Feestelijke onrust

Soms zorgt geluk voor een glimlach,
soms zorgt een glimlach voor geluk

Onlangs besloot ik mijn drie vriendinnen uit te nodigen voor een avondje bijkletsen bij de haard. Gewoon om horen hoe het met elkaar is en wat de anderen bezig houdt. Na een poos viel het woord mediteren, waarschijnlijk ongeveer in de trant van: misschien moet je mediteren, dat werkt bij Anouk ook. Of ik zei zelf dat het mij zo helpt. Ik weet het niet meer precies maar een van mijn vriendinnen vertelde dat ze het wel eens probeert, op dat kussentje gaan zitten en luisteren hoe je adem stroomt, maar dat ze er dan altijd zo boos van wordt.

Dat zette mij aan het denken. Herken ik dat?
Woede of boosheid is er in vele vormen en is, net als vreugde en blijheid een energie. Ik weet nog toen ik daarover las in het boek Omarm je woede van de Vietnamese zenmonnik Tich Nhat Hanh en niet voelde wat hij schreef. Ik ben uitgerust met de slopende eigenschap alles wat ik hoor en lees te ontleden in mijn innerlijke onderzoekscentrum. Dus ging ik aan de slag.

Aan de uitkomst wordt nog steeds druk gewerkt, maar dit zijn mijn voorlopige conclusies:
Er raast bijna non-stop een vuur door mij heen. De vlammen slaan soms wild om zich heen en op andere momenten is het een knisperend vuurtje. Het gekke is dat het lijfelijke gevoel van deze vuurshow zowel voor opwinding in de vorm van irritatie, woede of onuitstaanbare onmacht als voor opwinding in de vorm van vreugde, wilde trotsheid of pirouettes van dankbaarheid kunnen zorgen.
De bakermat van al deze emoties is dus één en dezelfde. Het gevoel van razernij. Onrust in je onderbuik.
Door onze drukke levens of gewoon omdat we geen zin hebben om even stil te staan, voelen we dat vuur niet. Het rad draait te snel om te zien hoeveel balletjes er precies in zitten.

Ik las mijn schrijfschriften terug en ontdekte dat ik ook boos werd van stil te zitten. Ik werd er verschrikkelijk geïrriteerd van. Alles in mij jumpte zo hard mogelijk op en neer. Ik besloot niet op te geven en met vallen en weer gaan zitten ontdekte ik dat ik niet naar het vuur kón gaan, het was te heet van dichtbij. Elke keer als ik probeerde ‘rustig’ naar mijn onderbuik te ademen, kwam ik niet verder dan zo ongeveer mijn maag.
Gestaag kwam ik elke week een stukje verder. Ik kreeg steeds minder het gevoel dat ik me verbrande, ik schrok minder terug.

Vandaar dat ik nu kon zeggen tegen mijn vriendin dat ik juist rustig wordt van mediteren. De haard is nu een knisperend vuurtje waar ik behaaglijk bij kan gaan zitten.
In drukke tijden, of wanneer ik te veel drukte verzamel, wordt ik de dag door gejaagd door het vuur. Helpen met surprises maken, appjes beantwoorden, fruithap maken voor onze pretletter, mijn nieuwe lockmachine uitproberen, voorkomen dat Jop zichzelf brandmerkt met het lijmpistool, welke kleuren worden samen ook al weer bruin? Bezinnen op de meditatie die ik vanavond geef. Wanneer zal ik mijn kerstgerecht uitproberen? Waar heb ik die Sint cadeaus verstopt? Wasje erin. o ja, die breinaalden voor de moeder van Tapalane niet vergeten mee te geven morgen.
Hier komen dan dus mijn op het stilte kussentje verworven tools van pas. Met de pook van aandacht por ik wat zware blokken aan de kant voor een beheerster vuur en met een diepe inhalering blaas ik wat zuurstof bij als mijn positiviteit dreigt uit te doven. Zo transformeert onrust in rust en soms zelfs intense irritatie (ik durf het haast geen woede te noemen) in liefde. Klinkt heel soft hè?! Of zweverig. Maar ik vind het dus heel hardcore, om de woorden van mijn lievelingsschrijver Geertje Couwenbergh maar weer even aan te halen. Het voelt super rauw, met spikes onder mijn schoenen die berg op. Om uiteindelijk die vreselijke lava van ware gevoelens in te duiken. Die rasende angsten en onuitstaanbare verlangens. Als het me ooit lukt er tussenin te blijven zitten, zal ik altijd liefdevol kunnen reageren op alle hectiek, ‘irritante vragen’ en andere doorsnee uitdagingen van het leven.

