Mijn vuurtje

LisaJop. baby
vaatwaspoeder en tandpasta

Ik kan het niet meer langer laten en het is ook nergens voor nodig. Ik ga weer schrijven! Schrijven is mijn vuurtje. Nee, het leven met aandacht leven is mijn vuurtje en schrijven houdt het brandende.
Lang geleden schreef ik op dit blog dat ik zo graag nog meer kindjes zou willen, maar dat wij ook graag iets voor de wereld willen doen. Duurzamer leven door minder afval, minder vlees eten, minder stoken, meer tweedehands kleding en minder nieuw. Daar paste dus logischerwijs ook bij dat we het bij twee kinderen zouden houden.
Toch bleef mijn grote verlangen naar nog een kindje maar smeulen. Was het het dreigende ‘lege nest’? Was het het magische idee weer leven te voelen groeien in mij, nu ik een meer verdraagzaam, geduldiger en vooral gelukkiger mens ben? Was het mijn verlangen de dynamiek in ons gezin om te schoppen en nieuw leven in te blazen met een nieuwe cyclus van geboorte, verwondering, aanschouwen, creatie en ontwikkeling? Waarschijnlijk een combinatie. In elk geval vertelde mijn gevoel me hard te maken voor deze weg. Mijn liefste zag er aanvankelijk de noodzaak niet van in (en die was er ook niet), maar voelde wel net zo sterk als ik hoe mooi het zou zijn om een brug te maken tussen klein en groot. Onze kinderen deel te laten nemen in de groei van nieuw leven, ons gezamenlijk te verwonderen, verder te oefenen in loslaten, vertragen en genieten.

Nu ben ik in verwachting. De eerste 14 weken zitten erop. Ik ben al misselijk geweest, heb al liggen piekeren in bed, mezelf overgegeten aan chocola en gebaald van moeheid. Maar voor op staat mijn gevoel van dankbaarheid en mijn bereidheid tot overgave.
Ik liep tegen een aantal (oude) gevechten aan en besefte me dat ik weer moest gaan schrijven. Niet om tegen jullie (of het scherm) aan te klagen, maar om mezelf wakker te maken. Schrijven haalt mij uit de schaduw, op naar het volgende level.
Een vriendin merkte een poos geleden op dat mijn stukjes altijd met een probleem of iets negatiefs beginnen en dan eindigen in een soort utopia. Eind goed al goed. Ik heb weer eens wat terug gelezen en er goed over nagedacht. Het klopt wel. Het denken heeft een probleem geconstateerd of voorziet allerlei moeilijkheden in de toekomst, ik schrijf ze uit en terwijl ik dat doe verdwijnen ze als sneeuw voor de zon. De wereld wordt weer licht, mijn altijd aanwezige maar soms verstopte geloof in de toekomst, in de mens, in mezelf komt weer bloot te liggen en ik kan er weer tegenaan. Ik kom na wat ik schreef, het is niet meer slechts een gedachte, maar een belofte! Natuurlijk zou je het ook kunnen zien als; je schrijft jezelf er boven op of; je schrijft je lever mooier dan het is… Maar weet je, wat er nou precies eerst kwam, het schrijven of het leven, dat maakt niet zoveel uit. Ik schrijf mijn leven steeds mooier en daar leef ik dan weer naar 🙂

Het afgelopen half jaar:
– Ontmoette ik Nonja, toen ik met mijn meditatie kussentjes naar de graansilo fietste en dat was niet voor niks.
– Starte Nonja haar eigen yoga studio ‘De Yoga Werkplaats’ en vond ik na jaren thuis yoga te beoefenen eindelijk de plek om verder te groeien in yoga.
– Kreeg ik mijn financien op orde door slechts te kopen wat we nodig hadden.
– Ben ik begonnen met het gebruik van eigen gemaakte tandpasta en vaatwaspoeder (niet te verwarren :))
– Vecht ik nog steeds tegen mijn koffie verslaving.
– Ben ik echt gaan leren koken (lees; niet meer bang om griezelige groenten schoon te maken) door dat we nu de Beebox hebben.
– Laat ik het huishouden iets te veel verslonsen door uitstelgedrag.
– Waste ik na zeker twee maanden werfzeep om van chemische shampoo af te komen mijn haar weer met Andrelon. Het voelde als zondigen, maar het was zo lekker, zo zacht! Hoe lang duurt dat, voordat je haar echt zacht wordt zonder chemische middelen??

De punten staan in willekeurige volgorde en krijgen van mij geen waardeoordeel. Het zijn constateringen.
Mijn volgende schrijfsel zal niet lang op zich laten wachten aangezien deze nu al een positief effect heeft 🙂

Fijne dag!