BBQ alarm en de Nederlandse polder

verboden-toegangHet zat er aan te komen; de eerste BBQ. We hebben een app groep met vrienden voor als het BBQ weer is. Zeer noodzakelijk en zeer gezellig. Zo zien we elkaar vaker als de temperatuur op loopt. Ik at al eens eerder een jaar geen vlees en bovendien doe ik altijd wel ‘iets’ of ‘iets niet’ met eten, dus vaak wordt ik wel even gebeld. Ook dit keer werd ik gebeld door onze vriend, hij had gelezen dat ik nu veganistisch eet (hij had de letters wat gehusseld waardoor er een heel ander woord verscheen :)). Dat vind ik dus zo fijn aan vrienden, ze respecteren je keuzes, houden het luchtig en lezen vaak ook nog mee als je er zo nodig over moet schrijven.
Zo kwamen we in de Albert Heijn andere vrienden tegen bij de koeling waar we onze vega burgers stonden uit te kiezen. Ze zei meteen dat ze het zo leuk vind om mee te lezen met ons VEGA avontuur en we namen beiden de spinazie burger.
Ik schrijf voor mezelf, dat heb ik wel eens eerder gezegd. Natuurlijk is dit ook mijn manier om op een podium te staan, maar vooral is het navigeren tussen waar ik vandaan kom en waar ik naartoe wil. Een brief achter laten voor mijn nageslacht. In de kuvo voorstelling vrijdag voor groep 7, 8 waar ik mee naartoe ging werd het zo mooi duidelijk hoe belangrijk het is om te schrijven. 3 acteurs speelden ieder 2 personages, kinderen in een oorlog ergens in het universum, op een moment in het heden, het verleden of de toekomst. Door elkaar te schrijven, kwam er begrip voor elkaars motivatie om te vechten of te vluchten. Een groot besef van gelijkwaardigheid werd overgebracht; zonder de jas van onze omgeving en opvoeding zijn we ten diepste gelijk, met dezelfde angsten en verlangens. Met allemaal toegang tot dezelfde bron van liefde.
nederlandse-polder

Hoe we opgroeien en wat we leren werd me pijnlijk duidelijk toen we zaterdag middag de bloesemwandeling maakten in Buren. Megastallen en stille weilanden (ik probeerde al eens te moestuinieren volgens het begrip permacultuur). Begrijp me niet verkeerd. De wandeling was prachtig! We zagen heus wel koeien buiten. Lammetjes, veulentjes, fruittelers en een wijndomein. De bloesem en het zonnetje. Maar waarom heb ik op school niet geleerd dat onze koeien gefokt worden om aan allerlei efficiënte eigenschappen te voldoen, zoals meer melk geven en mak zijn zodat het oerinstinct van de mamakoe niet meer op duikt als haar kalfje bij haar weg wordt gehaald. Wist jij dat kalfjes, doordat ze afgezonderd in een eigen hok staan hechtingsproblematiek hebben? Super logisch natuurlijk, maar ik had er nooit eerder over nagedacht. Wel handig natuurlijk want dan hebben ze er zelf later ook niet meer zo’n moeite mee als hun eigen kind bij hún weg wordt gehaald. Ook in de biologische bedrijven wordt het kalfje binnen 48 uur weg gehaald bij hun moeder. Ook op de biologische boerderij worden stiertjes weg gebracht om vetgemest te worden. Ik ben ineens niet meer zo trots op ons melk landje, lees hier waarom… De kinderen vroegen tijdens de wandeling waarom de twee stieren die we tegenkwamen geen horens hebben. Nou, omdat deze eraf gebrand worden als ze nog klein zijn…
We zijn een gek landje. Het boerenleven staat hoog in het vaandel met ‘Boer zoekt vrouw’ als idyllisch visitekaartje. Ik geloofde ook altijd dat het idyllisch was op een boerderij. Natuurlijk houdt de boer van zijn dieren. Maar op de biologische boerderijen gaan de dieren naar dezelfde slachthuizen. Ik wist niet beter dan dat onze poes in haar mandje lag te spinnen en dat koeien, varkens, kippen en geiten voor consumptie zijn.

