Mooi

IMG_2152

Bij mij blijven ideeën maar komen. Ik begin niet meer zomaar aan alles wat in me opkomt, maar ik bewaar ze niet meer voor het ultieme project. Zo wil ik dat de slabbetjes matchen met de kleertjes en de kussenhoesjes met het seizoen. Ik ben zo gek op kleuren dat ik uren, dagen en nachten combinaties zou kunnen maken. In hoeverre zal ik mijn leven mooi maken? Waar moet ik stoppen? Rokjes, rompers, muren, sokken, poppenwieg dekentjes, kaarsen, pannenlappen.
Ook hierin is balans natuurlijk van groot belang. Als ik denk: “Besteed je tijd aan zinnige dingen, red de wereld!”, dan word ik sikkeneurig. En als ik alleen maar zit te naaien, breien en haken wordt ik ook sikkeneurig. In het eerste geval in mijn huis saai en zijn mijn kleren slechts functioneel. Ik zeg niet dat ik niet van basic en functioneel houd, ik zeg dat ik dan geen moeite doe om met liefde en zorg de dingen uit te kiezen waar ik echt blij van wordt. In het tweede geval steek ik dan al gauw mijn hoofd in het zand voor actualiteiten als wereldse zaken, betrokkenheid bij school en mijn verantwoordelijkheden in het huishouden.

Gisteren nam en kreeg ik wat tijd om naaiklusjes af te maken. Oh wat was dat heeeeerlijk! Ik zat zo in een flow dat ik alles om me heen vergat. Phiene lag op bed en Stephen keek met Lisa en Jop een mooie film. Uren ben ik bezig geweest. Mijn geluksniveau kreeg steeg ver boven mijn vertrouwde standaard en het effect is nog steeds voelbaar. Kennelijk moet je soms een lange ruk maken met iets wat je graag doet. Alle sprokkel 20 minuutjes hebben lang niet het gewenste resultaat; je moet er steeds weer inkomen, alsof je een bladzijde opnieuw moet lezen om je te herinneren waar het over ging. Een groot effect op mijn geluksniveau, ontdekte ik dus gisteren, even helemaal weg zijn. Geen interruptie van kinderen of andere aandacht vragende apparaatjes.

Vanochtend besloot ik direct de badkamer te doen, Phiene spelend in haar bedje met speelgoed dat ze niet dagelijks ziet. Daarna koffie en een sapje met de Teletubbies zodat we er daarna weer tegenaan konden; Phiene weer zelf spelen en ik de was vouwen. Onvoorstelbaar hoe moeizaam deze klusjes soms gaan en hoe makkelijk ze vandaag gingen. Zou een mens dan soms tijd alleen moeten hebben, voor nieuwe energie? Vaak heb ik fijne gesprekken met vriendinnen en collega moeders over thuis zijn versus werken. Al tijden terug concludeerden we dat er geen universele ‘de juiste keuze’ is. De één wordt na een ochtend met de kinderen al gillend gek, de ander heeft genoeg aan een douchebeurt per dag om even op adem te komen.

Zo creëren we als ouders en mensen de meest ideale situatie op basis van de wensen en de mogelijkheden. We schaven aan de indeling en verleggen de hoofdbezigheid als de situatie daarom vraagt. In elk geval een keer per jaar zitten wij samen en zetten we alles weer op een rijtje. Wij zijn er steeds op uit gekomen dat Stephen werkt en ik thuis ben. Ik houd ervan; geen ochtendspits, de kinderen uit school halen, kijken waar ze gaan spelen en elke dag op tijd eten. En dus keutelen in mijn huis…plantjes verpotten, sint cadeautjes haken, sweaters en jurkjes naaien, mutsen breien, verhalen schrijven, teksten tekenen en kneden met dadels, noten en zaden.

De dingen om mij heen mooi willen hebben, zorgt voor een enorme drive; snel die was af en hup de badkamer erachteraan. Toch is ook hier een valkuil; in dit geval een valkuil die uitkomt op een ondergrondse doordraaf geul. Doordraven is op zich prima. In draf voel ik mijn lichaam en zie ik mijn bed nog staan, in galop niet. Zodra ik in de kuil val, glijd ik in galop. Dat gaat erg lekker, maar remmen kan dan niet meer. Langzamer gaan of stoppen is dan alleen mogelijk door een botsing.
Ik blijf dus tegenwoordig in draf. Ik moet namelijk wel in beweging blijven, anders doe ik steeds iets minder. Ik doe dus van alles wát en niet van één ding heel veel. De Habbit Tracker in mijn bullet journal vind ik daarom geniaal. Elke dag geef je een vinkje aan de deelgebieden van je leven. Een snufje lezen, een korreltje breien, een cupje yoga en een emmer huishouden. Na het schrijven strooi ik mijn stijfheid uit over de yogamat en met haken neem ik even afstand van mijn verslaving om over elk onderwerp een stuk te schrijven.
Over ‘veel willen’ bestaat de uitspraak: Passenger of all, master of nothing. Ik noem het liever: Passenger of all, master of life.

En dan nog iets. Door je te omringen met je nummer 1 keuzes, dingen waar je blij van wordt, neem je jezelf serieus. Je maakt het leven waardevol, behandelt je spullen met respect en jezelf met gratitude.

Mooie dag voor iedereen! liefs Anouk

Geef een reactie