BBQ alarm en de Nederlandse polder

verboden-toegangHet zat er aan te komen; de eerste BBQ. We hebben een app groep met vrienden voor als het BBQ weer is. Zeer noodzakelijk en zeer gezellig. Zo zien we elkaar vaker als de temperatuur op loopt. Ik at al eens eerder een jaar geen vlees en bovendien doe ik altijd wel ‘iets’ of ‘iets niet’ met eten, dus vaak wordt ik wel even gebeld. Ook dit keer werd ik gebeld door onze vriend, hij had gelezen dat ik nu veganistisch eet (hij had de letters wat gehusseld waardoor er een heel ander woord verscheen :)). Dat vind ik dus zo fijn aan vrienden, ze respecteren je keuzes, houden het luchtig en lezen vaak ook nog mee als je er zo nodig over moet schrijven.
Zo kwamen we in de Albert Heijn andere vrienden tegen bij de koeling waar we onze vega burgers stonden uit te kiezen. Ze zei meteen dat ze het zo leuk vind om mee te lezen met ons VEGA avontuur en we namen beiden de spinazie burger.
Ik schrijf voor mezelf, dat heb ik wel eens eerder gezegd. Natuurlijk is dit ook mijn manier om op een podium te staan, maar vooral is het navigeren tussen waar ik vandaan kom en waar ik naartoe wil. Een brief achter laten voor mijn nageslacht. In de kuvo voorstelling vrijdag voor groep 7, 8 waar ik mee naartoe ging werd het zo mooi duidelijk hoe belangrijk het is om te schrijven. 3 acteurs speelden ieder 2 personages, kinderen in een oorlog ergens in het universum, op een moment in het heden, het verleden of de toekomst. Door elkaar te schrijven, kwam er begrip voor elkaars motivatie om te vechten of te vluchten. Een groot besef van gelijkwaardigheid werd overgebracht; zonder de jas van onze omgeving en opvoeding zijn we ten diepste gelijk, met dezelfde angsten en verlangens. Met allemaal toegang tot dezelfde bron van liefde.
nederlandse-polder

Hoe we opgroeien en wat we leren werd me pijnlijk duidelijk toen we zaterdag middag de bloesemwandeling maakten in Buren. Megastallen en stille weilanden (ik probeerde al eens te moestuinieren volgens het begrip permacultuur). Begrijp me niet verkeerd. De wandeling was prachtig! We zagen heus wel koeien buiten. Lammetjes, veulentjes, fruittelers en een wijndomein. De bloesem en het zonnetje. Maar waarom heb ik op school niet geleerd dat onze koeien gefokt worden om aan allerlei efficiënte eigenschappen te voldoen, zoals meer melk geven en mak zijn zodat het oerinstinct van de mamakoe niet meer op duikt als haar kalfje bij haar weg wordt gehaald. Wist jij dat kalfjes, doordat ze afgezonderd in een eigen hok staan hechtingsproblematiek hebben? Super logisch natuurlijk, maar ik had er nooit eerder over nagedacht. Wel handig natuurlijk want dan hebben ze er zelf later ook niet meer zo’n moeite mee als hun eigen kind bij hún weg wordt gehaald. Ook in de biologische bedrijven wordt het kalfje binnen 48 uur weg gehaald bij hun moeder. Ook op de biologische boerderij worden stiertjes weg gebracht om vetgemest te worden. Ik ben ineens niet meer zo trots op ons melk landje, lees hier waarom… De kinderen vroegen tijdens de wandeling waarom de twee stieren die we tegenkwamen geen horens hebben. Nou, omdat deze eraf gebrand worden als ze nog klein zijn…
We zijn een gek landje. Het boerenleven staat hoog in het vaandel met ‘Boer zoekt vrouw’ als idyllisch visitekaartje. Ik geloofde ook altijd dat het idyllisch was op een boerderij. Natuurlijk houdt de boer van zijn dieren. Maar op de biologische boerderijen gaan de dieren naar dezelfde slachthuizen. Ik wist niet beter dan dat onze poes in haar mandje lag te spinnen en dat koeien, varkens, kippen en geiten voor consumptie zijn.

Vind ik het nu zielig voor mijn kinderen dat ik ze nu leer dat het niet normaal is dat we dieren fokken voor consumptie? Dat ik aangeef dat ik niet meer kan genieten van een ijsje gemaakt van melk wat de kalfjes zelf niet mogen drinken? Nee. De tijd is aangebroken om het tij te keren. Pioniers zijn al jaren bezig met als resultaat briljante producten die melk, kaas en vlees overbodig maken. Het enige waar ik spijt van heb is dat ik niet vier jaar terug de definitieve keuze maakte, toen het ook al kon (en ik me er in ging verdiepen). Maar spijt doe ik niet meer aan, net als aan over anderen oordelen. Iedereen moet zijn eigen weg bewandelen. Nog meer dan in het stoppen van dierlijke producten eten als oplossing voor alles, geloof ik in de kracht van Zelf ontdekken. Het enige wat ik kan doen is een voorbeeld geven. Zo kwam het dat de kinderen en mijn lief wel een stukje vlees aten op de BBQ, maar dat hun bewustzijn en hun kracht om een eigen keuze te maken groeit. Ik zal me neerleggen bij elke beslissing, als hij maar weloverwogen is genomen. En zelfs daar kan ik niet over oordelen…
van-oranje