Mijn groendilemma

Groene Doelen

ahum. Ik keek gisteren tijdens mijn rustuurtje Tegenlicht: Worsteling van de Groenmens. Een beetje ongemakkelijk herinnerde ik mij dat ik ook een poos met mijn eigen tasjes fruit, aardappels en uien (zelfs meel) ging halen en mijn eigen tandpasta en deodorant maakte. Vandaag de dag is het enige Home Made hier in huis een tweeling in mijn buik.
Ja, ik maak ook dingen als dekentjes, kleding en een babynestje, maar mijn sterke voorkeur voor uitsluitend ecologisch katoen is een beetje verwatert. Ik gebruik de droger vaker dan zou hoeven, ben buiten de deur wat minder strikt met zuivel, koop kleding zonder te checken hoe en waar het gemaakt is (zelfs bij Aliexpress, schaam schaam) en sleep pakken koekjes in huis.
Terwijl ik keek, vroeg ik mezelf af; wat is dat nou met het Groen Dilemma? Al ken ik niet alle cijfers van milieuvervuiling uit mijn hoofd, ik kan me er veel bij voorstellen, dus ik vind het heel belangrijk. Het was mijn doel steeds een stapje groener te leven; juist nu we een groot gezin wilden…Waarom verlies ik het soms uit het oog?
Hoort de worsteling tussen comfort en keuzes durven maken bij deze overgangsperiode? Is het de spagaat van deze generatie? Moeten er eerst meer mensen ‘mee doen’ ?
Hoe kan de urgentie, die ik wel degelijk voel bij het klimaatprobleem, verwateren? Dacht ik dat ik er was toen ik besloot veganist te worden? Dat dat mijn deel is? Vind ik het te moeilijk? Wil ik mijn vrienden en familie er niet mee belasten? Tot mijn spijt moet ik concluderen dat ik te makkelijk ben gaan denken: ik doe heel groen, maar als ik op reis ga/over de stoffenmarkt loop/in die superleuke nieuwe kledingwinkel ben/zin heb in chips…éven niet! De verleiding van alle (mooie) spullen en lekkere dingen is groot…
Ecorexia kon ik mij meteen voorstellen ook. Wanneer slaan we door? De lijn tussen Groen Leven als middel en Groen Leven als doel is heel dun. Hebben we plezier in consuminderen of voelt het meer als plicht? Of als sport? Green Evelien, die ik al jaren volg, zegt terecht dat het stapjes moeten zijn en je je vooral moet richten op de vrijheden die minderen met zich mee brengt en het simpele dagelijkse plezier.

Voor mijn gevoel rijd ik nu te hard met een energiezuinige auto. Ons afval kan soms niet mee in de bak, wat voelt als ballast. Mijn kledingkast puilt weer uit waardoor ik geen zin heb om te kijken of ik nog witte hemdjes heb en dus maar iets bestel. Er heb er geen goed gevoel over. Ik was zo goed bezig.
Door energiegebrek eet ik vaker ongezond zoals pizza uit de supermarkt, weliswaar vegetarisch, maar dan ben zo moe dat mijn ogen dichtvallen voor ik de kaas erop zie. Voel ik me dan schuldig tegenover Lisette Kreischer en Lisa Stel? Of baal ik van mijn zwakke ruggengraat? Of weet ik dat ik me hierdoor alleen maar slechter ga voelen? Dus eigenlijk, krijg ik dan maagpijn omdat ik gefaald heb, of echt omdat het slecht is voor mijn lichaam? Ik laat het in het midden. En schuldgevoel heb ik nooit lang meer, daar had ik vroeger te veel van en het bleek erg destructief. Maar op dit moment vind ik mezelf wel een beetje te lief…kritisch blijven is juist constructief en holds me on top of it. Ik ben vrolijker als ik actief met mijn plekje op de wereld bezig ben, dan wanneer ik zit te wachten op de bank tot mijn bestelling van Zalando binnen komt.
Bovendien is het écht twee voor twaalf…

