Op een roze wolk

fullsizerender
fullsizerender
fullsizerender
Ik had zo graag een draagdoek moeder willen zijn en borstvoeding willen geven, desnoods tot ze tien waren. Het is me weer niet gelukt. Vandaag ga ik stoppen. Phiene is zeven weken. Ik heb haar tot gisteren gedragen en wiegend in slaap gezongen. Ze ging steeds slechter slapen en drinken. Mijn tepels en borsten zijn geen moment minder pijn gaan doen. En geloof me, het is niet maar een beetje pijn. Er is geen spruw, er zijn geen kloven. Ik had er alles voor over gehad. Ik ben het liefst thuis, heb haar zo vaak mogelijk aangelegd, alle tijd genomen. In het midden van mijn orkaan gebleven, geleerd om samen te slapen, niet te draaien in de nacht. Ik geniet enorm van een babyneusje tegen mijn borst en val heerlijk in slaap. Maar ondertussen sliep man lief op zolder bij de kinderen en had ik geen tijd meer voor bedtijd verhaaltjes en massages voor het slapen gaan. Natuurlijk, de eerste zes weken zijn het zwaarst, daarna wordt het alleen maar beter. En ze heeft verborgen reflux. Maar het huilen werd alleen maar erger. Zonder overdrijven was het twee keer een half uur stil overdag in huis. En dat mét draagdoek en mét borst.

Tijdens de zwangerschap las ik `Op zoek naar het verloren geluk`van Jean Liedloff. Het boek is al oud, maar zij leefde een tijd bij een primitieve stam in de jungle van Venezuela. Het viel haar direct op hoe harmonieus deze mensen samen leefden, maar vooral ook hoe gelukkig en zelfstandig de kinderen waren. Ze maakten nooit ruzie. Ze kwam erachter dat de manier van opvoeden van deze Yeguana-indianen daar de sleutel voor was. Mensen baby’s zijn eeuwen lang, ook na de geboorte gedragen totdat ze zelf aangeven te willen kruipen, lopen en ontdekken. Ze noemt dit het continuumconcept.
Onze moderne baby’s huilen van eenzaamheid in hun bedje. En tegen de tijd dat ze peuter zijn jengelen ze om de aandacht die ze te kort zijn gekomen. En daarmee de warmte en liefde van de moederhuid bedoelt, niet de aandacht in de vorm van vermaak. De indianen spelen zelden met hun kinderen. Ze doen gewoon de dagelijkse dingen en de baby kijkt mee en leert zo alles. Gesprekken, huishoudelijke klussen. En zo draait hij automatisch mee in alle bezigheden, zodra hij oud genoeg is.
Wij vonden het een prachtig boek en geloven er in.
Maar ik woon niet in de jungle, ben niet sterk genoeg om mijn baby de hele dag te dragen. Dus zo kwam het dat ik mijn baby toch maar in een wipper legde, of bij de kinderen in hun arm, of oma, papa en de buurvrouw. Allemaal prima, maar zonder dat ze in haar eigen bedje sliep, raakte ze vreselijk overprikkelt en oververmoeid.
Ik houd nog steeds van mijn draagdoek. En ik zou met liefde haar zelf verder voeden. Ik zou er al mijn andere bezigheden voor op geven, en dat deed ik ook. Maar ik kan het niet meer, het doet pijn. Ze krijgt er geen volle voeding uit, zodat ze veel te vlug weer komt. Wonderlijk genoeg dronk ze vandaag twee keer een fles van 90 cc en ik heb voor het eerst echt een tevreden baby en valt ze in slaap wanneer het daar tijd voor is. Ik wil dit helemaal niet typen. Ik ben pro borstvoeding, ik volgde een cursus bij de echte die hards, in het hol van de leeuw. Dit keer was ik voorbereid. Alles had ik in huis tegen de pijn en om de borstvoeding te laten slagen.

Nu lees ik dus ‘Regelmaat en inbakeren’ van Ria Blom.
En ik moet even een dag huilen. Uit mijn ogen en mijn borsten.
En dan ga ik maar weer doen waar ik wel goed in ben. Geduldig en liefdevol mijn kinderen groot brengen. Plezier met ze maken, met ze mee denken, me in hen verplaatsen, grenzen aangeven, mogelijkheden opzoeken en gezond voor ze koken.

