Nieuwe spullen

img_0493

Er worden best veel nieuwe dingen gekocht de laatste tijd door mij. Breikatoen, boeken van allerlei soorten, plantjes, een weefraam, alvast wat accessoires voor in het nieuwe huis, stofjes, kopjes koffie, kleding en vast nog wel wat. Ik vergat daarbij even te bedenken of ik het wel echt nodig heb en of het duurzamer kan. Eerlijk gezegd vind ik het heerlijk om op zoek te zijn naar mooie dingen die mijn huis en mezelf mooi maken. Mijn meest actuele mening daarover is ook dat je het leven mag kleuren met dingen die je blij maken.
Alleen ware voldoening haal ik niet uit spullen, kwam ik laats weer achter, want ik wil toch steeds weer iets nieuws.
Een mooie mix van net genoeg spullen, daar streef ik naar. Nu ik echter met steeds kortere tussenposen iets nieuws moét hebben, of iets moét maken, rinkelt er een belletje.

Een aantal jaar geleden toen we gingen verbouwen had ik ook te kampen met dit euvel. Bij groen licht om mijn huis (opnieuw) in te richten, gaan alle remmen los.
Zoals ik in mijn vorige stukje schreef, richtte ik als kind al beren en poppenhuizen in en had ik graag voor binnenhuis architect gaan leren. Of ik dat alsnog zou willen, ga ik nu niet over na denken. Ik vind het wel noodzakelijk en heel leuk om nu een duidelijk plan te maken voor alle ruimtes in huis. Een chaoot als ik ziet al gauw door alle ideeën het overzicht niet meer en mijn makkelijkste oplossing is er dan maar niet aan beginnen. Ik ben gezegend met een mooie MacBook, maar zonder Adobe programma’s (ik kom er maar niet uit hoeveel geld ik daar nu weer aan wil besteden), de drempel wordt dus nog wat opgetrokken doordat ik de ruimtes met de hand in moet gaan tekenen. Ik heb me enorm vermaakt met het maken van moodboards, maar nu wordt het toch echt tijd te inventariseren welke meubels we hebben en in welke ruimte ze moeten komen staan. Alles wat nog goed is, vervangen we niet. Het kan wel zijn dat ze in een nieuw jasje worden getoverd met verf, bekleding, met of zonder deurtjes. Her en der wat nieuwe accessoires zijn part of the plan, maar eerst moet er een plan zijn.

Ik denk dat de spagaat tussen me omringen met mooie dingen en tevreden zijn met slechts het hoognodige een eeuwig durende strijd zal zijn. Ik zie dit soort alarmbelletjes wel als een teken om weer in te tunen op Stilte. De afgelopen dagen zat ik dus weer te ademen op mijn Silence Seat en de rust keerde weder. Chaos maakte plaats voor overzicht. Dagdromen voor prio’s. De ogen van mijn kinderen werden weer blauwer en de gesprekken mooier. Wat er ook gebeuren moet; nu is altijd eerst aan de beurt.

Hier zijn de moodboards. Die van Jop is even wat lastiger omdat zijn kamer een donkere vloer heeft, waar ik nog even over na moet denken (ben wel al aan het verven in die kamer)

img_0565

img_0567

img_0566

Deze laatste is voor de tweeling kamer. Voor op een muur heb ik de kleur Skylight van Farrow & Ball doorgeven aan onze schilder. Phiene krijgt een muur in de kleur Voortdurend van Histor. Volgende punt is dus kijken tegen welke muur onze meubels komen. We hebben nu bijvoorbeeld een grote kast van in de woonkamer staan die we jaren terug bij Loods 5 kochten. Hij is ‘uit’ maar ik denk dat ie erg mooi staat tegen de muur bij Phiene en dan krijgen de achterwantjes een behangetje. Jacoline heeft ons op Insta een voorproefje laten zien van haar nieuwe collectie voor Bibelotte en die zijn super leuk! Gelukkig mag ik langskomen om ze in het echt te zien, anders kan ik misschien weer niet kiezen!