Vind ik het nu zielig voor mijn kinderen dat ik ze nu leer dat het niet normaal is dat we dieren fokken voor consumptie? Dat ik aangeef dat ik niet meer kan genieten van een ijsje gemaakt van melk wat de kalfjes zelf niet mogen drinken? Nee. De tijd is aangebroken om het tij te keren. Pioniers zijn al jaren bezig met als resultaat briljante producten die melk, kaas en vlees overbodig maken. Het enige waar ik spijt van heb is dat ik niet vier jaar terug de definitieve keuze maakte, toen het ook al kon (en ik me er in ging verdiepen). Maar spijt doe ik niet meer aan, net als aan over anderen oordelen. Iedereen moet zijn eigen weg bewandelen. Nog meer dan in het stoppen van dierlijke producten eten als oplossing voor alles, geloof ik in de kracht van Zelf ontdekken. Het enige wat ik kan doen is een voorbeeld geven. Zo kwam het dat de kinderen en mijn lief wel een stukje vlees aten op de BBQ, maar dat hun bewustzijn en hun kracht om een eigen keuze te maken groeit. Ik zal me neerleggen bij elke beslissing, als hij maar weloverwogen is genomen. En zelfs daar kan ik niet over oordelen…
van-oranje

Gisteren aten we vlees

Oeps foutje. Ik haalde zelfgemaakte falafel uit de vriezer, dacht ik. Toen ik ze kort voor we aan tafel gingen op wilde bakken, bleken het gehaktballen…

Wat moesten we nu… Je wil eigenlijk niet zondigen als het net lekker gaat. Maar ik vond het velen malen ondankbaarder om het tot balletjes gedraaide omgebrachte dier in de vuilnisbak te gooien, dus aten we het op. Het leek iets stiller aan tafel dan normaal. Ik kauwde aandachtig en proefde het vlees. De smaak was herkenbaar en lekker. Maar niet zo lekker als ik me herinnerde. De geur was goed, ze waren gekruid. Toch zijn die van mij niet zo goed als die van onze moeders waren… maar ik kan het niet meer. Het doet pijn aan mijn lichaam en ziel. Ik wil niet meer mee werken aan de slavernij van dieren. Ik vind falafel lekkerder, maar daarin ben ik de enige in het gezin. Als kind vond ik melk heel lekker, nu niet meer, maar ik zou het zo weer kunnen leren drinken. Amandeldrink, rijstdrink en kokosmelk vond ik vier toen ik het ging drinken, nu vind ik het heerlijk.

vegan-meatloaf

Vanavond aten we wortel soep met vega gehaktbrood uit het boek Lisa Goes Vegan met wortel, tijm kokos soep. Jop vond de soep niet zo lekker en Lisa de vegan ‘meatloaf’. Ik vond alles weer heerlijk. Ik lust eigenlijk alles.
Alleen nu zit ik met trillende vingers dit berichtje nog even te typen…ik kreeg net een mailtje binnen van Animal Rights…met alle beelden uit het slachthuis in Tielt en de mededeling dat het slachthuis weer open gaat. Op het journaal hebben ze de minst heftige beelden laten zien en een stuk korter. Als ze de beelden hadden laten zien die ik net keek, was iedereen tegelijk vegetariër geworden…dat kan natuurlijk niet. De tranen rollen over mijn gezicht.
Ben ik dan nu sentimenteel? terwijl ik de beslissing nam om bij te dragen aan het stoppen van dierenleed?  Of ben ik sentimenteel op het moment dat ik vanuit lust een lapje van de BBQ eet of kipnuggets bestel bij de Mac?
Ik weet het even niet meer