Het slechte nieuws is dat we het werkstuk nooit helemaal af hebben, we moeten er aan blijven knutselen. Daarom ga ik vanavond weer bij het vuur zitten en stop ik nu weer met schrijven om bij mijn gezin te zijn. Hopelijk preken we gauw weer af om te horen hoe het gaat rond het vuur. Mediteren is niet het doel, maar wel een middel.

Zie ik je vanavond?

Barcelona met Lisa

fullsizeoutput_4f3

fullsizeoutput_4e6

fullsizeoutput_4de

Lisa mocht kiezen; een stedentrip in groep 8 met één van haar ouders. Niet zo chic van ons. We wilden natuurlijk allebei graag met Lisa op stap! We hoorden om ons heen veel vaders die met met hun dochters doen, dus leek het vanzelfsprekend dat Stephen zou gaan. Maar ik wilde ook! Lisa kon uiteraard niet kiezen. Haar die keuze laten maken voelde wel erg barbaars (denkend aan die ene film uit de tweede wereld oorlog die ik niet ga noemen). Stephen was zo lief om mij te laten gaan en bedacht dat hij zelf met haar in het voorjaar nog wel naar Berlijn zou rijden. Top.

We zitten in een periode dat we dit soort dingen financieel kunnen en daar voel ik me dagelijks dankbaar om. Vliegen naar een mooie grote stad is geen must; af en toe tijd spenderen met één van je kinderen wel. Wij zijn een enorme gezinskloek. Lisa en Jop zijn altijd samen geweest , speelden en spelen heel vaak gewoon met z’n tweeën, uren lang en we hadden de grootste moeite om ze te splitsen tussen thuis bij mama en met papa mee naar de supermarkt. Waardoor ze elkaar haarfijn aanvoelen (in goede tijden, maar ook weten ze exact hóe en waar ze elkaar in de haren moeten vliegen :))
Rond de tijd van groep acht, soms al eerder verandert het kind. Het lijfje voelt zich soms alleen, het hoofd dwaalt rond tussen Lego Friends, Make Up, cappuccino, appelsap, leuke jongens en het Muizenhuis. Dit is de perfecte tijd om samen met mama (of papa) een weekend alleen te zijn.

Ze zocht een romantisch appartement uit op airbnb, 10 minuten lopen van La Rambla. Besloot wat ze in Barcelona wilde zien (naast de Zara), maakte een tijdsplanning en rekende uit hoeveel geld we nodig hadden.
Gelukkig herinnerde mijn lief me er op het laatste moment nog aan, de reis door haar ogen te zien; ik zou het haast vergeten! Al denk ik, dat ik niet anders had gekund…
De incheckbalie, taxfree shopping (mam, wat is dat?), de enorme verscheidenheid aan reizigers op een luchthaven en de grote ramen waardoor de vliegmachines vlak voor je tegen-het-raam-gedrukte-neus, zichzelf de lucht in heisen; het is ronduit onvoorstelbaar magisch dat dit alles zich werkelijk om je heen afspeelt!