Een huis naar mijn zin draagt bij aan rust en ordelijkheid wat weer plaats geeft voor echte rijkdom; plezier en mooie momenten met de liefste om mij heen. Ik weet nog goed dat ik vroeger zo vaak mijn huis meer naar mijn zin wilde maken, maar het niet deed omdat ik meteen overvallen werd door de zinloosheid ervan; we gaan toch ooit dood en dan is alles voor niks geweest. Beetje depri gedachte, maar ergens stoeien we allemaal denk ik met de zin van dingen die we (zouden willen) doen. Ik heb ontdekt dat als ik mijn leven, de mensen, mijn huis en spullen met liefde uitkies en met zorg behandel, het leven waardevoller wordt. Dus ik voel me niet gelukkig door al die spullen, maar doordat ik ze met liefde heb uitgekozen.
Is dat geen mooie smoes voor nieuwe dingen? Heel dankbaar ben ik ook voor de alarmbelletjes als ik me ergens in dreig te verliezen…zo kom je toch weer terug op die middenweg 🙂
“Niet te veel dagdromen hè, Anouk” zei mijn meester in groep vier of vijf vroeger tegen me. Ik bedacht dat me weer toen iemand het laatst weer tegen me zei. Zo is het maar net…niet dromen maar doen.

Veel tegelijk

img_0441
G
isteren maakte ik een tochtje langs de rand van onze wijk; we knapten er zo van op! Dat gevoel van voorjaar…

We gaan verhuizen en verwachten een tweeling. Het verhuizen gaat gepaard met een aantal grote klussen die we gedaan willen hebben voordat we over gaan en zwanger zijn van een tweeling gaat gepaard met dubbele groei van mijn baarmoeder, dubbele afname van mijn conditie en het dubbele aantal hormonen. We waren door het dolle heen toen de verloskundige zei: ‘Zien jullie dat ook?, Het zijn er twee!’
We hebben het er wel eens over gehad, het zou ons best leuk lijken! En nog steeds voelen we ons heel dankbaar en speciaal, dat er twee mensjes in mij groeien, die het leven op aarde komen verkennen vanuit ons nestje. Elke dag beseffen we ons hoe bevoorrecht we zijn…hoe rijk, dat we onze kinderen alles kunnen bieden wat ze nodig hebben…dat we de keuze hebben om voor een groot gezin te gaan.

Toch voelt het nu even als veel. En hallo, zei een lieve vriendin net tegen mij: dat is het ook hè?! Omdat jij vindt dat je dankbaar moet zijn voor elke dag en alles wat je hebt, betekent niet, dat je er niet even doorheen kan zitten. Het zijn allemaal mooie dingen, maar het is ook veel. Ik vind mezelf dan al gauw een mietje; ik werk niet, zorg alleen maar voor de kinderen en het huis en als er dan een keer wat klussen bij komen, vind ik het veel.
Maar zo is het niet. Ik moet mezelf toestaan te blijven ademen. En te voelen wat er gebeurd. De vriendin zei er nog bij: ‘Ik heb het idee dat je het allemaal nog niet echt beseft.’ En dat was ik even vergeten. Dat is het lastige aan contempleren, bezinnen, in rustige tijden neem ik daar als vanzelf de tijd voor. En het is afgelopen tijd nog niet eens zo geweest dat ik er geen tijd voor had; ik denk eerder dat ik er nog niet aan durfde. We gaan ons geliefde huis verlaten. Er komen twee babies in één keer, die net zo veel aandacht en liefde nodig hebben als de babies die alleen kwamen. En dan hebben we ook nog drie andere kinderen die aandacht en liefde nodig hebben. Komen de klussen op tijd af? Zullen de kindjes gezond ter wereld komen? Hoe zal mijn herstel dit keer gaan?
Ik moet dus toegeven, dat het toegeven dat deze ‘zorgen’ door mijn hoofd heen gaan me zwaar valt. Ik ben zo trots op mijn verworven Zen-heid, mijn scills om terug te gaan naar wat nu is, het piekeren me niet mijn energie te laten ontnemen, dat ik vergeet mijn zorgen toe te laten, bovendien (en dat is denk ik een veel voorkomende, hardnekkige gedachte) zijn er ontelbaar mensen met veel meer en veel serieuzere zorgen.
Toch kan gelukkig en ontspannen zijn eigenlijk alleen maar als je erkent wat er gaande is (zonder jezelf erin mee te laten slepen).
Natuurlijk is het dus nu veel; verhuizen is onze volgende logische stap en het leven (of God, hoe iedereen het ook noemt of voelt) geeft ons een tweeling. Some things you learn in calm and some in storm.
In deze storm wil ik leren:
De dagen goed te plannen en voor te bereiden; er is elke dag wel iets, van Ortho, tot consultatiebureau, tot de vloerenlegger tot de kozijnenbouwer.
Rust nemen wanneer ik het nodig heb, en beter nog: rust inplannen.
Hulp aannemen.
Toegeven als ik er even doorheen zit, ook tijdens de vele telefoontjes met mijn oersterke en lieve zus, die zelf zorgen van heel ander caliber heeft (Muis, zo lief hoe je er ook nog bent voor mij!)
Ook (juist) in drukke tijden tijd nemen voor de kinderen, niet het naar bed brengen overslaan en samen tekenen of een spelletje doen.
Schrijven, mediteren en oefeningen doen.
De buitenlucht in.
Dingen maken, omdat ik daar zo gelukkig van wordt.