Conclusie. Het groene compartiment in mijn hart vindt eigenlijk dat kinderen hebben niet groen is. En zeker vijf kinderen niet. Maar ik voelde me pas enigszins groen toen ze er al waren. Moet je na gaan hoe dankbaar ik hen ben! Ik wil dus de verandering laten zien, die zij verder kunnen uitbouwen. Zodat de komende generaties bevrijd zullen zijn van gewoontes als vlees op de bbq, taart op een verjaardag, elke maand nieuwe kleren en lekker vaak vliegen. Eenmaal bevrijd van dogma’s en twijfelachtige tradities zal hun creativiteit pas echt stromen.
Ik wil me met dagelijkse keuzes weer afvragen: ‘What would Green Evelien do?‘ En dan nu met het volle besef dat haar weg niet mijn weg is en dat mijn naaimachine/stofzuiger/oven niet (persé) de deur uit hoeft 🙂

Tijd dus weer voor een nieuwe missie en actie punten…
En laat ik nou net een nieuwe Bullet Journal mogen open slaan! Whoop whoop! Ik begon deze dus met een Groene Doelen spread.
Moet ik het wel gaan bijhouden in een of andere ‘ecotracker’…hmm

Van 10 naar 1

img_0391

rose_pistachio_brownie_02_sharp_sharp_vegan_organic_treats

Kelly van Ma vie en vert volg ik al vanaf dat ze begon met bloggen zo’n beetje. Ik ben enorm fan van haar schrijfstijl, eco mentaliteit, zelfmaak activiteiten en haar humor. Schamend bedenk ik me nu dat ik nog steeds haar boek niet heb gekocht; Art d’Eco Jammer dat ik een koopstop heb ingelast. Ik schrijf ‘m op mijn buylist in mijn bulletjournal…
Kelly nam laatst een schrijf-stokje en dat stukje maakte mij heel blij maakte. De van 10 naar 1 lijst. Ik heb geen idee of ik die ook zomaar over ‘mag’ nemen en of ik mij daarvoor aan moet melden. Ik mag vast doen waar ik zin in heb…

10 Dingen over mezelf
chaoot/ vindt alles leuk/ houdt van alle mensen/ gelooft in mooiere wereld door positieve gedachten/ Boeddhist, Christen, Humanist, but above all a breath breathing human being/ geen ochtend mens (al word ik het steeds meer)/ houdt van stilte/ houdt van feest met vrienden/ besloot ooit dat ze alles kan leren/ legt de lat weleens te hoog.

9 dingen die ik leuk vind
ontwerpen en dingen maken/ lezen/ uitgerust zijn/ op reis gaan/ zwanger zijn/ dansen/ dat ik al zo ver ben gekomen met het oefenen van geduld/ groeien met mijn kinderen/ biertjes drinken met mijn lief en nieuwe muziek zoeken

8 dingen die ik niet leuk vind
te snel leven/ ruzie en oorlog/ als het dekbed niet goed in de hoes zit/ dat ik niet zonder koffie kan/ dat ik keuzes moet maken in het leven/ de vaatwasser uitruimen/ geschreeuw op het voetbalveld/ rommel in huis

7 plekken waar ik graag ben
thuis/ in de armen van mijn lief/ bij mijn kinderen /de Belgische Ardennen/ Zeeland/ in de natuur/ in elkaars hart

6 manieren om mijn hart te winnen
door jezelf te zijn/sweets van Sharp Sharp / met lekkere hapjes en een Leffe Blond/ een ‘goed’ gesprek/ met stofjes en bolletjes wol/ door te zeggen dat je het zo leuk vindt wat ik schrijf, haha!

5 plaatsen waar ik nog/terug heen wil
Scandinavie/ New York/ Azië/ waar de weg me brengt/ dit leven

4 dingen waar ik niet zonder kan
verbinding met dit moment/ mijn liefjes/ lekker eten/ de zon

3 lievelingsliefdjes (in willekeurige volgorde en het zijn er helaas maar 3)
The road to east- Mathias Duplessy
Imagine- John Lenon
When Doves Cry- The Be Good Tanyas

2 wensen
dat mijn kinderen gelukkig zijn/ wereldvrede

1 laatste woord
Namasté

(op de tweede foto één van de meest goddelijke lekkernijen; gebakjes van Sharp Sharp nog gezond ook)

 

 

 

 