Ons meisje voelde zich groot en zo zag ze er ook uit; ze had zich best alleen gered met haar koffer en haar rugzak met boek, tekengerei, een dopper, geld en ontbijtkoek. Zonder mijn aandacht te hoeven verdelen over vier gezinsleden, lette ik aandachtig op haar lessen. De manier waarop ze het vluchtnummer onthield, geduldig in de rij stond, mijn hand vastpakte om er een kus op te plaatsen en onvermoeibaar Spaanse taxi’s bleef tellen.
Hoe ze opleefde toen bleek dat ze de tijd kon nemen om verhalen te vertellen over haar en haar vriendinnen, omdat we geen haast hadden…hoe ze met zorgvuldige nipjes genoot van haar decaf bij Starbucks toen we omgevallen waren na het shoppen (en het drinkgaatje in het deksel ontdekte:)).
Onze enige microaanvaring op zondagochtend kon in alle rust besprenkelt worden met aandacht en uitleg; we waren moe en hadden gewoon een knuffel nodig.

Onze Barcelona Tips, deel ik hier in een apart bericht!

 

fullsizeoutput_4e0

fullsizeoutput_4e3

fullsizeoutput_4dd

fullsizeoutput_468

fullsizeoutput_4e4

Lieve Lisa,
Bedankt voor je onbevangen liefde en je heldere blik, bedankt voor deze onvergetelijke herinnering!
Mama.

 

 

Tips Barcelona

 IMG_2539IMG_2541
 Ijs bij DelaCrem gekarameliseerde ui, gevuld met heerlijke crème bij Sésamo en het interieur bij Flax&Kale

Waar ik me altijd het meest druk om maak als ik op reis ga is eten. Gevolgd door winkels die ik niet wil missen en dan cultuur. Ik schaam me hier een beetje voor; ik had graag het imago van iemand die vanuit het vliegveld direct een museum inrent, parken, kerken en bibliotheken bezoekt om dan de rest van de musea aan te doen.

Ik maak me van te voren al druk over de vindbaarheid van de uniekste kledingwinkels en gezond doch lekker eten. Toch doe ik altijd cultuur om dan steeds weer te concluderen dat het enorm veel voldoening geeft… Vanaf het moment dat ik me neerlegde bij deze, in mijn ogen, oncharmante gewoonte, geniet ik van elke reis en komt de reis vrijwel altijd overeen met mijn verwachtingen.
Bleek dat ik Lisa al had aangestoken met het Zara virus en de beste-ijssalon- in- Town-navigator. We zaten op één lijn, dat is erg ontspannen cittytrippen! Lisa had een appartement uitgezocht in de wijk El Raval op Ronda Sant Antoni, tien minuten wandelen naar de Ramblas door ‘de negen straatjes’ van Barcelona.

We kwamen aan in de stad iets na 10:30 en waren vergeten dat we ‘pas’ om 13:00 in konden checken. We besloten een blokje om te doen met de koffers en stuitte vrijwel meteen op Flax&Kale op een pleintje tegenover een prachtige basiliek. Op de plattegrond te zien links boven, rechts van de Universiteit (op de hoek in het midden van het driehoekje aan de universiteit was ons appartement op Ronda Sant Antonio).
Een briljant concept vind ik. Alles wordt vers gemaakt van biologische ingrediënten, zelfs de amandel/cashuw melk die de koffie zo lekker maakt! Je kunt van alle kanten de keukens in kijken en als je naar boven kijkt zie je de watermeloenen, paprika’s en zakken meel opgeslagen liggen!  We bestelden een spelt croissant en een knapperige sandwich met de lekkerste avocadocrême  die ik ooit heb geproefd. De kaart is uitgebreid, maar ook weer niet te uitgebreid. Zaterdag ochtend gingen we er weer op ons gemakje ontbijten en bestelden alles waar we nog benieuwd naar waren. Ik had het idee dat ze een keten zijn, maar dat lijkt er niet op als ik het op zoek. Ik zou ze wel in meerdere steden willen zien. Hier nog een paar fraaie foto’s en een mooie recensie.

fullsizeoutput_4e8

IMG_2540
I
nterieur Flax&Kale, menukaart, spelt croissant en vegan chocolatchip cookie, vegan lekkernijen bij Flax&Kale en Lisa bij Starbucks. 