Omdat Phiene de komende tijd op dinsdag ochtend bij Daan gaat spelen, schrijf ik nu dit stukje. Het kwam er de afgelopen tijd niet van en schrijven steekt voor mij met kop en schouders uit boven al het andere uit als hulpmiddel om helderheid in de chaos die Leven heet te verkrijgen. Suzanne, ik wil het toch even kwijt; ik weet dat je het met plezier doet, maar ik ben je super dankbaar! Al zo vaak ben je bijgesprongen op precies het juiste moment…
Dat brengt me op nog iets dat ik kwijt wil…

Wij deden altijd heel stoer over weg gaan. Vrij wonen. Het roer om. En nog steeds is Floortje naar het einde van de wereld ons lievelingsprogramma. En toen was het zover, we hadden er jaren naartoe geleefd. Daar gingen we dan hoor, in de auto met Funda in de hand… Prachtig mooie plekken, aan de rand van de veluwe, bosrijk of met eindeloos uitzicht op het platteland. Een vriendin hield een briljant relaas over onze unieke vriendengroep en op welke plek die dan wel niet stond, wij wuifde het weg.
Ik denk nog steeds dat je elders ook zo weer vrienden en een netwerk opbouwt, ik zag het bij mijn zus, zij hebben weer van die lieve mensen om zich heen verzameld die voor elkaar klaarstaan, maar de relaties die ik hier nu heb, heb ik jaren over gedaan. Met wind tegen en mee. We liepen naast elkaar tijdens de ingrijpende en onvergetelijke gebeurtenissen. Ik weet precies wat ik aan welke vriendin kan vragen en weet precies wie ik waarmee kan helpen. Ik heb straks mijn handen vol aan een nog grotere leg dan onze eerste leg, fijn dat de grotere kinderen hun weg al weten in Woerden en zich thuis voelen. Ze kunnen bij velen terecht na schooltijd, omdat we elkaar al zo lang kennen.
En uiteindelijk valt de beslissing over waar we gaan wonen als een sluitende ketting in elkaar. We gaan in het huis wonen waar ikzelf kwam wonen toen ik naar de brugklas ging (net als Lisa nu) en waar we met z’n zevenen woonden (net als wij straks). Een heerlijk huis met een grote tuin super centraal in Woerden.

Ik hoop een volgende blog te schrijven over onze klussen in het nieuwe huis (stiekem wilde ik altijd binnenhuisarchitect worden toen ik daar woonde, tot mijn wiskunde leraar me vierkant uitlachte). Wat ik in die tijd voor mijn berenhuis maakte en bedacht, ga ik nu in het echt doen, whihoe!!

