Onvree

nijntjeWat een chaos. Ik zou zo graag niks wíllen. Terug naar simpel. Elke kruimel in mijn huis, die ik vandaag niet heb op gezogen, omdat ik liever haakte, staat voor wat ik wel niet allemaal wil maken. Hoeveel leuke kleertjes heeft mijn baby nog nodig, voor ik vrede heb? Oh wat is het toch fijn om stofjes en kleuren uit zoeken voor wat ik ga maken.
Zodra mijn ideeën-hoofd weer overuren maakt, is het hoog tijd voor bezinning. Wat waren de afspraken met mezelf? En kom ik ze wel na?
Ik ‘mocht’ een nieuw leven op aarde zetten, als ik verdere stappen zou zetten in zake Voet-Stap-Verkleining! En wat ben ik nu aan het doen? Cocoonen met bollen wol en stofjes! En doe ik dat dan i.p.v. nieuwe kleding kopen? Nee!
Ik droom weg bij mooie plaatjes in mijn haak en naai boeken en struin uren internet af naar dat ene patroon. Heb ik ondertussen al bedacht hoe we verpakkingsvrij boodschappen gaan doen? Maakte ik zelf een nieuwe lading wasmiddel? uuuuh nee…
Prachtig dat het nu gaat knagen. Mezelf langdurig vermommen als struisvogel is een heel gevecht.
Ooit concludeerde ik dat de aarde wél te redden is. Als iedereen maar serieus een stuk minder zou gebruiken. Slechts wat je nodig hebt. En dat mag je dan zelf invullen. Het gaat vanzelf knagen…
Tijd voor mij om verder te gaan. Verder op het pad dat ik zelf koos. Het pad dat ik wil bewandelen. Soms is de verleiding te groot, en denk ik: ach, morgen begin ik.
Eerst wat moet, dan wat kan, zegt mijn lief altijd. Hij heeft gelijk. Eerst de gewone huishoudelijke klussen, dan een verbeterstapje en dan op de bank met een haaknaald.
Morgen begin ik!
Ik bedoel, morgen ga ik verder…