Salopette voor Phiene

Salopette naaien
Salopette naaien
Salopette naaien
salopette naaien

Dreumes leeftijd is zo leuk. Ik kwam gisteren een collega dreumes tegen bij vrienden. Guus heeft hetzelfde ronde koppie, kijkt net zo eigenwijs de wereld in en zegt ook: “kroydekroy” als je hem iets vraagt. Het is ook de leeftijd dat ze er achter komen dat ze (net als broer en zus) hun stem kunnen verheffen als ze iets willen. Guus vond van de week bijvoorbeeld dat hij echt pepernoten bij het ontbijt moest. Hij kreeg ze niet en helemaal tot in de klas van zijn broer heeft hij laten weten dat hij helemaal niet te spreken was over de beslissing van zijn moeder. Phiene kan grommen. Ze is de hele dag bezig met een marathon om op tijd bij openstaande kastjes te komen. Ik geloof dat ik ook moedeloos zou worden als ik het steeds nét niet haalde. Zo fijn trouwens om allerlei soorten vrienden te hebben. De mama van Guus bijvoorbeeld is van nature gewoon ontspannen als Guus gras en aarde eet, heel leerzaam voor mij. Ze stuurde me laatst ook deze quote door: Both of us can’t look good at the same time…it’s either me or the house. Vrienden weten ook precies wanneer ze dat even moeten sturen.

Een van de dingen die mijn dankbaarheid heeft vergroot is kleding maken voor de kinderen.
Mijn motto was jaren lang: als de kinderen er niet zijn of slapen, breng dan alles weer in gereedheid voor als ze er weer zijn, zodat je dan tijd hebt voor wat zich aandient. Het eten voorbereiden en de bedden verschonen zijn van die dingen die je eigenlijk niet wil doen als de kinderen erbij zijn. Toch ben ik voorstander van kleine klusjes doen waar de kinderen bij zijn en klusjes samen doen. Welke klusjes dat zijn hangt natuurlijk af van de leeftijd van de kinderen. Jop maait tegenwoordig het gras of vouwt de sokken. We leren ze koken, wat in het begin zeer veel geduld vroeg van mij. Ik heb wat keren tot tien geteld als het derde ei op de grond viel en meel eroverheen. Eigenlijk deed ik het liever even snel zelf. Met z’n allen helpen in huis vinden we zoiezo nog een lastig puntje. Het rooster werkt niet altijd, vooral omdat dagen nog wel eens anders lopen maar ook omdat ik soms liever heb dat ze even ergens anders mee helpen. Als je dan weer terug wilt naar het rooster, krijg je te horen dat het niet eerlijk is ‘want ik heb al iets gedaan’. Er staat een experiment op mijn lijstje voor een pilot zonder rooster; nog een keer proberen of het ook ‘organisch’ kan.

Kleding naaien vind ik heerlijk. Het liefst in stilte van de avond of een ochtend. Terwijl mijn handen panden aan elkaar spelden, droom ik weg over het kind wat straks rond springt in de creatie. Het maakt me dankbaar. Ook wel eens melancholisch; volgend jaar past ze het niet meer. En over tien jaar is ze het huis uit (de oudste. die het ook nog leuk vind als ik iets voor haar maak. alleen geen rokjes. en geen jurkjes. daar heb je nu Phiene voor!).

Kinder kleding bij Zara vind ik echt geweldig. Zo zag ik deze salopette, maar wilde nog even wachten met nieuwe kleertjes kopen. Laat ik eerlijk zijn; ze heeft natuurlijk genoeg, het is alleen zo vreselijk heerlijk om iets nieuws te kopen. In november gaan Lisa en ik naar Barcelona; goede reden om ons geld nog even in de portemonnee te houden. Ik besloot er een zelf te maken. In een knippie stond er een die in de buurt kwam; het achterpand paste ik wat aan, zodat ik nu mijn dreumes zie rondkruipen met die super schattige banden met ruches op haar rug…
Mocht je dit patroon willen, stuur me een berichtje. Het is maat 86.

fijne zaterdag!

