Nazomer

Quote of the day

We lunchen buiten. Nadat we de was op hebben gehangen besluit ik een boterham te smeren en in de zachte buitenlucht tussen de kierende vogels onze magen te vullen. Terwijl ik mijn best doe om te genieten van de rijstewafels met curry papaya spread en avocado, graaft mijn dreumes met een tevreden koppie de aarde tussen de tegels vandaan. Ze wisselt happen aarde af met stukjes brood; voor haar dus heel gewoon. Ik probeer een transformatie te bewerkstelligen in mijn onderbuik van irritatie naar vreugde. Een flinke kluif als gierende signalen in mijn hersenen een soort luchtalarm aanslingeren. Maar goed, ik adem, adem nog eens en uiteindelijk verschijnt de glimlach rond mijn mond. Phiene merkt het want ik krijg een intens verrukte glimlach terug. Voor haar is het leven goed zo. Terwijl zij stukjes boterham bestrooid met aarde, maak ik een inventarisatie van wat straks in de was moet. Ik bedenk me hoe het zou zijn om dit soort dingen niet te denken. Geen gevaren te zien in dingen die met een oogje in het zeil geen kwaad kunnen, aangeleerde stress bij viezigheid uit te schakelen en rommel slechts te zien als iets wat zometeen even opgeruimd moet worden (en niet meteen te bestempelen als terugkerend kwaad, dat me belemmert leukere dingen te doen).
Stiekem weet ik al hoe dat voelt. Ik vang er wel eens glimpen van op. Het voelt als paradijs. Het voelt als lopend zweven. Feitelijk weegt ons leven niet zwaar, het is ons oordeel over imperfectie dat op onze schouders rust. Met name dagelijkse beslommeringen. Soms voelt het rouwen om een dierbare prettiger (of nuttiger) dan het ongemak van de dagelijkse zinloosheid. Onze opstand tegen dingen (of mensen) die niet mee werken is het vlechtwerk van ons bestaan. We hebben zo lang gepuzzeld op meningen en overtuigingen die het best bij ons karakter passen. We zouden ons naakt voelen als we ze los lieten. Mee drijven op de gebeurtenissen die de dag brengt voelt als in een achtbaan stappen zonder gordels. We willen allemaal uniek zijn in waar we voor staan. Hoe we onze kinderen opvoeden en hoe we denken over de lokatie van het nieuwe hondenpoepveld. Om het leven in kaart te brengen hebben we graag een lievelingskleur en levensmotto.
Wat ons uniek maakt is juist de mate waarin we oordeelloos kunnen zijn en het aantal keer dat het ons lukt om elkaar in de ogen te kijken en te glimlachen. Ik tel tegenwoordig liever hoe vaak ik mijn kinderen nĂ­et een gevoel van afwijzing gaf door weg te kijken of afkeuring te voelen.
Neemt niet weg dat we stapelgek kunnen zijn op de kleur paars en onze grenzen mogen aangeven.
Het puzzelkastje zit nu op slot. We puzzelen samen, zo leert Phien puzzelen met de stukjes i.p.v. ze onder de kast te schuiven. Ondertussen zitten er tussen de wasknijpers stukjes brood. Grrr. Morgen eten we gewoon aan tafel.

Geef een reactie