IMG_2542
G
eroosterde wortelen op bietenspread met humous en zonnebloempitten bij Sésamo

Vrijdag middag dronken we appelsap en aten een zakje naturel chips op ons bed. Ik ga altijd op stap met Naked repen en droge crackers in mijn rugzak, maar zodra we een winkeltje zien wordt er naturel chips ingeslagen! De restaurants gaan op z’n vroegst om 19:00 uur open, dus even ons ritme aanpassen… Lisa trakteerde ons die middag op een ijsje bij DelaCrem. Ze zocht op waar je het lekkerste ijs in de buurt kon eten. Je vindt DelaCrem in een rustig maar mooi wijkje met plantsoenen achter de universiteit. Toevallig zat Les petit Chéris ook in de straat achter de universiteit. Daar wide ik graag naartoe, maar die zat er niet meer :(
We vroegen aan Ana waar je lekker veganistisch kan eten. Ze vertelde over Macrobiotic Zen.  Die ik ook vond op google; ideaal, je typt gewoon in de zoekbalk in google maps app in wat je wilt en hij laat alles in de buurt zien. Weer iets geleerd. Overigens ga ik nooit meer op reis zonder een powerbank, want het hardwerkende apparaat was in no time leeg.  In de straat tegenover ons appartement en ik had er graag gegeten, maar we wilden toch net iets meer tapas gevoel. We besloten Sésamo op te zoeken. We hoefde slechts om ons blok heen te lopen. Alles vegetarisch en veel veganistische tappas hapjes. Super vriendelijke bediening, de ober maakte deze foto van ons mét dino op de muur.

fullsizeoutput_4fa

Tappas kan heel goed veganistisch, dat ontdekte ik laatst maar weer eens bij El Ray gewoon in Woerden, heerlijk!
Verder dronken we (decaf) oatmilk latte bij Starbucks en haalden daar op zondagochtend een croissant bij als ontbijt voor in de metro naar Park Guell. Zaterdag avond gingen we een pizza eten, niet heel Spaans, maar wel lekker en Lisa’s lievelings! We waren op zoek naar een andere Pizzeria toen we langs Resto, met het fiets logo. Ik kan deze niet vinden op internet maar hij zit op l’Antiga esquerra de l’eixample. Niet erg bijzonder, maar wederom heel vriendelijk personeel en de pizza smaakte prima.

Tips van Lisa:
Met de metro vanuit Universiteit naar park Guell: lijn 3 en uitstappen bij Lesseps. Wij konden het op de kaart niet vinden en hebben het gevraagd.
De bekende mozaïk banken werden gerenoveerd, dat was jammer. Wij kochten alleen een kaartje voor het huis van Gaudí zelf en dat bleek een goede zet. Ook al waren we zaterdag al onder de indruk van de Sagrada Familia, besloot Lisa nu haar spreekbeurt over Gaudí te gaan houden.

Voor de Sagrada Familia is het aan te raden van te voren tickets online te boeken. Met je e-ticket ben je een stuk sneller binnen.

Kijk op welke terminal je moet zijn op het vliegveld…(mama deed dat niet). De Aerobussen gaan vanaf Ronda Sant Antoni en ook vanaf bijvoorbeeld Place de Catalugna. Wij stapten zomaar in de terminal 2 bus. Gelukkig ruim op tijd want het bleek nog een hele klus om bij terminal 1 te geraken!
Locker Barcelona op Carres Estruc was een perfecte lokatie voor onze bagage om de tijd tussen uitchecken en de bus naar het vliegveld te overbruggen. Het zit naast la Rambla en je loopt zo naar de bus op Plaza Catalunya.

We hebben heel veel niet gedaan, dus we zullen heus ooit nog eens gaan!
Groetjes Lisa en Anouk

 

Sint en Piet

Hopsasa-bakerdeuntjesoudedoos-1873

Schenkman-Nikolaas1905-Aankomst (1)

Het is weer begonnen…het grote kinderfeest voor jong en oud. Sinds een aantal jaren een flinke kool op het vuur van de maatschappelijke discussie. Eerlijk gezegd geniet ik er altijd wel van als vastgeroeste gewoontes aan de oppervlakte komen van ons rimpelloos bestaan. Gewoontes gaan op den duur schuren om te checken of ze nog wel up to date zijn. Genieten met je ogen dicht kan dan even niet meer.