Nazomer

Quote of the day

We lunchen buiten. Nadat we de was op hebben gehangen besluit ik een boterham te smeren en in de zachte buitenlucht tussen de kierende vogels onze magen te vullen. Terwijl ik mijn best doe om te genieten van de rijstewafels met curry papaya spread en avocado, graaft mijn dreumes met een tevreden koppie de aarde tussen de tegels vandaan. Ze wisselt happen aarde af met stukjes brood; voor haar dus heel gewoon. Ik probeer een transformatie te bewerkstelligen in mijn onderbuik van irritatie naar vreugde. Een flinke kluif als gierende signalen in mijn hersenen een soort luchtalarm aanslingeren. Maar goed, ik adem, adem nog eens en uiteindelijk verschijnt de glimlach rond mijn mond. Phiene merkt het want ik krijg een intens verrukte glimlach terug. Voor haar is het leven goed zo. Terwijl zij stukjes boterham bestrooid met aarde, maak ik een inventarisatie van wat straks in de was moet. Ik bedenk me hoe het zou zijn om dit soort dingen niet te denken. Geen gevaren te zien in dingen die met een oogje in het zeil geen kwaad kunnen, aangeleerde stress bij viezigheid uit te schakelen en rommel slechts te zien als iets wat zometeen even opgeruimd moet worden (en niet meteen te bestempelen als terugkerend kwaad, dat me belemmert leukere dingen te doen).
Stiekem weet ik al hoe dat voelt. Ik vang er wel eens glimpen van op. Het voelt als paradijs. Het voelt als lopend zweven. Feitelijk weegt ons leven niet zwaar, het is ons oordeel over imperfectie dat op onze schouders rust. Met name dagelijkse beslommeringen. Soms voelt het rouwen om een dierbare prettiger (of nuttiger) dan het ongemak van de dagelijkse zinloosheid. Onze opstand tegen dingen (of mensen) die niet mee werken is het vlechtwerk van ons bestaan. We hebben zo lang gepuzzeld op meningen en overtuigingen die het best bij ons karakter passen. We zouden ons naakt voelen als we ze los lieten. Mee drijven op de gebeurtenissen die de dag brengt voelt als in een achtbaan stappen zonder gordels. We willen allemaal uniek zijn in waar we voor staan. Hoe we onze kinderen opvoeden en hoe we denken over de lokatie van het nieuwe hondenpoepveld. Om het leven in kaart te brengen hebben we graag een lievelingskleur en levensmotto.
Wat ons uniek maakt is juist de mate waarin we oordeelloos kunnen zijn en het aantal keer dat het ons lukt om elkaar in de ogen te kijken en te glimlachen. Ik tel tegenwoordig liever hoe vaak ik mijn kinderen níet een gevoel van afwijzing gaf door weg te kijken of afkeuring te voelen.
Neemt niet weg dat we stapelgek kunnen zijn op de kleur paars en onze grenzen mogen aangeven.
Het puzzelkastje zit nu op slot. We puzzelen samen, zo leert Phien puzzelen met de stukjes i.p.v. ze onder de kast te schuiven. Ondertussen zitten er tussen de wasknijpers stukjes brood. Grrr. Morgen eten we gewoon aan tafel.