Nieuwe spullen

img_0493

Er worden best veel nieuwe dingen gekocht de laatste tijd door mij. Breikatoen, boeken van allerlei soorten, plantjes, een weefraam, alvast wat accessoires voor in het nieuwe huis, stofjes, kopjes koffie, kleding en vast nog wel wat. Ik vergat daarbij even te bedenken of ik het wel echt nodig heb en of het duurzamer kan. Eerlijk gezegd vind ik het heerlijk om op zoek te zijn naar mooie dingen die mijn huis en mezelf mooi maken. Mijn meest actuele mening daarover is ook dat je het leven mag kleuren met dingen die je blij maken.
Alleen ware voldoening haal ik niet uit spullen, kwam ik laats weer achter, want ik wil toch steeds weer iets nieuws.
Een mooie mix van net genoeg spullen, daar streef ik naar. Nu ik echter met steeds kortere tussenposen iets nieuws moét hebben, of iets moét maken, rinkelt er een belletje.

Een aantal jaar geleden toen we gingen verbouwen had ik ook te kampen met dit euvel. Bij groen licht om mijn huis (opnieuw) in te richten, gaan alle remmen los.
Zoals ik in mijn vorige stukje schreef, richtte ik als kind al beren en poppenhuizen in en had ik graag voor binnenhuis architect gaan leren. Of ik dat alsnog zou willen, ga ik nu niet over na denken. Ik vind het wel noodzakelijk en heel leuk om nu een duidelijk plan te maken voor alle ruimtes in huis. Een chaoot als ik ziet al gauw door alle ideeën het overzicht niet meer en mijn makkelijkste oplossing is er dan maar niet aan beginnen. Ik ben gezegend met een mooie MacBook, maar zonder Adobe programma’s (ik kom er maar niet uit hoeveel geld ik daar nu weer aan wil besteden), de drempel wordt dus nog wat opgetrokken doordat ik de ruimtes met de hand in moet gaan tekenen. Ik heb me enorm vermaakt met het maken van moodboards, maar nu wordt het toch echt tijd te inventariseren welke meubels we hebben en in welke ruimte ze moeten komen staan. Alles wat nog goed is, vervangen we niet. Het kan wel zijn dat ze in een nieuw jasje worden getoverd met verf, bekleding, met of zonder deurtjes. Her en der wat nieuwe accessoires zijn part of the plan, maar eerst moet er een plan zijn.

Ik denk dat de spagaat tussen me omringen met mooie dingen en tevreden zijn met slechts het hoognodige een eeuwig durende strijd zal zijn. Ik zie dit soort alarmbelletjes wel als een teken om weer in te tunen op Stilte. De afgelopen dagen zat ik dus weer te ademen op mijn Silence Seat en de rust keerde weder. Chaos maakte plaats voor overzicht. Dagdromen voor prio’s. De ogen van mijn kinderen werden weer blauwer en de gesprekken mooier. Wat er ook gebeuren moet; nu is altijd eerst aan de beurt.

Hier zijn de moodboards. Die van Jop is even wat lastiger omdat zijn kamer een donkere vloer heeft, waar ik nog even over na moet denken (ben wel al aan het verven in die kamer)

img_0565

img_0567

img_0566

Deze laatste is voor de tweeling kamer. Voor op een muur heb ik de kleur Skylight van Farrow & Ball doorgeven aan onze schilder. Phiene krijgt een muur in de kleur Voortdurend van Histor. Volgende punt is dus kijken tegen welke muur onze meubels komen. We hebben nu bijvoorbeeld een grote kast van in de woonkamer staan die we jaren terug bij Loods 5 kochten. Hij is ‘uit’ maar ik denk dat ie erg mooi staat tegen de muur bij Phiene en dan krijgen de achterwantjes een behangetje. Jacoline heeft ons op Insta een voorproefje laten zien van haar nieuwe collectie voor Bibelotte en die zijn super leuk! Gelukkig mag ik langskomen om ze in het echt te zien, anders kan ik misschien weer niet kiezen!

