Veel tegelijk

img_0441
G
isteren maakte ik een tochtje langs de rand van onze wijk; we knapten er zo van op! Dat gevoel van voorjaar…

We gaan verhuizen en verwachten een tweeling. Het verhuizen gaat gepaard met een aantal grote klussen die we gedaan willen hebben voordat we over gaan en zwanger zijn van een tweeling gaat gepaard met dubbele groei van mijn baarmoeder, dubbele afname van mijn conditie en het dubbele aantal hormonen. We waren door het dolle heen toen de verloskundige zei: ‘Zien jullie dat ook?, Het zijn er twee!’
We hebben het er wel eens over gehad, het zou ons best leuk lijken! En nog steeds voelen we ons heel dankbaar en speciaal, dat er twee mensjes in mij groeien, die het leven op aarde komen verkennen vanuit ons nestje. Elke dag beseffen we ons hoe bevoorrecht we zijn…hoe rijk, dat we onze kinderen alles kunnen bieden wat ze nodig hebben…dat we de keuze hebben om voor een groot gezin te gaan.

Toch voelt het nu even als veel. En hallo, zei een lieve vriendin net tegen mij: dat is het ook hè?! Omdat jij vindt dat je dankbaar moet zijn voor elke dag en alles wat je hebt, betekent niet, dat je er niet even doorheen kan zitten. Het zijn allemaal mooie dingen, maar het is ook veel. Ik vind mezelf dan al gauw een mietje; ik werk niet, zorg alleen maar voor de kinderen en het huis en als er dan een keer wat klussen bij komen, vind ik het veel.
Maar zo is het niet. Ik moet mezelf toestaan te blijven ademen. En te voelen wat er gebeurd. De vriendin zei er nog bij: ‘Ik heb het idee dat je het allemaal nog niet echt beseft.’ En dat was ik even vergeten. Dat is het lastige aan contempleren, bezinnen, in rustige tijden neem ik daar als vanzelf de tijd voor. En het is afgelopen tijd nog niet eens zo geweest dat ik er geen tijd voor had; ik denk eerder dat ik er nog niet aan durfde. We gaan ons geliefde huis verlaten. Er komen twee babies in één keer, die net zo veel aandacht en liefde nodig hebben als de babies die alleen kwamen. En dan hebben we ook nog drie andere kinderen die aandacht en liefde nodig hebben. Komen de klussen op tijd af? Zullen de kindjes gezond ter wereld komen? Hoe zal mijn herstel dit keer gaan?
Ik moet dus toegeven, dat het toegeven dat deze ‘zorgen’ door mijn hoofd heen gaan me zwaar valt. Ik ben zo trots op mijn verworven Zen-heid, mijn scills om terug te gaan naar wat nu is, het piekeren me niet mijn energie te laten ontnemen, dat ik vergeet mijn zorgen toe te laten, bovendien (en dat is denk ik een veel voorkomende, hardnekkige gedachte) zijn er ontelbaar mensen met veel meer en veel serieuzere zorgen.
Toch kan gelukkig en ontspannen zijn eigenlijk alleen maar als je erkent wat er gaande is (zonder jezelf erin mee te laten slepen).
Natuurlijk is het dus nu veel; verhuizen is onze volgende logische stap en het leven (of God, hoe iedereen het ook noemt of voelt) geeft ons een tweeling. Some things you learn in calm and some in storm.
In deze storm wil ik leren:
De dagen goed te plannen en voor te bereiden; er is elke dag wel iets, van Ortho, tot consultatiebureau, tot de vloerenlegger tot de kozijnenbouwer.
Rust nemen wanneer ik het nodig heb, en beter nog: rust inplannen.
Hulp aannemen.
Toegeven als ik er even doorheen zit, ook tijdens de vele telefoontjes met mijn oersterke en lieve zus, die zelf zorgen van heel ander caliber heeft (Muis, zo lief hoe je er ook nog bent voor mij!)
Ook (juist) in drukke tijden tijd nemen voor de kinderen, niet het naar bed brengen overslaan en samen tekenen of een spelletje doen.
Schrijven, mediteren en oefeningen doen.
De buitenlucht in.
Dingen maken, omdat ik daar zo gelukkig van wordt.

Omdat Phiene de komende tijd op dinsdag ochtend bij Daan gaat spelen, schrijf ik nu dit stukje. Het kwam er de afgelopen tijd niet van en schrijven steekt voor mij met kop en schouders uit boven al het andere uit als hulpmiddel om helderheid in de chaos die Leven heet te verkrijgen. Suzanne, ik wil het toch even kwijt; ik weet dat je het met plezier doet, maar ik ben je super dankbaar! Al zo vaak ben je bijgesprongen op precies het juiste moment…
Dat brengt me op nog iets dat ik kwijt wil…

Wij deden altijd heel stoer over weg gaan. Vrij wonen. Het roer om. En nog steeds is Floortje naar het einde van de wereld ons lievelingsprogramma. En toen was het zover, we hadden er jaren naartoe geleefd. Daar gingen we dan hoor, in de auto met Funda in de hand… Prachtig mooie plekken, aan de rand van de veluwe, bosrijk of met eindeloos uitzicht op het platteland. Een vriendin hield een briljant relaas over onze unieke vriendengroep en op welke plek die dan wel niet stond, wij wuifde het weg.
Ik denk nog steeds dat je elders ook zo weer vrienden en een netwerk opbouwt, ik zag het bij mijn zus, zij hebben weer van die lieve mensen om zich heen verzameld die voor elkaar klaarstaan, maar de relaties die ik hier nu heb, heb ik jaren over gedaan. Met wind tegen en mee. We liepen naast elkaar tijdens de ingrijpende en onvergetelijke gebeurtenissen. Ik weet precies wat ik aan welke vriendin kan vragen en weet precies wie ik waarmee kan helpen. Ik heb straks mijn handen vol aan een nog grotere leg dan onze eerste leg, fijn dat de grotere kinderen hun weg al weten in Woerden en zich thuis voelen. Ze kunnen bij velen terecht na schooltijd, omdat we elkaar al zo lang kennen.
En uiteindelijk valt de beslissing over waar we gaan wonen als een sluitende ketting in elkaar. We gaan in het huis wonen waar ikzelf kwam wonen toen ik naar de brugklas ging (net als Lisa nu) en waar we met z’n zevenen woonden (net als wij straks). Een heerlijk huis met een grote tuin super centraal in Woerden.

Ik hoop een volgende blog te schrijven over onze klussen in het nieuwe huis (stiekem wilde ik altijd binnenhuisarchitect worden toen ik daar woonde, tot mijn wiskunde leraar me vierkant uitlachte). Wat ik in die tijd voor mijn berenhuis maakte en bedacht, ga ik nu in het echt doen, whihoe!!

72af0985-7886-49f8-baad-a0cb1d98c9ad
Mijn eerste maand collage op Instagram; zo waardevol!