72af0985-7886-49f8-baad-a0cb1d98c9ad
Mijn eerste maand collage op Instagram; zo waardevol!

Feestelijke onrust

Soms zorgt geluk voor een glimlach,
soms zorgt een glimlach voor geluk

Onlangs besloot ik mijn drie vriendinnen uit te nodigen voor een avondje bijkletsen bij de haard. Gewoon om horen hoe het met elkaar is en wat de anderen bezig houdt. Na een poos viel het woord mediteren, waarschijnlijk ongeveer in de trant van: misschien moet je mediteren, dat werkt bij Anouk ook. Of ik zei zelf dat het mij zo helpt. Ik weet het niet meer precies maar een van mijn vriendinnen vertelde dat ze het wel eens probeert, op dat kussentje gaan zitten en luisteren hoe je adem stroomt, maar dat ze er dan altijd zo boos van wordt.

Dat zette mij aan het denken. Herken ik dat?
Woede of boosheid is er in vele vormen en is, net als vreugde en blijheid een energie. Ik weet nog toen ik daarover las in het boek Omarm je woede van de Vietnamese zenmonnik Tich Nhat Hanh en niet voelde wat hij schreef. Ik ben uitgerust met de slopende eigenschap alles wat ik hoor en lees te ontleden in mijn innerlijke onderzoekscentrum. Dus ging ik aan de slag.

Aan de uitkomst wordt nog steeds druk gewerkt, maar dit zijn mijn voorlopige conclusies:
Er raast bijna non-stop een vuur door mij heen. De vlammen slaan soms wild om zich heen en op andere momenten is het een knisperend vuurtje. Het gekke is dat het lijfelijke gevoel van deze vuurshow zowel voor opwinding in de vorm van irritatie, woede of onuitstaanbare onmacht als voor opwinding in de vorm van vreugde, wilde trotsheid of pirouettes van dankbaarheid kunnen zorgen.
De bakermat van al deze emoties is dus één en dezelfde. Het gevoel van razernij. Onrust in je onderbuik.
Door onze drukke levens of gewoon omdat we geen zin hebben om even stil te staan, voelen we dat vuur niet. Het rad draait te snel om te zien hoeveel balletjes er precies in zitten.

Ik las mijn schrijfschriften terug en ontdekte dat ik ook boos werd van stil te zitten. Ik werd er verschrikkelijk geïrriteerd van. Alles in mij jumpte zo hard mogelijk op en neer. Ik besloot niet op te geven en met vallen en weer gaan zitten ontdekte ik dat ik niet naar het vuur kón gaan, het was te heet van dichtbij. Elke keer als ik probeerde ‘rustig’ naar mijn onderbuik te ademen, kwam ik niet verder dan zo ongeveer mijn maag.
Gestaag kwam ik elke week een stukje verder. Ik kreeg steeds minder het gevoel dat ik me verbrande, ik schrok minder terug.

Vandaar dat ik nu kon zeggen tegen mijn vriendin dat ik juist rustig wordt van mediteren. De haard is nu een knisperend vuurtje waar ik behaaglijk bij kan gaan zitten.
In drukke tijden, of wanneer ik te veel drukte verzamel, wordt ik de dag door gejaagd door het vuur. Helpen met surprises maken, appjes beantwoorden, fruithap maken voor onze pretletter, mijn nieuwe lockmachine uitproberen, voorkomen dat Jop zichzelf brandmerkt met het lijmpistool, welke kleuren worden samen ook al weer bruin? Bezinnen op de meditatie die ik vanavond geef. Wanneer zal ik mijn kerstgerecht uitproberen? Waar heb ik die Sint cadeaus verstopt? Wasje erin. o ja, die breinaalden voor de moeder van Tapalane niet vergeten mee te geven morgen.
Hier komen dan dus mijn op het stilte kussentje verworven tools van pas. Met de pook van aandacht por ik wat zware blokken aan de kant voor een beheerster vuur en met een diepe inhalering blaas ik wat zuurstof bij als mijn positiviteit dreigt uit te doven. Zo transformeert onrust in rust en soms zelfs intense irritatie (ik durf het haast geen woede te noemen) in liefde. Klinkt heel soft hè?! Of zweverig. Maar ik vind het dus heel hardcore, om de woorden van mijn lievelingsschrijver Geertje Couwenbergh maar weer even aan te halen. Het voelt super rauw, met spikes onder mijn schoenen die berg op. Om uiteindelijk die vreselijke lava van ware gevoelens in te duiken. Die rasende angsten en onuitstaanbare verlangens. Als het me ooit lukt er tussenin te blijven zitten, zal ik altijd liefdevol kunnen reageren op alle hectiek, ‘irritante vragen’ en andere doorsnee uitdagingen van het leven.