Kinderen grootbrengen

kinderen grootbrengen

Een zwaar onderwerp voor de vroege ochtend, maar ik blijf er mee in mijn hoofd zitten. En dan moet ik schrijven. Maandag na de yoga vertelde een medecursist over haar zoon van achttien die laatst een nacht niet thuis kwam. Uiteindelijk, toen ze na een uur rondrijden en al z’n vrienden en alle HAP’s in de omgeving gebeld te hebben thuis kwam, lag hij in bed. Over een half uur nuchter bij de tandarts zitten ging niet lukken. We moesten er allemaal hartelijk om lachen, maar we wisten; kinderen grootbrengen is de Mount Everest beklimmen. Je hebt er eigenlijk jaren lange training voor nodig. Uithouding, kracht, longinhoud en conditie moeten op spectaculaire wijze samenkomen. Niet alleen voor het beste resultaat, maar om überhaupt de finish de halen. Hoewel…groot worden ze wel. De meesten kunnen na achttien jaar overheersing door papa en mama redelijk op eigen benen staan. Ook wij ouders komen er wel doorheen. De vraag is hoe we er doorheen willen komen. De weg zit standaard vol met strijd over opruimen, regels over bedtijden en onderhandelingen over ‘schermtijd’.
Ik vraag me elke dag weer af of ik Jop moet dwingen een nette broek en overhemd aan te trekken naar school i.p.v. een versleten joggingbroek en een slonzig shirt en of ik Lisa vast moet binden tot ze heeft gedronken. Vind ik het het zielig dat ze meer huiswerk hebben dan ik op de basisschool of vind ik dat niet zielig? Is nee nee of moet ik overal een wetenschappelijk onderbouwde reden voor hebben?
Ik vind het irritant als de baby alle puzzelstukjes onder de kast schuift (waar ze bijna niet onder vandaan kunnen) en er door het hele huis vuile was ligt. En nog irritanter dat kinderen van bijna 10 en bijna 12 het pas opruimen als ik het 1, 2, 3 of 6 keer heb gezegd.
Eigenlijk is het leven een en al ellende als je het zo bekijkt. Hoe hard je ook werkt, het wordt nooit perfect. We worden ziek en we gaan dood, stof blijft zich ophopen, net als de was en kinderen krijgen een eigen mening. Een eigen mening ja. Misschien ben ik een dromer, maar ik dacht vroeger altijd dat je dan kinderen krijgt en dat die dan of op jou lijken of op je partner. En dan dezelfde hobby’s krijgen, graag maaltijden koken en leuke gesprekken voeren. Ze zouden ook wel eens eigenwijs zijn maar dat was dat schattig. En als ze niet luisteren zou ik ze gewoon naar hun kamer sturen of dreigen dat sinterklaas geen pakjes mee zou nemen uit Spanje. Zoiets.
Toen ik er achterkwam dat ik graag gelukkig wil zijn (vooral omdat ik niet ongelukkig wil zijn), begon ik me te beseffen dat ik elk moment moest komen opdagen. Niet mijn ogen sluiten voor huilende baby’s, hysterische peuters en mijn eigen ochtend humeur. Per situatie kijken wat er nodig is. Soms het hysterische kind in mezelf even laten schreeuwen, grapjes maken met de peuter of een grote bak koffie halen. Gisteren middag wilde zoon lief persé met zijn vriendjes een filmpje opnemen. Zonder YouTube kanaal hoor je er kennelijk niet echt bij tegenwoordig. Wij moeders zijn er niet zo happig op en als ik alleen voor mezelf spreek komt dat vooral om het helemaal nergens over gaat. Beetje over elkaar heen rollen, om de beurt een doelpunt scoren met een zachte bal en een beetje stoer doen. Ik verwijt mezelf dat ik geen begrip kan opbrengen voor filmen hoe je zit te gamen, de nieuwste gadget uit de speelgoedwinkel uit test of al je geld uit geeft aan pokémon kaarten en die dan uitpakt onder je camera. Dat ik YouTube raadpleeg voor haaksteken en de set up voor mijn weekly spreads in mijn bullet journal is daarentegen volkomen zinnig en leuk. Ik besloot mijn oordeel jegens het plan van de jongens op zij te zetten om hun opwinding niet te verpesten. Ik heb ze hun gang laten gaan. Ze hadden erg lol en kwamen (redelijk) democratisch tot beslissingen over het scipt; zo moeilijk was dat niet, want je kunt tegenwoordig gewoon tien minuten dollen en slap ouwehoeren voor de camera en 10.000 vieuws scoren. Dan moet je wel de eerste zijn die dat doet. Of ongekend populair. Bij onze jongens is beide niet het geval, maar misschien moet ik ook dat los laten. Je moet ergens beginnen. Eerst jaren lang imiteren, goed worden. Ik heb me aan het eind bemoeid met de duur van het filmpje en het taalgebruik, wat op deze leeftijd nog aardig onschuldig is.
Ik moet niet vergeten dat ik graag schrijf en dat publiceer. Ik vind het heel leuk om lezers te hebben en (positieve:)) reacties te krijgen. Er is tot nu toe niks wat ik zo heb uitgebouwd dat ik expert ben op dat gebied. Dus ik ben ook nog steeds aan het uitproberen. Er liggen 4 onuitgelezen boeken op mijn nachtkastje en gedragen kledingstukken in mijn slaapkamer. De vaatwasser zit nog vol en de was is nog niet opgevouwen. Ik heb nog steeds geen fotoboek gemaakt van de wintersport en ik heb niet eens een bloemetje bij mijn ouders neergezet toen ze terug kwamen van vakantie, terwijl ik wel mama’s auto leende en we alle dropjes op aten. De appel valt niet ver van de boom…
We komen die pubertijd vast wel door met z’n allen.

geniet van deze rottige wonderlijke woensdag!
liefs Anouk

ps de foto staat scheef, ik weet het. elke keer na het roteren staat hij weer zo. ik ben langer met de foto bezig geweest dan met het bericht zelf. ik heb het boek ‘Mac voor dummies’ nog niet uit en ik ga zo naar de markt. dus zo is het. ik moet de situatie gewoon soms even een kwart slag draaien om de oplossing te zien. haha!