Voorstanders hebben een punt als ze zeggen dat kinderen de dupe worden van dit gekijf. Als je kijkt naar het gezicht van een kind dat s’ morgens ontdekt dat er iets in zijn schoen zit, weet je dat het feest een feest moet blijven. Als je het mij vraagt worden kinderen ook de dupe als ze onwetend de toekomst in worden gestuurd. De toekomst van de wereld en van het voortbestaan van de mens als soort. Nou zou de aarde nog niet zo slecht af zijn als de mens zichzelf uitroeit, maar dat ter zijde.

Tegenstanders zien de zwarte slavernij bladzijde van onze geschiedenis. Nog maar kortgeleden was de ene soort bij wet ondergeschikt aan de andere soort. Dit is best iets om ons voor te schamen en ons volksfeest heeft, zeker in de ogen van buitenlanders, het één en ander weg van dat slavernij verleden.
Als kind was ik als de dood voor Zwarte Piet. Ik betwijfel of ik ooit zo’n zwart mens had gezien. De tekst ‘Ook al ben ik zwart als roet, ik meen het wel goed’ stelde me ook niet zo één twee drie gerust. En aan veel volwassenen om me heen merkte ik dat het veiliger was je tas wat steviger tegen je aan te klemmen als er een donkere jongen voorbijkwam. Het verleden was nog niet helemaal uit ons DNA in die tijd.

Discriminatie is, anders dan ik tot voor kort dacht, zeker ook nu nog niet uit de samenleving verdwenen. Ik moet bekennen dat ik lang in de veronderstelling heb geleefd dat we als samenleving alle mensen gelijke kansen bieden, ongeacht je uiterlijk. Want dat staat in de wet en is niet meer dan normaal toch? Door mijn moeder, die ons vertelde uit te gaan van de goedheid in elk mens, is dat voor mij iets heel normaals.

Pas toen ik me ging verdiepen in apartheid en discriminatie, voelde ik me best naïef hier in de polder waar niet zo veel gebeurd. Maar er wordt nog lang niet altijd consequent gehandeld (wat ook geldt voor vrouwenemancipatie, homo’s en alle andere mensen die niet onder conventionele noemers te noemen vallen. Dikke mensen bijvoorbeeld voelen zich ook niet zelden gediscrimineerd, zeker als ze voor hun kleding helemaal achter in de hoek van het warenhuis moeten kijken).
Als iets in de wet staat is het dus niet automatisch opgelost en dichtgetimmerd. Ik herinner me dat ik woest was op mijn schoonouders toen ze zich zorgen maakten over de toekomstige kinderen van mijn schoonzusje toen ze ging trouwen met haar prachtige zwarte liefde. Nu snap ik wat ze bedoelden. Elk mens sluiten zij in hun hart, maar zij wisten wat ik niet wilde zien; de samenleving doet dat niet.
Toen ik laatst hoorde dat de postauto van een warmhartig gekleurd medemens steevast elke ochtend pas als laatste werd ingeladen terwijl hij toch zeker niet als laatste op het werk verscheen, voelde ik weer een steek van woede. Kennelijk heeft de mensheid nog een lange weg te gaan als het gaat om ons misplaatste gevoel van superioriteit.