Een huis naar mijn zin draagt bij aan rust en ordelijkheid wat weer plaats geeft voor echte rijkdom; plezier en mooie momenten met de liefste om mij heen. Ik weet nog goed dat ik vroeger zo vaak mijn huis meer naar mijn zin wilde maken, maar het niet deed omdat ik meteen overvallen werd door de zinloosheid ervan; we gaan toch ooit dood en dan is alles voor niks geweest. Beetje depri gedachte, maar ergens stoeien we allemaal denk ik met de zin van dingen die we (zouden willen) doen. Ik heb ontdekt dat als ik mijn leven, de mensen, mijn huis en spullen met liefde uitkies en met zorg behandel, het leven waardevoller wordt. Dus ik voel me niet gelukkig door al die spullen, maar doordat ik ze met liefde heb uitgekozen.
Is dat geen mooie smoes voor nieuwe dingen? Heel dankbaar ben ik ook voor de alarmbelletjes als ik me ergens in dreig te verliezen…zo kom je toch weer terug op die middenweg 🙂
“Niet te veel dagdromen hè, Anouk” zei mijn meester in groep vier of vijf vroeger tegen me. Ik bedacht dat me weer toen iemand het laatst weer tegen me zei. Zo is het maar net…niet dromen maar doen.

Veel tegelijk

img_0441
G
isteren maakte ik een tochtje langs de rand van onze wijk; we knapten er zo van op! Dat gevoel van voorjaar…

We gaan verhuizen en verwachten een tweeling. Het verhuizen gaat gepaard met een aantal grote klussen die we gedaan willen hebben voordat we over gaan en zwanger zijn van een tweeling gaat gepaard met dubbele groei van mijn baarmoeder, dubbele afname van mijn conditie en het dubbele aantal hormonen. We waren door het dolle heen toen de verloskundige zei: ‘Zien jullie dat ook?, Het zijn er twee!’
We hebben het er wel eens over gehad, het zou ons best leuk lijken! En nog steeds voelen we ons heel dankbaar en speciaal, dat er twee mensjes in mij groeien, die het leven op aarde komen verkennen vanuit ons nestje. Elke dag beseffen we ons hoe bevoorrecht we zijn…hoe rijk, dat we onze kinderen alles kunnen bieden wat ze nodig hebben…dat we de keuze hebben om voor een groot gezin te gaan.

Toch voelt het nu even als veel. En hallo, zei een lieve vriendin net tegen mij: dat is het ook hè?! Omdat jij vindt dat je dankbaar moet zijn voor elke dag en alles wat je hebt, betekent niet, dat je er niet even doorheen kan zitten. Het zijn allemaal mooie dingen, maar het is ook veel. Ik vind mezelf dan al gauw een mietje; ik werk niet, zorg alleen maar voor de kinderen en het huis en als er dan een keer wat klussen bij komen, vind ik het veel.
Maar zo is het niet. Ik moet mezelf toestaan te blijven ademen. En te voelen wat er gebeurd. De vriendin zei er nog bij: ‘Ik heb het idee dat je het allemaal nog niet echt beseft.’ En dat was ik even vergeten. Dat is het lastige aan contempleren, bezinnen, in rustige tijden neem ik daar als vanzelf de tijd voor. En het is afgelopen tijd nog niet eens zo geweest dat ik er geen tijd voor had; ik denk eerder dat ik er nog niet aan durfde. We gaan ons geliefde huis verlaten. Er komen twee babies in één keer, die net zo veel aandacht en liefde nodig hebben als de babies die alleen kwamen. En dan hebben we ook nog drie andere kinderen die aandacht en liefde nodig hebben. Komen de klussen op tijd af? Zullen de kindjes gezond ter wereld komen? Hoe zal mijn herstel dit keer gaan?
Ik moet dus toegeven, dat het toegeven dat deze ‘zorgen’ door mijn hoofd heen gaan me zwaar valt. Ik ben zo trots op mijn verworven Zen-heid, mijn scills om terug te gaan naar wat nu is, het piekeren me niet mijn energie te laten ontnemen, dat ik vergeet mijn zorgen toe te laten, bovendien (en dat is denk ik een veel voorkomende, hardnekkige gedachte) zijn er ontelbaar mensen met veel meer en veel serieuzere zorgen.
Toch kan gelukkig en ontspannen zijn eigenlijk alleen maar als je erkent wat er gaande is (zonder jezelf erin mee te laten slepen).
Natuurlijk is het dus nu veel; verhuizen is onze volgende logische stap en het leven (of God, hoe iedereen het ook noemt of voelt) geeft ons een tweeling. Some things you learn in calm and some in storm.
In deze storm wil ik leren:
De dagen goed te plannen en voor te bereiden; er is elke dag wel iets, van Ortho, tot consultatiebureau, tot de vloerenlegger tot de kozijnenbouwer.
Rust nemen wanneer ik het nodig heb, en beter nog: rust inplannen.
Hulp aannemen.
Toegeven als ik er even doorheen zit, ook tijdens de vele telefoontjes met mijn oersterke en lieve zus, die zelf zorgen van heel ander caliber heeft (Muis, zo lief hoe je er ook nog bent voor mij!)
Ook (juist) in drukke tijden tijd nemen voor de kinderen, niet het naar bed brengen overslaan en samen tekenen of een spelletje doen.
Schrijven, mediteren en oefeningen doen.
De buitenlucht in.
Dingen maken, omdat ik daar zo gelukkig van wordt.