Ik wil te veel…

ik wil te veel

Dit is niks nieuws voor mij. En ook niet voor jou waarschijnlijk als je mij kent. Ik wil te veel.
Buik-, been- en armspier oefeningen doen, elke dag, net als yoga. Alles haken uit Mijn gehaakte pop. Precies de romper breien die ik op Pinterest zag. Alle boeken lezen die op mijn lijstje staan. Spelletjes middag met de kinderen organiseren, koffie drinken met mijn vriendinnen, elke dag vers en vegan koken. Kleding naaien voor de kinderen, een yoga opleiding volgen, een Bullet Journal bijhouden. Het huis schoonhouden én opgeruimd met behulp van Marie Kondo. Schrijven op mijn Blog en een schrijfcursus doen. De 100 peren uit onze boompjes verwerken in de meest tongstrelende recepten en elke week verse pesto klaar hebben staan. Fotograferen, handletteren, weven, borduren, hard- en zachtlopen. Het positieve aan deze lijst is, dat de lijst met dingen die ik niet wil doen nét iets langer is. Haha!
Stel, ik kies voor één ding. Eindelijk weet ik wat ik de rest van mijn leven ga doen. Ik ben opgewonden over mijn keuze en misschien nog wel meer omdat ik een keuze heb gemaakt. Trots sta ik elke dag op om me te storten op mijn bezigheid. Ik ben toegewijd en voel me energiek. Vastbesloten zeg ik mijn abonnement bij de yogaschool op/zwieber al mijn stoffen de deur uit.
Nu wilde ik eigenlijk gaan schrijven dat mijn leven nou eenmaal alles ís…Het één bestaat niet zonder het ander, ik heb ooit besloten om kinderen te willen, ik heb talent voor haken en naaien en het maakt me vrolijk. Yoga en mediteren redde mijn eeuwig ronddolende geest en gezond koken en sporten mijn vermoeide lichaam…je kunt bezigheden niet afsluiten je kunt alleen oefenen met focus en prioriteiten stellen. Waarschijnlijk is er niks mis met mijn focus maar wel met dat prioriteiten stellen. Ik wordt soms zo ongelukkig van slechts doen wat moet i.p.v. wat ik wil. Heus, ik doe mijn best, ik predik zelfs dat men kan leren te houden van kopjes uit de vaatwasser halen, wc’s schoonmaken en Himalaya’s met was weg werken.
Goed, als je kijkt naar het aantal levensuren dat ik tot mijn beschikking heb, zou je zeggen dat ik me vanaf nu slechts bezig moeten houden kinderen grootbrengen en die wc’s schrobben en was weg werken. Maar dat wil ik niet; ik ben nogal koppig. Ik geloof in dingen die je niet kunt zien, de oneindigheid van wat we zouden kúnnen bijvoorbeeld of de fopspeen van dankbaarheid zoals Arnon Grunberg in zijn voetnoot van maandag 11 september schreef (die fopspeen zullen we nodig hebben tot we hebben geleerd oprecht dankbaar te zijn).
Het euvel bij mij ‘m zit dus vermoedelijk in prioriteiten stellen. Wat ik verzuimde te vertellen namelijk, is dat ik de laatste tijd (verrassend vaak loopt dit samen met de zomermaanden) wijntjes en biertjes denk nodig te hebben voor ontspanning en plezier. Een speciaal biertje of een lekker wijntje zijn van huis uit goede vrienden en die doe je niet zomaar weg. Het punt waarop het me energie gaat kosten is bereikt. Zonder dramatisch te worden is het nodig voor mij om dat punt te herkennen als het nadert. Door de vibe van de zomer en mijn terugkerende fitheid kon ik het aan om wat vaker dan 1 avond in de week een drankje te drinken. Het is nu weer tijd om op te laden. Herfstbuien zijn mijn teken om naar binnen te keren, meer slapen, mediteren, gemberthee drinken en groentesoepen maken. Dan ontdek ik weer dat ik de dingen die ik wil, allemaal kán. Wel om de beurt en met liefde.
Een en te meer moet ik mijn hoofddoel niet uit het oog verliezen; de beste versie van mezelf worden. De beste versie van mezelf wil zo ongeveer zeggen als: ik ben al goed maar zou graag verlichting bereiken (= in mijn optiek non stop geduldig zijn en ultiem tevreden ongeacht de uitkomst).
Als ik niet steeds gestoord zou worden door het leven was ik daar natuurlijk al, maar dat is nou juist de grote grap :)
Misschien dat ik dan nu toch maar een selectie ga maken uit mijn bezigheden…