Geen voor en geen na

13739603_1193239717415927_1119901105_n
labeldoekje naaien
Newborn luier DIY
FullSizeRender

 

Alles is gedaan, de was, adresstickers, spullen in huis op een plekje, laatste klusjes zoals plinten, lijsten ophangen, administratie, de tuin, keuken uitgemest en schoongemaakt, kleertjes en luiers genaaid en al het andere voor de baby.
Sinds een week maak ik steeds alles gereed voor stel dat de baby nu komt. Als na een afspraak met de kraamafdeling blijkt dat we nog niet gaan inleiden, ga ik vrolijk weer naar huis. Ineens blijkt dat er geen eindpunt is. Alles is een aaneenschakeling van dingen doen. Was ik stiekem aan het uitkijken naar een weekje kraamweek? Hmmm misschien. Maar ik merk een groot verschil met de oude ik. Deze ik vind het niet erg om weer aan een nieuwe dag te beginnen. Weer een nieuwe klus op te pakken. Er is geen voor en geen na meer, geen eindpunt. Mental breakdowns sterven uit en als ze er nog zijn, duren ze niet lang. Nog een weekje zwanger zijn en dan nog een weekje is zo erg nog niet. Ons kindje leeft nog lang genoeg buiten de baarmoeder en ik bedenk me hoe heerlijk me het leek om nog een keer zwanger te zijn!
Als de baby er is, is het wel anders. De situatie vraagt om meer rust, andere bezigheden. Maar wie zegt dat ik geen wassen meer kan draaien en naaiklussen doen? Ja, en dan moet er weer gevoed worden en dan weer. En een baby slaapt s’nachts niet zo goed als onze grote kinderen. Maar als ik moe ben, ga ik, net als de baby gewoon even slapen. Ik ben benieuwd hoe mijn brein het gaat doen. Ga ik balen dat ik minder tijd heb voor ‘mijn’ dingen? Laat ik vermoeidheid mijn gedachten bepalen? Kan ik met het moment blijven leven en toch de dingen doen die gedaan moeten worden?
Onze vakantie was een beetje een afscheid van ons vieren. Voor mij ook een beetje afscheid van mijn luizenleventje. Het gekke is, dat ik niet meer veel waarde hecht aan een ‘luizenleventje’, maar dat mijn pavlov herinnering gebaseerd is op hoe ik er tien en acht jaar geleden meer omging. De herinnering aan dat ik graag een ‘luizenleventje’ wilde. En dat vind ik reuze interessant!

Het is in elk geval geen afscheid van ons viertjes, maar het feest van een nieuw begin. Zonder voor en zonder na.
Wordt vervolgd.

 

 

Heel

FullSizeRender (8)
Het gaat er niet om minder van het een of meer van het ander te worden, maar flexibiliteit te ontwikkelen

om op tijd te kunnen switchen naar wat nodig is. 

Soms hoor ik bij alle mensen die zuinig leven en consuminderen op nummer 1 hebben staan. Soms weet ik dat yoga het pad is waar ik de rest van mijn leven aan wil wijden. Soms houd ik van knijter harde muziek, soms van de meest softe balads. Soms ben ik er heilig van overtuigd dat alcohol de grootste vijand is van de mens, soms kom ik tot de conclusie dat zo af en toe een avondje doorzakken verhelderende doorbreek momenten oplevert. Soms ben ik van mening dat het goed is dat ik altijd thuis ben voor mijn kinderen. Soms zie ik dat het nodig is om er even niet te zijn.
Ben ik dan een twijfelaar? Houd ik van veel weg zijn en met vrienden afspreken, of gedij ik het best thuis op de bank met een haakwerkje? Als ik de kans zou krijgen om totaal het roer om te gooien, waar we wel eens over dromen, zou ik het dan werkelijk doen?
Voer ik graag forcerende discussies of streef ik ernaar nooit ‘zomaar on-onderbouwde’ uitspraken te doen?
Waarom heb ik zoveel verschillende soorten vrienden? Waarom houd ik eigenlijk van alle mensen die ik ken?
Waarom vind ik mijn kind de ene keer zo vreselijk lief dat het in elke vezel pijn doet en kan ik hem/haar het volgende moment wel achter het behang plakken?

Dat alles maakt mij een mens, een mens die voelt, een mens die ziet en wordt gekleurd door herinneringen, gebeurtenissen, opvoeding en omgeving.
De vraag is, kan dit alles voorbij komen, zonder uit balans te raken? Moet ik wel altijd in balans zijn?
Je ‘kwetsbaar opstellen’. Genieten van elk moment, zou de kwaliteit van het leven vergroten.
Maar hoe doe je dat zonder steeds koppie onder te gaan? Moet je slechts voorbijganger zijn?

