bij Aliexpress, schaam schaam) en sleep pakken koekjes in huis.
Terwijl ik keek, vroeg ik mezelf af; wat is dat nou met het Groen Dilemma? Al ken ik niet alle cijfers van milieuvervuiling uit mijn hoofd, ik kan me er veel bij voorstellen, dus ik vind het heel belangrijk. Het was mijn doel steeds een stapje groener te leven; juist nu we een groot gezin wilden…Waarom verlies ik het soms uit het oog?
Hoort de worsteling tussen comfort en keuzes durven maken bij deze overgangsperiode? Is het de spagaat van deze generatie? Moeten er eerst meer mensen ‘mee doen’ ?
Hoe kan de urgentie, die ik wel degelijk voel bij het klimaatprobleem, verwateren? Dacht ik dat ik er was toen ik besloot veganist te worden? Dat dat mijn deel is? Vind ik het te moeilijk? Wil ik mijn vrienden en familie er niet mee belasten? Tot mijn spijt moet ik concluderen dat ik te makkelijk ben gaan denken: ik doe heel groen, maar als ik op reis ga/over de stoffenmarkt loop/in die superleuke nieuwe kledingwinkel ben/zin heb in chips…éven niet! De verleiding van alle (mooie) spullen en lekkere dingen is groot…
Ecorexia kon ik mij meteen voorstellen ook. Wanneer slaan we door? De lijn tussen Groen Leven als middel en Groen Leven als doel is heel dun. Hebben we plezier in consuminderen of voelt het meer als plicht? Of als sport? Green Evelien, die ik al jaren volg, zegt terecht dat het stapjes moeten zijn en je je vooral moet richten op de vrijheden die minderen met zich mee brengt en het simpele dagelijkse plezier.

Voor mijn gevoel rijd ik nu te hard met een energiezuinige auto. Ons afval kan soms niet mee in de bak, wat voelt als ballast. Mijn kledingkast puilt weer uit waardoor ik geen zin heb om te kijken of ik nog witte hemdjes heb en dus maar iets bestel. Er heb er geen goed gevoel over. Ik was zo goed bezig.
Door energiegebrek eet ik vaker ongezond zoals pizza uit de supermarkt, weliswaar vegetarisch, maar dan ben zo moe dat mijn ogen dichtvallen voor ik de kaas erop zie. Voel ik me dan schuldig tegenover Lisette Kreischer en Lisa Stel? Of baal ik van mijn zwakke ruggengraat? Of weet ik dat ik me hierdoor alleen maar slechter ga voelen? Dus eigenlijk, krijg ik dan maagpijn omdat ik gefaald heb, of echt omdat het slecht is voor mijn lichaam? Ik laat het in het midden. En schuldgevoel heb ik nooit lang meer, daar had ik vroeger te veel van en het bleek erg destructief. Maar op dit moment vind ik mezelf wel een beetje te lief…kritisch blijven is juist constructief en holds me on top of it. Ik ben vrolijker als ik actief met mijn plekje op de wereld bezig ben, dan wanneer ik zit te wachten op de bank tot mijn bestelling van Zalando binnen komt.
Bovendien is het écht twee voor twaalf…

Conclusie. Het groene compartiment in mijn hart vindt eigenlijk dat kinderen hebben niet groen is. En zeker vijf kinderen niet. Maar ik voelde me pas enigszins groen toen ze er al waren. Moet je na gaan hoe dankbaar ik hen ben! Ik wil dus de verandering laten zien, die zij verder kunnen uitbouwen. Zodat de komende generaties bevrijd zullen zijn van gewoontes als vlees op de bbq, taart op een verjaardag, elke maand nieuwe kleren en lekker vaak vliegen. Eenmaal bevrijd van dogma’s en twijfelachtige tradities zal hun creativiteit pas echt stromen.
Ik wil me met dagelijkse keuzes weer afvragen: ‘What would Green Evelien do?‘ En dan nu met het volle besef dat haar weg niet mijn weg is en dat mijn naaimachine/stofzuiger/oven niet (persé) de deur uit hoeft 🙂

Tijd dus weer voor een nieuwe missie en actie punten…
En laat ik nou net een nieuwe Bullet Journal mogen open slaan! Whoop whoop! Ik begon deze dus met een Groene Doelen spread.
Moet ik het wel gaan bijhouden in een of andere ‘ecotracker’…hmm

Van 10 naar 1

img_0391

rose_pistachio_brownie_02_sharp_sharp_vegan_organic_treats

Kelly van Ma vie en vert volg ik al vanaf dat ze begon met bloggen zo’n beetje. Ik ben enorm fan van haar schrijfstijl, eco mentaliteit, zelfmaak activiteiten en haar humor. Schamend bedenk ik me nu dat ik nog steeds haar boek niet heb gekocht; Art d’Eco Jammer dat ik een koopstop heb ingelast. Ik schrijf ‘m op mijn buylist in mijn bulletjournal…
Kelly nam laatst een schrijf-stokje en dat stukje maakte mij heel blij maakte. De van 10 naar 1 lijst. Ik heb geen idee of ik die ook zomaar over ‘mag’ nemen en of ik mij daarvoor aan moet melden. Ik mag vast doen waar ik zin in heb…

10 Dingen over mezelf
chaoot/ vindt alles leuk/ houdt van alle mensen/ gelooft in mooiere wereld door positieve gedachten/ Boeddhist, Christen, Humanist, but above all a breath breathing human being/ geen ochtend mens (al word ik het steeds meer)/ houdt van stilte/ houdt van feest met vrienden/ besloot ooit dat ze alles kan leren/ legt de lat weleens te hoog.

9 dingen die ik leuk vind
ontwerpen en dingen maken/ lezen/ uitgerust zijn/ op reis gaan/ zwanger zijn/ dansen/ dat ik al zo ver ben gekomen met het oefenen van geduld/ groeien met mijn kinderen/ biertjes drinken met mijn lief en nieuwe muziek zoeken

8 dingen die ik niet leuk vind
te snel leven/ ruzie en oorlog/ als het dekbed niet goed in de hoes zit/ dat ik niet zonder koffie kan/ dat ik keuzes moet maken in het leven/ de vaatwasser uitruimen/ geschreeuw op het voetbalveld/ rommel in huis

7 plekken waar ik graag ben
thuis/ in de armen van mijn lief/ bij mijn kinderen /de Belgische Ardennen/ Zeeland/ in de natuur/ in elkaars hart

6 manieren om mijn hart te winnen
door jezelf te zijn/sweets van Sharp Sharp / met lekkere hapjes en een Leffe Blond/ een ‘goed’ gesprek/ met stofjes en bolletjes wol/ door te zeggen dat je het zo leuk vindt wat ik schrijf, haha!

5 plaatsen waar ik nog/terug heen wil
Scandinavie/ New York/ Azië/ waar de weg me brengt/ dit leven

4 dingen waar ik niet zonder kan
verbinding met dit moment/ mijn liefjes/ lekker eten/ de zon

3 lievelingsliefdjes (in willekeurige volgorde en het zijn er helaas maar 3)
The road to east- Mathias Duplessy
Imagine- John Lenon
When Doves Cry- The Be Good Tanyas

2 wensen
dat mijn kinderen gelukkig zijn/ wereldvrede

1 laatste woord
Namasté

(op de tweede foto één van de meest goddelijke lekkernijen; gebakjes van Sharp Sharp nog gezond ook)