Omdat Phiene de komende tijd op dinsdag ochtend bij Daan gaat spelen, schrijf ik nu dit stukje. Het kwam er de afgelopen tijd niet van en schrijven steekt voor mij met kop en schouders uit boven al het andere uit als hulpmiddel om helderheid in de chaos die Leven heet te verkrijgen. Suzanne, ik wil het toch even kwijt; ik weet dat je het met plezier doet, maar ik ben je super dankbaar! Al zo vaak ben je bijgesprongen op precies het juiste moment…
Dat brengt me op nog iets dat ik kwijt wil…

Wij deden altijd heel stoer over weg gaan. Vrij wonen. Het roer om. En nog steeds is Floortje naar het einde van de wereld ons lievelingsprogramma. En toen was het zover, we hadden er jaren naartoe geleefd. Daar gingen we dan hoor, in de auto met Funda in de hand… Prachtig mooie plekken, aan de rand van de veluwe, bosrijk of met eindeloos uitzicht op het platteland. Een vriendin hield een briljant relaas over onze unieke vriendengroep en op welke plek die dan wel niet stond, wij wuifde het weg.
Ik denk nog steeds dat je elders ook zo weer vrienden en een netwerk opbouwt, ik zag het bij mijn zus, zij hebben weer van die lieve mensen om zich heen verzameld die voor elkaar klaarstaan, maar de relaties die ik hier nu heb, heb ik jaren over gedaan. Met wind tegen en mee. We liepen naast elkaar tijdens de ingrijpende en onvergetelijke gebeurtenissen. Ik weet precies wat ik aan welke vriendin kan vragen en weet precies wie ik waarmee kan helpen. Ik heb straks mijn handen vol aan een nog grotere leg dan onze eerste leg, fijn dat de grotere kinderen hun weg al weten in Woerden en zich thuis voelen. Ze kunnen bij velen terecht na schooltijd, omdat we elkaar al zo lang kennen.
En uiteindelijk valt de beslissing over waar we gaan wonen als een sluitende ketting in elkaar. We gaan in het huis wonen waar ikzelf kwam wonen toen ik naar de brugklas ging (net als Lisa nu) en waar we met z’n zevenen woonden (net als wij straks). Een heerlijk huis met een grote tuin super centraal in Woerden.

Ik hoop een volgende blog te schrijven over onze klussen in het nieuwe huis (stiekem wilde ik altijd binnenhuisarchitect worden toen ik daar woonde, tot mijn wiskunde leraar me vierkant uitlachte). Wat ik in die tijd voor mijn berenhuis maakte en bedacht, ga ik nu in het echt doen, whihoe!!

72af0985-7886-49f8-baad-a0cb1d98c9ad
Mijn eerste maand collage op Instagram; zo waardevol!

Feestelijke onrust

Soms zorgt geluk voor een glimlach,
soms zorgt een glimlach voor geluk

Onlangs besloot ik mijn drie vriendinnen uit te nodigen voor een avondje bijkletsen bij de haard. Gewoon om horen hoe het met elkaar is en wat de anderen bezig houdt. Na een poos viel het woord mediteren, waarschijnlijk ongeveer in de trant van: misschien moet je mediteren, dat werkt bij Anouk ook. Of ik zei zelf dat het mij zo helpt. Ik weet het niet meer precies maar een van mijn vriendinnen vertelde dat ze het wel eens probeert, op dat kussentje gaan zitten en luisteren hoe je adem stroomt, maar dat ze er dan altijd zo boos van wordt.