Wat ik heb gemerkt is dat als ik alles de hele dag ‘ bewust’ doe, in het trendy ‘Hier en nu‘ , met volle aandacht, dat dat niet genoeg is. Er zijn momenten dat ik smeek om terug te mogen gaan naar onbewust. Mag ik alsjeblieft de helft aan mij voorbij laten gaan? Ik word gek van mijn eigen ‘alerte’ geest die altijd maar een vriendelijk gesprek wil voeren of verantwoordelijk gedrag wil produceren. Ik wil weg kruipen in mijn fantasie wereld en dingen doen die er niet toe doen!
Helaas kan dat niet meer. Niet definitief in elk geval. Als ik sommige dingen niet meer als ‘mijn pakkie an’ beschouw en er nonchalant over doe, of me er totaal voor afsluit, zorgt dat voor een storing in het geheel. In het heel zijn. Ook als ik ‘te veel’ dingen doe die niet bijdragen aan vooruitgang en, in mijn ogen, onzinnig zijn, loop ik vroeg of laat weer ergens vast. Uiteraard kan ik er voor kiezen sommige dingen niet te doen. Daar kies ik er ‘bewust’ voor en dat heeft een afgewogen reden. Ook moet er soms iets enorm onzinnigs gedaan worden voor een speels effect op mijn volwassen verantwoordelijkheden.

Iedereen zal het wel met me eens zijn dat als je je hart open stelt voor liefde, voor het mooie van een moment, dat dat goed voelt. Iedereen zal het ook met me eens zijn dat dat in sommige gevallen juist pijn doet. En ergens zullen we ook wel weten dat als je die muur weer neer zet om je hart heen, dat dat ervoor zorgt dat je weer onverschillig wordt. Dat je makkelijker uit gemakkelijkheid handelt, dan vanuit liefde, wijsheid of zachtheid. En dat zorgt dat weer sneller voor vervelende aanvaringen of zelfs ruzies.

Maar goed, als ik dus constant liefdevol probeer te zijn, meevoelend, verdraagzaam en geduldig, ga ik voorbij aan wie ik óok ben…
ongedurig, verlangend, onzichtbaar, ondeugend…
Terug trekken en afsluiten zorgt op lange termijn voor ellende is mijn conclusie en zorgt er zelfs voor dat ik mijn doelen en dromen niet kan verwezenlijken, dat ik dus eigenlijk steeds na een vooruitgang of verwezenlijking weer terug val.
Hoe kun je kwetsbaar en krachtig zijn? Speels en verantwoordelijk te gelijk? Hoe kun je zo mooi acrobatisch heen en weer hoppen tussen de ‘moeder met een luisterend oor’ en de ‘precies op het juiste moment je dwarse kleuter met een dolletje weten te benaderen moeder’… EN dat dan allemaal zonder er zelf compleet uitgeput van te raken…???

Ik denk dat we ten eerste eerste iets heel hardnekkigs moeten tackelen. Dualisme. Ons denken maakt constant onderscheid tussen goed en fout. Wel of niet. Mooi of lelijk.
Goed, alles mag er dus zijn. IK BEN HET ALLEMAAL! Als je me op het vorige punt kan volgen, kun je je indenken wat ik nu bedoel. Het is dus één geheel. Elk dag weer. Ik streef naar gezond leven en eet toch af en toe een Tony Chocolony reep. Ik maak stappen om steeds minder afval te hebben, maar ik geniet vreselijk van een lange douche (ja, tis een raar schuldgevoel).
Oké, ik accepteer dat alles erbij hoort (al voelt het soms niet zo, want het zit nu eenmaal giga diep in onze samenleving dat als je niet alles ‘goed’ doet, dat je je dan schuldig moet voelen). Maar goed, ik wil het aannemen. Om van de ander te kunnen houden, moet ik dus ook van mezelf houden. Om een opgeruimd en gezellig huis te hebben moet ik dus opruimen en schoonmaken. Om intens geluk te kunnen voelen, moet ik dus ook verdriet toelaten.

Mini vakantie helemaal voor jezelf.
Nu komt het niet aantoonbare stuk.
Als je rust en acceptatie wilt voelen bij deze conclusies, zul je een stil en leeg hoofd moeten trainen. Stoppen met in circels draaien, overtuigingen opschroeven en steeds harder lopen om alles voor elkaar te krijgen.
Ik weet het, ik heb het ook nog steeds, zitten op een kussentje en ademen lijkt echt vreselijk zinloos en tijverspillend.
Maar elke keer weer, als het me lukt om een week elke dag 10 minuten tot een half uur te zitten is het effect magisch. Het is echt te vergelijken met een mini vakantie op de malediven. Je voelt druk weg smelten, geduld toestromen. Blij, rustig en energiek. Alles wat je daarvóór zo secuur hebt uitgedacht vindt van zelf een weg in je gestalte…

Als je nog echt goede inspiratie wil over kwetsbaar zijn, zonder een watje te worden, kijk dan deze Tedtalk van Brene Brown!