liefs Anouk

kleding party Pomp de Lux

mini-en-me2
mini-en-me

Woensdag avond ging ik naar een kleding party van het kinderkleding merk Pomp de Lux.
Mijn buurvrouw is een van de twee eigenaressen van Mini en Me in Woerden. Een kei leuke winkel voor zwangerschap en baby mode. Toen ik zwanger was van Lisa keerde ik het hele internet om naar een leuke, hippe zwangerschapsmode. In reguliere winkels hing naar mijn mening vooral suffe kleding.Toen zij hier deze winkel begonnen sprongen velen met mij een gaatje in de lucht.
Als je mij een beetje kent zou je kunnen denken dat ik veroordelend tegen niet-biologisch, niet-milieu vriendelijk of arbeidsvriendelijk sta. Dat is ook zo. Ik vind dat wij rijke westerlingen verantwoordelijkheid moeten nemen. Ik denk namelijk dat het niet de bedoeling is dat we de aarde verwoesten. We kunnen niet meer zeggen; het is nu eenmaal zo. Maar ik geloof ook niet dat deze veranderingen over een nacht ijs gaan.
Ik koop mijn kleding zoveel mogelijk tweede hands en duurzaam. Voor de kinderen heb ik altijd veel gekregen en ik geef ook weer veel door, waar ik heel blij mee ben. Ik houd ook enorm van de kleding Shuffle avondjes met vriendinnen. Als ik verbitterd was geraakt, was ik de ‘reguliere’ winkels niet meer binnengestapt. Boycotten heeft niet altijd zin (mijn mening over het boycotten van dieren eten zal ik toelichten in een nieuwe blog).
Als we van de een op de andere dag niet meer zouden kopen uit de gangbare kleding winkels, zouden al die mama’s en kindertjes in India geen werk meer hebben. Ik ben dus veel meer voorstander van het veranderen van bestaande productiestromen. En uiteraard ben ik groot fan van merken die volledig eco opstarten (anno 2017 kun je geen bedrijf meer starten zonder te kijken naar de gevolgen voor de aarde). Amper zes jaar geleden vonden mijn gesprekspartners het heel nobel maar onrealistisch dat ik mijn tassen van ecologisch katoen, zonder gif gekleurde stoffen wilde maken. Moet je eens kijken hoeveel merken nu ondertussen overgestapt op dit sprookje!

Zo ook het merk Pomp de Lux. Vorig jaar maakte iemand via Instagram mij attent op dit merk en toen ik naar de website ging kwam ik erachter dat ik het merk al eerder als leuk had bestempeld. Een Deens merk. Ze verkopen online en op party’s, ze hebben geen vaste retailers. 95% van de collectie heeft het Ökotex keurmerk. Als bedrijven tenminste 30% van hun productie gecertificeerd hebben volgens de Ökotex standard 100 én zij voldoen aan aanvullende criteria op het gebied van verantwoord produceren, kunnen zij in aanmerking komen voor Ökotex standard 1000 certificering. Het bedrijf moet dan bijvoorbeeld aantonen dat er geen milieuvervuilende hulp- of verfstoffen gebruikt worden, energiegebruik optimaal is en afvalwater en uitstoot goed verwerkt worden. Ook mag er geen sprake zijn van kinderarbeid, geen stof- en geluidsoverlast veroorzaakt worden en moeten medewerkers een veilige werkplek hebben.
Beetje jammer is wel dat het keurmerk niet vermeld staat op de hun website. Gastvrouw Klazina vertelde me dus dat 95% van de kleding van stoffen met het keurmerk gemaakt is, maar dat ze het keurmerk nog niet hebben aangevraagd. Dit lijkt een smoes maar is het niet. Dit keurmerk is duur, door het controle proces. Je krijgt het dus niet zomaar. Ik kan het weten. Al mijn meditatie kussentjes en yoga broeken die ik verkoop op mijn website zijn gemaakt van stoffen met dit keurmerk, maar ik mag dit niet officieel vermelden, omdat ik het proces niet kan betalen. Voor mij was dit een eyeopener gisteravond. Als ik niet even door had gevraagd had ik gedacht dat slechts één basic lijn (waar het op de stof gedrukt staat) verantwoord was. Wat ook weer zegt dat het loont om (zeker als groot merk) dit keurmerk aan te vragen en er reclame mee te maken…

Als het goed is komen mijn bestelde kleertjes volgende week binnen, ik houd van pakjes (en daardoor ook een beetje van de postbode ;))

Judith en Femke, bedankt voor het organiseren van deze geslaagde party!

