In dit huis…als alle huizen

Echt heel grappig. Nou ja, ik vind het eigenlijk niet grappig, maar toch ook wel. Het is me al wel eens eerder gebeurt. Dan schrijf ik een stukje over mijn geduld en rekbaarheid en dan gaat het mis. Gisteravond was ik het gezeur over eten zo zat, dat ik enorm uit mijn slof schoot. Ik pakte mijn jas en mijn schoenen en deed alsof ik weg ging. Phiene raakte in paniek, dus ik ademde drie keer diep in en uit in de garage en toen kwam ik weer terug. De helft van de kinderen in tranen. Toen heb ik even heel goed uitgelegd dat het geduld van deze mama heel soms op is. Laten we wel wezen, ik krijg bijna altijd gezucht en gesteun als ik vraag of schoenen opgeruimd kunnen worden, lege bakjes chips nog op de bank staan, voetbal en gewone sokken in propjes rond slingeren of als ze voor een keer de taak van iemand anders over kunnen nemen. De poes eten geven ofzo. Of hun eigen taak, de tafel dekken. Of gewoon je bed opmaken. Ja zeg, ik heb ook wel eens geen zin om ELKE dag iets nieuws te verzinnen voor het eten.
Nou goed. De peuter weigerde zoals altijd een hap te nemen. En, ahhum, een van de anderen besloot van het ei eiersalade te maken met heel veel mayonaise en de spinazie en aardappelen te scippen. Dat eten, dat is vast een dingetje waar ik weer eens iets mee moet, want mijn emmer was vol. Ik had me nog zo voorgenomen, hoe groot de chaos ook zou worden, ik alles gewoon rustig een voor een zou doen.

Ik denk dat ik twee problemen heb.
1. Ik wil altijd net iets meer doen dan ik kan. 2. Ik leef iets te veel in het hier en nu.
Door probleem 1 blijven zich maar nieuwe ideeën in mijn hoofd ophopen, waardoor ik nogal eens in een creatief proces gestoord word door een van mijn kinderen. Als je gestoord wordt in je gedachten (dus niet hier en nu was, mindfull bij de handelingen die zich op dit moment afspelen) bestaat de kans dat je geïrriteerd gereageerd. Een van mijn grootste ontdekkingen op mijn pad van geduld 🙂
Nu is de kans hier best behoorlijk dat je in je gedachten wordt gestoord als er de H.E.L.E DAG tegen je aan wordt gekletst. En dan met als extra moeilijkheidsgraad, vooral door een peuter met een dagelijks groeiende maar nog grotendeels onverstaanbare woordenschat. Mijn conclusie uit probleem 1 is dat ik het gewoon iets te druk heb om even op te kunnen laden zonder stemmen om me heen. Zeker als Stephen er een paar dagen niet is. Vorige week bijvoorbeeld toen ik er even doorheen zat zo net voor het eten, zei hij, ga anders even op je kussentje zitten boven. Heel fijn. Echte liefde.

Probleem 2. Ik leef iets te veel in het hier en nu. Ik was al nooit een planner (meer een dromer :)) maar nu ik in het moment leef (ja, met m’n ideeën) zitten er bij mij geen beren meer op de weg. Ik zie ze in elk geval niet, laten we het zo zeggen. Ik denk niet na over hoe ik bij de kijkles van Jop kom, wat we volgende week weer allemaal gaan eten (of morgen), wanneer en waar ik sinterklaas cadeau’s zal inslaan, hoe druk ik het zal hebben als Stephen een weekje naar Engeland is en om dat recept op tijd aan te vragen bij de huisarts. Ja, zelfs als ik een lijstje maak is de kans zeer groot dat het er niet van komt. Dit is natuurlijk een beetje laks, want er worden wel nieuwe kleertjes gemaakt voor de kinderen. En ik mag er van mezelf bij zeggen dat het al stukken beter is als vroeger. Maar goed, vroeger had ik geen vijf kinderen en vroeger deed ik zoiezo maar wat. In dit huis is efficiëntie echt een must, dan is het Hier en Nu een stuk relaxter.
Dan heb je nog de beren die je niet met blote oog kunt zien, die ook onder probleem 2 vallen. Vermoeidheid,  nog niet erkende zorgen, verwerking van het een of ander en vooruitgeschoven to do’s of irritaties.
Het idee van meditatie is niet dat je nooit meer gedachten hebt of gevoelens uitschakelt, maar leert gedachten op te vangen en er pas over na te denken als je er bewust de tijd voor neemt. En leert gevoelens (bv vermoeidheid, onzekerheid, boosheid) aan te voelen komen, even te benoemen waar het vandaan komt en een snelle beslissing nemen over of je er nu iets mee gaat doen of later (of niet).
Ik ben zo handig geworden in ademen en de beren herkennen dat ik pijlsnel weer over ben tot de orde van de dag. Die handigheid was de afgelopen maanden een overlevingsdingetje. Het hele proces van erkennen, een plaats geven en door, ging net iets te snel, lees onzorgvuldig. Kort gezegd, verstand op nul en gaan. Dat heeft een mens niet voor niks hè?! Geniaal. Zeker in gevallen van echte ellende. Maar nu er iets meer ruimte ontstaat om wat dieper te ademen, durf ik me moe te voelen, zonder de derde bak koffie te nemen (die is niet meer zomaar getapt, omdat ik nu tijd heb om de afweging te maken haha!), maar daar komen dus ook weer nieuwe zorgen van; getsie, wat heb ik veel chips, koek en bier op de laatste tijd, als ik daarmee stop wordt ik vast acuut ziek van de afvalstoffen die gaan bewegen. Zeg maar, ruimte voor beweging, voornemens weer oppakken, leveltjes hoger. Het lastige aan vernieuwing of volgende stappen is dat ze net te vroeg komen. Je hebt er nog geen tijd voor, maar wel tijd om er over na te denken.

Om een veel te lang verhaal wat korter te maken, hebben mijn kinderen het meest aan een moeder die uitgerust is, haar best doet om geduldig te zijn, maar wel structuur biedt (ook nog zo één, structuur, daar schrijf ik binnenkort over) en af en toe een jurkje naait of een mutsje breit.
Toen ik terug kwam aan tafel gisteravond besloot ik (na nog wat gemopper) om mezelf hier niet schuldig over te voelen. Dit schiep een grote lege ruimte met groei mogelijkheden. Ik ben zo blij, als iemand zijnde die oneindig geduld zo hoog op haar lijstje heeft staan, dat ik groei, niet alleen door oefening maar vooral door vergeving.

Het peuter pak maakte ik uit één van de prachtige french terry’s van See you at six in de kleur tender rust. Voor de broek gebruikte ik een patroon voor niet rekbare stof, zodat hij boven wat weider valt, ik wilde geen rits gebruiken, hij moest zo aan getrokken kunnen worden. Ik maakte een band van 7 centimeter breed en tekende een buikstuk met ronde hoeken aan de bovenkant. De banden knipte ik 45 cm lang bij 4 cm breed en voorzag ik van twee knoopsgaten per band zodat de broek lang gedragen kan worden, In de achterkant van de band naaide ik elastiek, dat vond ik aan de voorkant niet mooi. Ik had knoopjes liggen in dezelfde kleur, mijn geluk was compleet.