wordt vervolgd.
fijn weekend,

liefs Anouk

Een maand vegan; hoe het beviel

natuurhuisje
vegan-lunch
koeien
markt-perigueuxGoed. nou, mazzel, fijne dag nog!
Hihi, nee hier komt mijn verhaal. Eén van mijn wensen was en is, iets voor de wereld te doen. Op een manier die bij mij past. Omdat ik gezinsmanager ben, doet de rest dan automatisch mee en dat is niet niks. Toch leeft de kwestie in meer mensen dan ik dacht. Kinderen houden van dieren en voelen zich betrokken bij de wereld. Ze zijn minder voorgeprogrammeerd met gewoontes dan wij en komen met vernieuwende ideeën.
Eerder at ik al eens een jaar geen vlees en zo min mogelijk zuivel. Maar…toen dacht ik nog dat dingen in het leven vanzelf gingen. Ik ben heel lui van aard en heb oorspronkelijk een enorme hekel aan klussen die terug komen. Eigenlijk deed ik gewoon altijd heel hard mijn best met nukkig doen in de hoop dat de was zich niet opnieuw opstapelde en dat het eten vanzelf op tafel zou komen.

Het kost energie en moeite.

Wat ik dus ook aanpak in mijn leven, het heeft allemaal aandacht, energie en planning nodig. Mijn eerste conclusie is dan ook dat het niet uit maakt wat je aan gaat pakken, het kost zoiezo moeite. Helaas moet ik dan ook toegeven (aan mijn lief voornamelijk) dat om een project te laten slagen ik een doel, een waarom en een planning moet maken. Vegan eten is niet anders dan sporten, diëten of een opleiding volgen. Het voordeel (vind ik) is dat het niet tijdelijk is, dus de veranderingen die ik doorvoer zijn blijvend en zullen dus routine worden. Kom ik meteen bij mijn tweede conclusie…

Een goede voorbereiding is noodzakelijk.

Een dingetje dus in mijn leven. Van te voren nadenken over een dag of de week. Plannen. Wat eten we, gaan we nog ergens op bezoek of op vakantie. Kan je overleggen met de gastvrouw, of is het beter om wat mee te nemen? Googelen wat zuurdesembrood is in het Frans en uitzoeken of er een oven in het huisje zit.
Maar ook op korter termijn. Fruit uit de vriezer halen voor de ochtend smoothie (ik kan echt niet wennen aan overnight oats!). Om 6:00 opstaan om yoga gedaan te hebben voor ik alle boterhammen smeer.
Over drie dingen zijn alle gezondheidsdeskundigen het in elk geval eens: eet meer groente, slaap voldoende en beweeg. Als je dus genoeg (dan bedoel ik bij elke maaltijd iets) groente binnen krijgt, is vegan eten gezonder dan een menu wat dierlijke producten bevat, daar ben ik van overtuigd. Er zijn vast erg ongezonde veganisten en hele gezonde vlees en zuivel eters. Het gaat om de inname van fruit en vooral groente. Ik zorg dus dat de kinderen bij het ontbijt een glas groentesap of een spinazie smoothie drinken. Als lunch een broodje gezond met sla, tomaat, komkommer of avocado met zongedroogde tomaatjes en bieslook en bij het diner weer voornamelijk groente. Als ik dus niet vooruit denk en maaltijden voorbereid, nemen we gauw chips, crackers of een matze met kokos suiker.

Vervangen van je lekkerste dingen.