In een mooi gesprek over dit onderwerp in onze vriendengroep kwam de vraag ter sprake of het hulpje van de sint wel als discriminatie gezien moet worden. Een terechte vraag denk ik. In het oorspronkelijke verhaal was de Piet een boeman, verkleed als harlekijn om kindertjes bang te maken en uit te dagen. Zo gingen ze op zoek naar zoete en stoute kinderen. Waarschijnlijk werd begin 19e eeuw het hulpje een zwarte man, niet minder populair dan Sinterklaas zelf trouwens. Opvoedkundigen waarschuwden namelijk voor de negatieve invloed van de traditionele boeman die bij kinderen vooral angst opriep.
Aan het einde van de 19e eeuw werden bij openbare sinterklaasvieringen soms ‘zwarte knechten’ ingezet. In 1934 waren bij de eerste officiële intocht van Sinterklaas in Amsterdam zes zwarte pieten aanwezig; Surinaamse matrozen. Sinterklaas is nu altijd statig, soms vergeetachtig, terwijl Pieten zich als acrobaten en grappenmakers gedragen en vaak kwajongensstreken uithalen. Elke Piet heeft een eigen taak in de logistiek van de operatie en fungeert als informateur van Sinterklaas.

Argumenten als, ‘Wij kunnen ons nog niet half voorstellen hoe het gevoeld moet hebben om slaaf te zijn’, zijn natuurlijk heel pakkend en het zal ons allemaal goed om ons daar eens heel intens een voorstelling van te maken. Maar ik denk dat de hardwerkende papa liever heeft dat hij hartelijk begroet wordt als hij op zijn werk komt en in de pauze niet alleen zijn brood op hoeft te eten, dan dat alle zwarte pieten vervangen worden door regenboogpieten als zijn zoontje langs de kade de stoomboot welkom wuift. Dat lijkt me nou ook niet een realistische afspiegeling van de samenleving. Wel precies een prima oplossing in woelige tijden; roet- en colorblockpieten. Een knipperend testbeeld met storende kleuren. Een zachte overgang van de oude naar de nieuwe werkelijkheid. Wat dat betreft neem ik mijn verenhoed af voer de NPO.
Het feest en het leven moet gevierd worden met alle soorten en maten mensen bij elkaar.

Ooit zien we hopelijk de binnenkant van elkaar even helder als de buitenkant en kunnen we ons druk gaan maken over de hoeveelheid cadeaus die deze onsterfelijke man en zijn ontelbare metgezellen onophoudelijk door de schoorsteen gooien. Want de sint en één zwarte man op zijn schimmel over de daken vind ik zo ingewikkeld nog niet. Duizenden pieten springend en dansend twee weken lang in alle straten, zenders, folders en op Bol.com, zou weleens invloed kunnen hebben op het vermogen om tevreden te zijn met slechts kaatsballen in een net en een letter van banket.

Als wij volwassenen iets minder stevig vasthouden aan ‘ons’ feest en iets minder hard de socialmedia volschreeuwen, kunnen we zien hoe verdraagzaam en vindingrijk kinderen zijn. Dan komt het wel goed met de toekomst van het feest en de mens.

Laten we genieten van de kindergezichtjes de komende weken!

 

 

Mooi

IMG_2152

Bij mij blijven ideeën maar komen. Ik begin niet meer zomaar aan alles wat in me opkomt, maar ik bewaar ze niet meer voor het ultieme project. Zo wil ik dat de slabbetjes matchen met de kleertjes en de kussenhoesjes met het seizoen. Ik ben zo gek op kleuren dat ik uren, dagen en nachten combinaties zou kunnen maken. In hoeverre zal ik mijn leven mooi maken? Waar moet ik stoppen? Rokjes, rompers, muren, sokken, poppenwieg dekentjes, kaarsen, pannenlappen.
Ook hierin is balans natuurlijk van groot belang. Als ik denk: “Besteed je tijd aan zinnige dingen, red de wereld!”, dan word ik sikkeneurig. En als ik alleen maar zit te naaien, breien en haken wordt ik ook sikkeneurig. In het eerste geval in mijn huis saai en zijn mijn kleren slechts functioneel. Ik zeg niet dat ik niet van basic en functioneel houd, ik zeg dat ik dan geen moeite doe om met liefde en zorg de dingen uit te kiezen waar ik echt blij van wordt. In het tweede geval steek ik dan al gauw mijn hoofd in het zand voor actualiteiten als wereldse zaken, betrokkenheid bij school en mijn verantwoordelijkheden in het huishouden.

