Salopette voor Phiene

Salopette naaien
Salopette naaien
Salopette naaien
salopette naaien

Dreumes leeftijd is zo leuk. Ik kwam gisteren een collega dreumes tegen bij vrienden. Guus heeft hetzelfde ronde koppie, kijkt net zo eigenwijs de wereld in en zegt ook: “kroydekroy” als je hem iets vraagt. Het is ook de leeftijd dat ze er achter komen dat ze (net als broer en zus) hun stem kunnen verheffen als ze iets willen. Guus vond van de week bijvoorbeeld dat hij echt pepernoten bij het ontbijt moest. Hij kreeg ze niet en helemaal tot in de klas van zijn broer heeft hij laten weten dat hij helemaal niet te spreken was over de beslissing van zijn moeder. Phiene kan grommen. Ze is de hele dag bezig met een marathon om op tijd bij openstaande kastjes te komen. Ik geloof dat ik ook moedeloos zou worden als ik het steeds nét niet haalde. Zo fijn trouwens om allerlei soorten vrienden te hebben. De mama van Guus bijvoorbeeld is van nature gewoon ontspannen als Guus gras en aarde eet, heel leerzaam voor mij. Ze stuurde me laatst ook deze quote door: Both of us can’t look good at the same time…it’s either me or the house. Vrienden weten ook precies wanneer ze dat even moeten sturen.

Een van de dingen die mijn dankbaarheid heeft vergroot is kleding maken voor de kinderen.
Mijn motto was jaren lang: als de kinderen er niet zijn of slapen, breng dan alles weer in gereedheid voor als ze er weer zijn, zodat je dan tijd hebt voor wat zich aandient. Het eten voorbereiden en de bedden verschonen zijn van die dingen die je eigenlijk niet wil doen als de kinderen erbij zijn. Toch ben ik voorstander van kleine klusjes doen waar de kinderen bij zijn en klusjes samen doen. Welke klusjes dat zijn hangt natuurlijk af van de leeftijd van de kinderen. Jop maait tegenwoordig het gras of vouwt de sokken. We leren ze koken, wat in het begin zeer veel geduld vroeg van mij. Ik heb wat keren tot tien geteld als het derde ei op de grond viel en meel eroverheen. Eigenlijk deed ik het liever even snel zelf. Met z’n allen helpen in huis vinden we zoiezo nog een lastig puntje. Het rooster werkt niet altijd, vooral omdat dagen nog wel eens anders lopen maar ook omdat ik soms liever heb dat ze even ergens anders mee helpen. Als je dan weer terug wilt naar het rooster, krijg je te horen dat het niet eerlijk is ‘want ik heb al iets gedaan’. Er staat een experiment op mijn lijstje voor een pilot zonder rooster; nog een keer proberen of het ook ‘organisch’ kan.

Kleding naaien vind ik heerlijk. Het liefst in stilte van de avond of een ochtend. Terwijl mijn handen panden aan elkaar spelden, droom ik weg over het kind wat straks rond springt in de creatie. Het maakt me dankbaar. Ook wel eens melancholisch; volgend jaar past ze het niet meer. En over tien jaar is ze het huis uit (de oudste. die het ook nog leuk vind als ik iets voor haar maak. alleen geen rokjes. en geen jurkjes. daar heb je nu Phiene voor!).

Kinder kleding bij Zara vind ik echt geweldig. Zo zag ik deze salopette, maar wilde nog even wachten met nieuwe kleertjes kopen. Laat ik eerlijk zijn; ze heeft natuurlijk genoeg, het is alleen zo vreselijk heerlijk om iets nieuws te kopen. In november gaan Lisa en ik naar Barcelona; goede reden om ons geld nog even in de portemonnee te houden. Ik besloot er een zelf te maken. In een knippie stond er een die in de buurt kwam; het achterpand paste ik wat aan, zodat ik nu mijn dreumes zie rondkruipen met die super schattige banden met ruches op haar rug…
Mocht je dit patroon willen, stuur me een berichtje. Het is maat 86.

fijne zaterdag!

Geef een reactie