Het slechte nieuws is dat we het werkstuk nooit helemaal af hebben, we moeten er aan blijven knutselen. Daarom ga ik vanavond weer bij het vuur zitten en stop ik nu weer met schrijven om bij mijn gezin te zijn. Hopelijk preken we gauw weer af om te horen hoe het gaat rond het vuur. Mediteren is niet het doel, maar wel een middel.

Zie ik je vanavond?

Barcelona met Lisa

fullsizeoutput_4f3

fullsizeoutput_4e6

fullsizeoutput_4de

Lisa mocht kiezen; een stedentrip in groep 8 met één van haar ouders. Niet zo chic van ons. We wilden natuurlijk allebei graag met Lisa op stap! We hoorden om ons heen veel vaders die met met hun dochters doen, dus leek het vanzelfsprekend dat Stephen zou gaan. Maar ik wilde ook! Lisa kon uiteraard niet kiezen. Haar die keuze laten maken voelde wel erg barbaars (denkend aan die ene film uit de tweede wereld oorlog die ik niet ga noemen). Stephen was zo lief om mij te laten gaan en bedacht dat hij zelf met haar in het voorjaar nog wel naar Berlijn zou rijden. Top.

We zitten in een periode dat we dit soort dingen financieel kunnen en daar voel ik me dagelijks dankbaar om. Vliegen naar een mooie grote stad is geen must; af en toe tijd spenderen met één van je kinderen wel. Wij zijn een enorme gezinskloek. Lisa en Jop zijn altijd samen geweest , speelden en spelen heel vaak gewoon met z’n tweeën, uren lang en we hadden de grootste moeite om ze te splitsen tussen thuis bij mama en met papa mee naar de supermarkt. Waardoor ze elkaar haarfijn aanvoelen (in goede tijden, maar ook weten ze exact hóe en waar ze elkaar in de haren moeten vliegen :))
Rond de tijd van groep acht, soms al eerder verandert het kind. Het lijfje voelt zich soms alleen, het hoofd dwaalt rond tussen Lego Friends, Make Up, cappuccino, appelsap, leuke jongens en het Muizenhuis. Dit is de perfecte tijd om samen met mama (of papa) een weekend alleen te zijn.

Ze zocht een romantisch appartement uit op airbnb, 10 minuten lopen van La Rambla. Besloot wat ze in Barcelona wilde zien (naast de Zara), maakte een tijdsplanning en rekende uit hoeveel geld we nodig hadden.
Gelukkig herinnerde mijn lief me er op het laatste moment nog aan, de reis door haar ogen te zien; ik zou het haast vergeten! Al denk ik, dat ik niet anders had gekund…
De incheckbalie, taxfree shopping (mam, wat is dat?), de enorme verscheidenheid aan reizigers op een luchthaven en de grote ramen waardoor de vliegmachines vlak voor je tegen-het-raam-gedrukte-neus, zichzelf de lucht in heisen; het is ronduit onvoorstelbaar magisch dat dit alles zich werkelijk om je heen afspeelt!