Dat zette mij aan het denken. Herken ik dat?
Woede of boosheid is er in vele vormen en is, net als vreugde en blijheid een energie. Ik weet nog toen ik daarover las in het boek Omarm je woede van de Vietnamese zenmonnik Tich Nhat Hanh en niet voelde wat hij schreef. Ik ben uitgerust met de slopende eigenschap alles wat ik hoor en lees te ontleden in mijn innerlijke onderzoekscentrum. Dus ging ik aan de slag.

Aan de uitkomst wordt nog steeds druk gewerkt, maar dit zijn mijn voorlopige conclusies:
Er raast bijna non-stop een vuur door mij heen. De vlammen slaan soms wild om zich heen en op andere momenten is het een knisperend vuurtje. Het gekke is dat het lijfelijke gevoel van deze vuurshow zowel voor opwinding in de vorm van irritatie, woede of onuitstaanbare onmacht als voor opwinding in de vorm van vreugde, wilde trotsheid of pirouettes van dankbaarheid kunnen zorgen.
De bakermat van al deze emoties is dus één en dezelfde. Het gevoel van razernij. Onrust in je onderbuik.
Door onze drukke levens of gewoon omdat we geen zin hebben om even stil te staan, voelen we dat vuur niet. Het rad draait te snel om te zien hoeveel balletjes er precies in zitten.

Ik las mijn schrijfschriften terug en ontdekte dat ik ook boos werd van stil te zitten. Ik werd er verschrikkelijk geïrriteerd van. Alles in mij jumpte zo hard mogelijk op en neer. Ik besloot niet op te geven en met vallen en weer gaan zitten ontdekte ik dat ik niet naar het vuur kón gaan, het was te heet van dichtbij. Elke keer als ik probeerde ‘rustig’ naar mijn onderbuik te ademen, kwam ik niet verder dan zo ongeveer mijn maag.
Gestaag kwam ik elke week een stukje verder. Ik kreeg steeds minder het gevoel dat ik me verbrande, ik schrok minder terug.

Vandaar dat ik nu kon zeggen tegen mijn vriendin dat ik juist rustig wordt van mediteren. De haard is nu een knisperend vuurtje waar ik behaaglijk bij kan gaan zitten.
In drukke tijden, of wanneer ik te veel drukte verzamel, wordt ik de dag door gejaagd door het vuur. Helpen met surprises maken, appjes beantwoorden, fruithap maken voor onze pretletter, mijn nieuwe lockmachine uitproberen, voorkomen dat Jop zichzelf brandmerkt met het lijmpistool, welke kleuren worden samen ook al weer bruin? Bezinnen op de meditatie die ik vanavond geef. Wanneer zal ik mijn kerstgerecht uitproberen? Waar heb ik die Sint cadeaus verstopt? Wasje erin. o ja, die breinaalden voor de moeder van Tapalane niet vergeten mee te geven morgen.
Hier komen dan dus mijn op het stilte kussentje verworven tools van pas. Met de pook van aandacht por ik wat zware blokken aan de kant voor een beheerster vuur en met een diepe inhalering blaas ik wat zuurstof bij als mijn positiviteit dreigt uit te doven. Zo transformeert onrust in rust en soms zelfs intense irritatie (ik durf het haast geen woede te noemen) in liefde. Klinkt heel soft hè?! Of zweverig. Maar ik vind het dus heel hardcore, om de woorden van mijn lievelingsschrijver Geertje Couwenbergh maar weer even aan te halen. Het voelt super rauw, met spikes onder mijn schoenen die berg op. Om uiteindelijk die vreselijke lava van ware gevoelens in te duiken. Die rasende angsten en onuitstaanbare verlangens. Als het me ooit lukt er tussenin te blijven zitten, zal ik altijd liefdevol kunnen reageren op alle hectiek, ‘irritante vragen’ en andere doorsnee uitdagingen van het leven.

Het slechte nieuws is dat we het werkstuk nooit helemaal af hebben, we moeten er aan blijven knutselen. Daarom ga ik vanavond weer bij het vuur zitten en stop ik nu weer met schrijven om bij mijn gezin te zijn. Hopelijk preken we gauw weer af om te horen hoe het gaat rond het vuur. Mediteren is niet het doel, maar wel een middel.

Zie ik je vanavond?