Bewustwording en toetjes

bessen-vijgen-toetje
Gisteren aten we Marokkaanse couscous van LisagoesVegan. Stephen mertkte op toen we voor we naar bed gingen nog even wat dronken dat Jop minder ‘mekkert’ over dit eten dan hiervoor. Als ik koken met volle aandacht en het met plezier doe, wordt het natuurlijk echt lekkerder. Presentatie om kinderen goed te laten eten pakt ook goed uit. En hoe logisch ook. Alles wat er mooi uitziet, willen we hebben.
Ik ben zo iemand die alles in het leven goed wil doen. Passenger of all, master of nothing zou op mij van toepassing kunnen zijn. Toch ben ik van mening, dat we op aarde zijn om alles te omhelzen (is wat anders dan goedkeuren), het hele pakket. Het is niet gek dat moeders/vrouwen het stempel perfectionist opgeplakt krijgen. De beste opvoedmethode vinden, het huis aan kant, op tijd naar bed, vrienden en familie genoeg aandacht geven, sporten, goede doelen steunen en zo kan ik mijn hele pagina vol typen. Dat is ook de taak van een mens. Doen wat je moet doen én met plezier. Plezier komt met een doel. Een plan voor de dag, de week, het jaar en mijn leven. Ik las eens dat je ergens voor moet kiezen; een geloof (wat in mijn optiek heel breed is. Een politieke partij of Greenpeace schaar ik daar ook onder). Ik zie het zo. Kies een hoofdgeloof, een rode draad. De rest van je handelen gaat zich daaraan aanpassen. Als Jezus voor jou de weg is, wordt je gedragen door die weg. Jou hart en geweten, geven je keuzes dan aan.
Mijn keuze om geen dieren meer te consumeren, maar ze als gelijken te beschouwen (wat ze niet zijn; zij kunnen de keuze niet maken om een ander dier niet op te eten, wij wél), laat zaadjes achter. De kinderen en mijn lief denken er zachtjes opnieuw over na. Ze durven net als ik (met nog wat moeite) de griezeligheid van het afslachten van het dier voor vlees tot zich door te laten dringen. Ze vragen zich af of de ‘onnauwkeurigheden’ in Tielt uitzonderingen zijn.
Lisa en ik zagen gisteren op de weg een dode (zo het leek) egel liggen. Ik ontdekte in mij een vreemd verschil met toen ik nog dieren at (slechts twee weken geleden :(). Ik kan er nog moeilijk de vinger op leggen, maar het is alsof het nu legaal is om het zielig te vinden voor het diertje. Het lijkt ook wel of ik meer van de poes houd. Waarom kon ik zolang ‘gewoon’ vlees eten? Is smaak zo belangrijk dat het het lijden van dieren rechtvaardigt? Insecten zijn ook heel lekker…:) Is smaak zo belangrijk dat ik kon zeggen ‘Ja zeg, als ik me daar ook nog allemaal in moet verdiepen!’ Want ik merk nu dat de informatie voor het oprapen ligt (en dat wist ik natuurlijk best, want je kunt alles vinden op internet). Grote veeteelt organisaties zullen de informatie misschien wel als ‘nepnieuws’ bestempelen en er zullen best wat cijfers of feiten overdreven worden, maar al was het de helft, 1000 of 650 geslachte dieren per minuut is allebei veel toch? En als je vissen erbij optelt (tenzij je vissen als ‘plasticsoep’ beschouwd, doordat ze plastic absorberen) zijn het er triljarden…

het-eten-is-klaar

 

Goed, kinderen en eten blijft lastig. Smaken verschillen. Zij doen het later waarschijnlijk weer anders dan ik. Toch werd de Marokkaanse couscous dus goed ontvangen! Ik had niet genoeg kikkererwten meer (over van de zelfgemaakt houmous) dus voegde er een blik linzen aan toe. Ook kookte ik kort wat biologische kruimige aardappeltjes in blokjes en bakte deze even mee.
De rozijntjes en versnipperde muntblaadjes maakte het qua smaak helemaal af.

Het toetje (gepresenteerd in leuke glaasjes met een lintje erom heen) maakte ik zo:
In de staafmixer (die van mij heeft een bakje voor spreads en sausen) mixte ik 10 spaanse vijgen met vier eetlepels amandelmeel. In een schaal roerde ik twee eetlepels agave nectar door ongezoete soja yoghurt (soja wil ik niet al te veel gebruiken omdat er wisselende berichten zijn over effecten op de gezondheid, maar soms schijnt niet erg te zijn. Oh ja en als je in zit over de effecten van soja op het milieu; stop met vlees eten, de soja voor een cappuccino valt in het niet bij de hoeveelheden soja dat verbouwd wordt als veevoeding). Onderin het glaasje ging een laagje amandel vijgen kruim als bodem (aandrukken met een spatel gaat het best), vijf zwarte bessen (uit de vriezer) erop, een laag yoghurt, wat kruim en weer wat bessen. Eventueel toppen met een scheut agave nectar. Doordat het de rest van de dag in de koelkast stond (met de oorspronkelijke deksels; nu weet ik waarom ik die potjes bewaar) stijfde het geheel wat op en werd de bodem wat vaster. Ze waren heerlijk!