Ons meisje voelde zich groot en zo zag ze er ook uit; ze had zich best alleen gered met haar koffer en haar rugzak met boek, tekengerei, een dopper, geld en ontbijtkoek. Zonder mijn aandacht te hoeven verdelen over vier gezinsleden, lette ik aandachtig op haar lessen. De manier waarop ze het vluchtnummer onthield, geduldig in de rij stond, mijn hand vastpakte om er een kus op te plaatsen en onvermoeibaar Spaanse taxi’s bleef tellen.
Hoe ze opleefde toen bleek dat ze de tijd kon nemen om verhalen te vertellen over haar en haar vriendinnen, omdat we geen haast hadden…hoe ze met zorgvuldige nipjes genoot van haar decaf bij Starbucks toen we omgevallen waren na het shoppen (en het drinkgaatje in het deksel ontdekte:)).
Onze enige microaanvaring op zondagochtend kon in alle rust besprenkelt worden met aandacht en uitleg; we waren moe en hadden gewoon een knuffel nodig.

Onze Barcelona Tips, deel ik hier in een apart bericht!

 

fullsizeoutput_4e0

fullsizeoutput_4e3

fullsizeoutput_4dd

fullsizeoutput_468

fullsizeoutput_4e4

Lieve Lisa,
Bedankt voor je onbevangen liefde en je heldere blik, bedankt voor deze onvergetelijke herinnering!
Mama.

 

 

Tips Barcelona

 IMG_2539IMG_2541
 Ijs bij DelaCrem gekarameliseerde ui, gevuld met heerlijke crème bij Sésamo en het interieur bij Flax&Kale

Waar ik me altijd het meest druk om maak als ik op reis ga is eten. Gevolgd door winkels die ik niet wil missen en dan cultuur. Ik schaam me hier een beetje voor; ik had graag het imago van iemand die vanuit het vliegveld direct een museum inrent, parken, kerken en bibliotheken bezoekt om dan de rest van de musea aan te doen.

Ik maak me van te voren al druk over de vindbaarheid van de uniekste kledingwinkels en gezond doch lekker eten. Toch doe ik altijd cultuur om dan steeds weer te concluderen dat het enorm veel voldoening geeft… Vanaf het moment dat ik me neerlegde bij deze, in mijn ogen, oncharmante gewoonte, geniet ik van elke reis en komt de reis vrijwel altijd overeen met mijn verwachtingen.
Bleek dat ik Lisa al had aangestoken met het Zara virus en de beste-ijssalon- in- Town-navigator. We zaten op één lijn, dat is erg ontspannen cittytrippen! Lisa had een appartement uitgezocht in de wijk El Raval op Ronda Sant Antoni, tien minuten wandelen naar de Ramblas door ‘de negen straatjes’ van Barcelona.

We kwamen aan in de stad iets na 10:30 en waren vergeten dat we ‘pas’ om 13:00 in konden checken. We besloten een blokje om te doen met de koffers en stuitte vrijwel meteen op Flax&Kale op een pleintje tegenover een prachtige basiliek. Op de plattegrond te zien links boven, rechts van de Universiteit (op de hoek in het midden van het driehoekje aan de universiteit was ons appartement op Ronda Sant Antonio).
Een briljant concept vind ik. Alles wordt vers gemaakt van biologische ingrediënten, zelfs de amandel/cashuw melk die de koffie zo lekker maakt! Je kunt van alle kanten de keukens in kijken en als je naar boven kijkt zie je de watermeloenen, paprika’s en zakken meel opgeslagen liggen!  We bestelden een spelt croissant en een knapperige sandwich met de lekkerste avocadocrême  die ik ooit heb geproefd. De kaart is uitgebreid, maar ook weer niet te uitgebreid. Zaterdag ochtend gingen we er weer op ons gemakje ontbijten en bestelden alles waar we nog benieuwd naar waren. Ik had het idee dat ze een keten zijn, maar dat lijkt er niet op als ik het op zoek. Ik zou ze wel in meerdere steden willen zien. Hier nog een paar fraaie foto’s en een mooie recensie.

fullsizeoutput_4e8

IMG_2540
I
nterieur Flax&Kale, menukaart, spelt croissant en vegan chocolatchip cookie, vegan lekkernijen bij Flax&Kale en Lisa bij Starbucks. 