Ik heb een lijstje gemaakt van de dingen die we als gezin graag eten en ben daar snel een vegan vervanging voor gaan zoeken. In ons geval zijn dat:
* Pesto (dit recept is heerlijk, ik kreeg haar door van mijn moeder)
* Parmezaanse kaas (gistvlokken moet je in huis halen om alles een kaassmaak te geven, echt geweldig! gewoon bij AH)
* Eiersalade (hier het recept, ik heb kala namak in huis, als je wilt…)
* Chocola (de meeste pure soorten zijn zonder melk)
* Croissantjes voor af en toe (die van de Aldi om af te bakken)
* Snoepjes en koekjes voor soms (hier een hele lijst met dingen die vegan zijn)

Zuurdesem brood en waddenzee brood bij Ko van dalen zijn lactose vrij, dus die kopen we. Ik heb ondervonden dat ik om te beginnen de maaltijden moet blijven maken die we al maakten, alleen de dierlijke producten vervangen. Nieuwe gerechten die tijd kosten introduceer ik als ik even wat meer tijd heb.

100% bestaat niet.

Eerlijk is eerlijk. 100% vegan kan niet (meteen). Toen ik in de natuurwinkel vegan chocolade eitjes stond uit te zoeken, raakte ik in gesprek met iemand en toen nam ik per ongeluk toch die met melk mee. Onderweg naar onze vakantie bestemming lunchte we onverwachts bij mijn schoonzusje, ze weet niet wat we aan het doen zijn en maakte een heerlijke taart en kreeg eieren van vrienden in de buurt die hun kippen los hebben scharrelen. Daar maakte ik bewust een uitzondering voor. We hebben zoiezo als gezin afgesproken dat we ieder onze eigen afwegingen maken als we op bezoek zijn. We willen onze kinderen zelf laten nadenken over deze levensvragen.
Ik had afgelopen zaterdag een zwak moment. Zonder vlees kan ik prima, daarmee kom ik niet in de verleiding. Maar een cappuccino genoot ik altijd erg van (ondanks dat mijn darmen melk niet waarderen). De pompier had geen sojamelk en toen bestelde ik in een vlaag toch een gewone. Plezierig was het om te merken dat het me niet zo lekker meer smaakte, ondertussen heb ik liever zwart.

Geestelijk voer blijven innemen.

Een andere conclusie is dat ik aan mezelf merk dat ik moet blijven lezen over dierenleed, milieu vervuiling door veeteelt en de gezondheid van de mens om mezelf gefocust te houden. Waarom doe ik dit ook al weer. Cowspiracy, meat the truth, earthlings moeten we nog afkijken en Vegucated, Sea the truth en Forks over knives willen we nog kijken. Ongetwijfeld is er nog meer goeds te lezen en kijken. We nemen dingen ook in twijfel trouwens en zoeken de andere kant van het verhaal op. Mijn conclusie blijft dat de sterkste reden om wel dierlijke producten te eten ons ego (het sentiment van smaak) is. Zaak dus om de gezelligheid en de band met de mensen waarmee we onze maaltijden nuttigen te benadrukken. Dat is waar het eigenlijk om gaat en dat zou normaal moeten zijn…
Trouwens, Dieren eten van Jonathan Safran Foer is echt een knijter goed boek, ook als je niet van plan bent veganist te worden!

Het leven verder leven.

Zo kom ik bij mijn volgende conclusie. Ik kwam erachter dat ik steeds iets nieuws bedenk om jeu aan mijn leven te geven. Gelukkig ontdekte ik ook mindfulness en meditatie om te genieten van elk moment, maar die rusteloosheid zit in mij. Iets wat ik van mezelf heb geaccepteerd. To keep my balance I must keep moving. Groei maakt mijn leven interessant, maar ik moet het wel afwisselen met verdieping. Mijn huidige interesses en talenten uitbouwen is even leuk.
aan-tafel

Zo ga ik nu dus weer door met het grondig opruimen van onze spullen om een andere wens van ons te verwezenlijken; slechts bezitten wat we nodig hebben, of kei blij van worden, zoals Marie Kondo zegt.
Ik geloof dat mijn kinderen en mijn lief hebben genoten van de Vegan Challenge, of het viel ze in elk geval niet tegen. Mijn leven zal voortaan vegan zijn en daar voel ik me kei blij door.
Nu eerst eens een stukje chococaramel slice (hoe lekker zal ie wel niet smaken als ik er pistache nootjes overheen had gedaan!) en een kop thee.

liefs Anouk