Een vriendin stuurde gisteren recepten rond van The Green Happiness. Deze meisjes was ik al eens tegen gekomen, dus nu ga ik zeker eens kijken wat ik daarvan ga klaarmaken!

Just for me to remember:
S’avonds liggen we altijd nog even bij de kinderen. Om te kletsen over de dag of het leven. Vaak masseren we hun rug of voetjes. Gisteravond zei Jop tijdens ons gesprek. “Mama, ik vind het zo bijzonder dat ik bij een moeder ben geboren die zo goed voor ons zorgt en alles goed probeert te doen en de wereld gaat redden en toch steeds zo lief blijft voor ons en steeds rustiger.” ♥

Wat krijgt de baby te eten

 200 years ago they would have thought you were absurd
 if you advocated for the end
of 
human slavery

vegan-baby

 Vol goede moed was ik met de Rapley methode begonnen toen Phiene 6 maanden was. Inmiddels geef ik haar potjes uit de supermarkt. Wat is er gebeurd? Ons neefje kan door vast voedsel (inmiddels 3,5 jaar) in stikkingsgevaar komen. Misschien ben ik ook wat bezorgder omdat ik ouder ben (bij de andere kinderen had ik hier geen moeite mee). In elk geval zit er wat angst in bij mij. Ik besloot mezelf dus niet langer te dwingen met kloppend hart en zwetende oksels naast een kokkende baby te gaan zitten. Al wordt de kok-reflex uitvoerig besproken in het boek, het is baby’s aangeboren reflex om het voedsel opnieuw te kauwen als de stukken te groot blijken. Ik stel me zo voor dat moeders in de oertijd het voedsel voorkauwen als het tijd was voor iets anders dan borstvoeding. Daarmee wil ik zeggen dat zo ‘natuurlijk en oorspronkelijk’ mogelijk niet persé hele stukken voedsel hoeft te betekenen. Bovendien wil ik een kwestie in z’n geheel bekijken en als Rapley betekend dat ik niet meer ontspannen aan tafel zit, gaat het (op dit moment) voor mij niet op.

Ik las ergens (en pas als ik iets logisch vind klinken, neem ik de tip mee) dat babyvoeding in potjes moeten voldoen aan strenge eisen wat betreft bijvoorbeeld bestrijdingsmiddelen dus ik zorg ervoor dat de ingrediënten van biologische afkomst zijn, nu ik langzaam zelf ‘potjes’ ga maken. Ik zeg langzaam, maar ik denk dat ik het tempo op moet gaan voeren. Het is mij onduidelijk hoe het komt dat de smaak van de potjes beter wordt ontvangen dan wanneer ik (met dezelfde ingrediënten) het eten zelf maak. Ik haal zelfs wat schepjes uit het potje met etiket en warm het op (au bain marie) in een eigen schaaltje.
Voor mij dus tijd om mama’s gekookte eten aan te bieden. De komende tijd zal ik recepten posten voor Vegan Baby hapjes. Zoveel mogelijk met de ingrediënten voor ons eigen avond eten. En de groenten zoveel mogelijk gestoomd. Ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die zich zorgen maakt over of de baby (en kinderen en volwassenen) wel alles binnen krijgt wat ze nodig heeft. Om iedereen gerust te stellen volgt hier de uitspraak van de grootste diëtistenvereniging ter wereld, de American Dietetic Association (ADA): “Een goed uitgebalanceerd (hier kom ik natuurlijk nog op terug de komende tijd) veganistisch of lacto-ovo-vegetarisch voedingspatroon komt volledig tegemoet aan de voedingsbehoeften van baby’s, kinderen en opgroeiende jeugd en verzekert bovendien een normale groei”. (ADA – Position Paper on Vegetarian Diets, 2004).
De kinderen en wij slikken vitamine B12 bij, dat deden we al, maar is de enige vitamine (essentieel voor een gezond zenuwstelsel) die uitsluitend plantaardige voeding niet kan bieden. Over gezondheid en plantaardig eten binnenkort een losse blogpost.

Tot gauw!
Anouk