IMG_2542
G
eroosterde wortelen op bietenspread met humous en zonnebloempitten bij Sésamo

Vrijdag middag dronken we appelsap en aten een zakje naturel chips op ons bed. Ik ga altijd op stap met Naked repen en droge crackers in mijn rugzak, maar zodra we een winkeltje zien wordt er naturel chips ingeslagen! De restaurants gaan op z’n vroegst om 19:00 uur open, dus even ons ritme aanpassen… Lisa trakteerde ons die middag op een ijsje bij DelaCrem. Ze zocht op waar je het lekkerste ijs in de buurt kon eten. Je vindt DelaCrem in een rustig maar mooi wijkje met plantsoenen achter de universiteit. Toevallig zat Les petit Chéris ook in de straat achter de universiteit. Daar wide ik graag naartoe, maar die zat er niet meer 🙁
We vroegen aan Ana waar je lekker veganistisch kan eten. Ze vertelde over Macrobiotic Zen.  Die ik ook vond op google; ideaal, je typt gewoon in de zoekbalk in google maps app in wat je wilt en hij laat alles in de buurt zien. Weer iets geleerd. Overigens ga ik nooit meer op reis zonder een powerbank, want het hardwerkende apparaat was in no time leeg.  In de straat tegenover ons appartement en ik had er graag gegeten, maar we wilden toch net iets meer tapas gevoel. We besloten Sésamo op te zoeken. We hoefde slechts om ons blok heen te lopen. Alles vegetarisch en veel veganistische tappas hapjes. Super vriendelijke bediening, de ober maakte deze foto van ons mét dino op de muur.

fullsizeoutput_4fa

Tappas kan heel goed veganistisch, dat ontdekte ik laatst maar weer eens bij El Ray gewoon in Woerden, heerlijk!
Verder dronken we (decaf) oatmilk latte bij Starbucks en haalden daar op zondagochtend een croissant bij als ontbijt voor in de metro naar Park Guell. Zaterdag avond gingen we een pizza eten, niet heel Spaans, maar wel lekker en Lisa’s lievelings! We waren op zoek naar een andere Pizzeria toen we langs Resto, met het fiets logo. Ik kan deze niet vinden op internet maar hij zit op l’Antiga esquerra de l’eixample. Niet erg bijzonder, maar wederom heel vriendelijk personeel en de pizza smaakte prima.

Tips van Lisa:
Met de metro vanuit Universiteit naar park Guell: lijn 3 en uitstappen bij Lesseps. Wij konden het op de kaart niet vinden en hebben het gevraagd.
De bekende mozaïk banken werden gerenoveerd, dat was jammer. Wij kochten alleen een kaartje voor het huis van Gaudí zelf en dat bleek een goede zet. Ook al waren we zaterdag al onder de indruk van de Sagrada Familia, besloot Lisa nu haar spreekbeurt over Gaudí te gaan houden.

Voor de Sagrada Familia is het aan te raden van te voren tickets online te boeken. Met je e-ticket ben je een stuk sneller binnen.

Kijk op welke terminal je moet zijn op het vliegveld…(mama deed dat niet). De Aerobussen gaan vanaf Ronda Sant Antoni en ook vanaf bijvoorbeeld Place de Catalugna. Wij stapten zomaar in de terminal 2 bus. Gelukkig ruim op tijd want het bleek nog een hele klus om bij terminal 1 te geraken!
Locker Barcelona op Carres Estruc was een perfecte lokatie voor onze bagage om de tijd tussen uitchecken en de bus naar het vliegveld te overbruggen. Het zit naast la Rambla en je loopt zo naar de bus op Plaza Catalunya.

We hebben heel veel niet gedaan, dus we zullen heus ooit nog eens gaan!
Groetjes Lisa en Anouk