Gisteren nam en kreeg ik wat tijd om naaiklusjes af te maken. Oh wat was dat heeeeerlijk! Ik zat zo in een flow dat ik alles om me heen vergat. Phiene lag op bed en Stephen keek met Lisa en Jop een mooie film. Uren ben ik bezig geweest. Mijn geluksniveau kreeg steeg ver boven mijn vertrouwde standaard en het effect is nog steeds voelbaar. Kennelijk moet je soms een lange ruk maken met iets wat je graag doet. Alle sprokkel 20 minuutjes hebben lang niet het gewenste resultaat; je moet er steeds weer inkomen, alsof je een bladzijde opnieuw moet lezen om je te herinneren waar het over ging. Een groot effect op mijn geluksniveau, ontdekte ik dus gisteren, even helemaal weg zijn. Geen interruptie van kinderen of andere aandacht vragende apparaatjes.

Vanochtend besloot ik direct de badkamer te doen, Phiene spelend in haar bedje met speelgoed dat ze niet dagelijks ziet. Daarna koffie en een sapje met de Teletubbies zodat we er daarna weer tegenaan konden; Phiene weer zelf spelen en ik de was vouwen. Onvoorstelbaar hoe moeizaam deze klusjes soms gaan en hoe makkelijk ze vandaag gingen. Zou een mens dan soms tijd alleen moeten hebben, voor nieuwe energie? Vaak heb ik fijne gesprekken met vriendinnen en collega moeders over thuis zijn versus werken. Al tijden terug concludeerden we dat er geen universele ‘de juiste keuze’ is. De één wordt na een ochtend met de kinderen al gillend gek, de ander heeft genoeg aan een douchebeurt per dag om even op adem te komen.

Zo creëren we als ouders en mensen de meest ideale situatie op basis van de wensen en de mogelijkheden. We schaven aan de indeling en verleggen de hoofdbezigheid als de situatie daarom vraagt. In elk geval een keer per jaar zitten wij samen en zetten we alles weer op een rijtje. Wij zijn er steeds op uit gekomen dat Stephen werkt en ik thuis ben. Ik houd ervan; geen ochtendspits, de kinderen uit school halen, kijken waar ze gaan spelen en elke dag op tijd eten. En dus keutelen in mijn huis…plantjes verpotten, sint cadeautjes haken, sweaters en jurkjes naaien, mutsen breien, verhalen schrijven, teksten tekenen en kneden met dadels, noten en zaden.

De dingen om mij heen mooi willen hebben, zorgt voor een enorme drive; snel die was af en hup de badkamer erachteraan. Toch is ook hier een valkuil; in dit geval een valkuil die uitkomt op een ondergrondse doordraaf geul. Doordraven is op zich prima. In draf voel ik mijn lichaam en zie ik mijn bed nog staan, in galop niet. Zodra ik in de kuil val, glijd ik in galop. Dat gaat erg lekker, maar remmen kan dan niet meer. Langzamer gaan of stoppen is dan alleen mogelijk door een botsing.
Ik blijf dus tegenwoordig in draf. Ik moet namelijk wel in beweging blijven, anders doe ik steeds iets minder. Ik doe dus van alles wát en niet van één ding heel veel. De Habbit Tracker in mijn bullet journal vind ik daarom geniaal. Elke dag geef je een vinkje aan de deelgebieden van je leven. Een snufje lezen, een korreltje breien, een cupje yoga en een emmer huishouden. Na het schrijven strooi ik mijn stijfheid uit over de yogamat en met haken neem ik even afstand van mijn verslaving om over elk onderwerp een stuk te schrijven.
Over ‘veel willen’ bestaat de uitspraak: Passenger of all, master of nothing. Ik noem het liever: Passenger of all, master of life.

En dan nog iets. Door je te omringen met je nummer 1 keuzes, dingen waar je blij van wordt, neem je jezelf serieus. Je maakt het leven waardevol, behandelt je spullen met respect en jezelf met gratitude.

Mooie dag voor iedereen! liefs Anouk