Kinderen grootbrengen

kinderen grootbrengen

Een zwaar onderwerp voor de vroege ochtend, maar ik blijf er mee in mijn hoofd zitten. En dan moet ik schrijven. Maandag na de yoga vertelde een medecursist over haar zoon van achttien die laatst een nacht niet thuis kwam. Uiteindelijk, toen ze na een uur rondrijden en al z’n vrienden en alle HAP’s in de omgeving gebeld te hebben thuis kwam, lag hij in bed. Over een half uur nuchter bij de tandarts zitten ging niet lukken. We moesten er allemaal hartelijk om lachen, maar we wisten; kinderen grootbrengen is de Mount Everest beklimmen. Je hebt er eigenlijk jaren lange training voor nodig. Uithouding, kracht, longinhoud en conditie moeten op spectaculaire wijze samenkomen. Niet alleen voor het beste resultaat, maar om überhaupt de finish de halen. Hoewel…groot worden ze wel. De meesten kunnen na achttien jaar overheersing door papa en mama redelijk op eigen benen staan. Ook wij ouders komen er wel doorheen. De vraag is hoe we er doorheen willen komen. De weg zit standaard vol met strijd over opruimen, regels over bedtijden en onderhandelingen over ‘schermtijd’.
Ik vraag me elke dag weer af of ik Jop moet dwingen een nette broek en overhemd aan te trekken naar school i.p.v. een versleten joggingbroek en een slonzig shirt en of ik Lisa vast moet binden tot ze heeft gedronken. Vind ik het het zielig dat ze meer huiswerk hebben dan ik op de basisschool of vind ik dat niet zielig? Is nee nee of moet ik overal een wetenschappelijk onderbouwde reden voor hebben?
Ik vind het irritant als de baby alle puzzelstukjes onder de kast schuift (waar ze bijna niet onder vandaan kunnen) en er door het hele huis vuile was ligt. En nog irritanter dat kinderen van bijna 10 en bijna 12 het pas opruimen als ik het 1, 2, 3 of 6 keer heb gezegd.
Eigenlijk is het leven een en al ellende als je het zo bekijkt. Hoe hard je ook werkt, het wordt nooit perfect. We worden ziek en we gaan dood, stof blijft zich ophopen, net als de was en kinderen krijgen een eigen mening. Een eigen mening ja. Misschien ben ik een dromer, maar ik dacht vroeger altijd dat je dan kinderen krijgt en dat die dan of op jou lijken of op je partner. En dan dezelfde hobby’s krijgen, graag maaltijden koken en leuke gesprekken voeren. Ze zouden ook wel eens eigenwijs zijn maar dat was dat schattig. En als ze niet luisteren zou ik ze gewoon naar hun kamer sturen of dreigen dat sinterklaas geen pakjes mee zou nemen uit Spanje. Zoiets.
Toen ik er achterkwam dat ik graag gelukkig wil zijn (vooral omdat ik niet ongelukkig wil zijn), begon ik me te beseffen dat ik elk moment moest komen opdagen. Niet mijn ogen sluiten voor huilende baby’s, hysterische peuters en mijn eigen ochtend humeur. Per situatie kijken wat er nodig is. Soms het hysterische kind in mezelf even laten schreeuwen, grapjes maken met de peuter of een grote bak koffie halen. Gisteren middag wilde zoon lief persé met zijn vriendjes een filmpje opnemen. Zonder YouTube kanaal hoor je er kennelijk niet echt bij tegenwoordig. Wij moeders zijn er niet zo happig op en als ik alleen voor mezelf spreek komt dat vooral om het helemaal nergens over gaat. Beetje over elkaar heen rollen, om de beurt een doelpunt scoren met een zachte bal en een beetje stoer doen. Ik verwijt mezelf dat ik geen begrip kan opbrengen voor filmen hoe je zit te gamen, de nieuwste gadget uit de speelgoedwinkel uit test of al je geld uit geeft aan pokémon kaarten en die dan uitpakt onder je camera. Dat ik YouTube raadpleeg voor haaksteken en de set up voor mijn weekly spreads in mijn bullet journal is daarentegen volkomen zinnig en leuk. Ik besloot mijn oordeel jegens het plan van de jongens op zij te zetten om hun opwinding niet te verpesten. Ik heb ze hun gang laten gaan. Ze hadden erg lol en kwamen (redelijk) democratisch tot beslissingen over het scipt; zo moeilijk was dat niet, want je kunt tegenwoordig gewoon tien minuten dollen en slap ouwehoeren voor de camera en 10.000 vieuws scoren. Dan moet je wel de eerste zijn die dat doet. Of ongekend populair. Bij onze jongens is beide niet het geval, maar misschien moet ik ook dat los laten. Je moet ergens beginnen. Eerst jaren lang imiteren, goed worden. Ik heb me aan het eind bemoeid met de duur van het filmpje en het taalgebruik, wat op deze leeftijd nog aardig onschuldig is.
Ik moet niet vergeten dat ik graag schrijf en dat publiceer. Ik vind het heel leuk om lezers te hebben en (positieve:)) reacties te krijgen. Er is tot nu toe niks wat ik zo heb uitgebouwd dat ik expert ben op dat gebied. Dus ik ben ook nog steeds aan het uitproberen. Er liggen 4 onuitgelezen boeken op mijn nachtkastje en gedragen kledingstukken in mijn slaapkamer. De vaatwasser zit nog vol en de was is nog niet opgevouwen. Ik heb nog steeds geen fotoboek gemaakt van de wintersport en ik heb niet eens een bloemetje bij mijn ouders neergezet toen ze terug kwamen van vakantie, terwijl ik wel mama’s auto leende en we alle dropjes op aten. De appel valt niet ver van de boom…
We komen die pubertijd vast wel door met z’n allen.

geniet van deze rottige wonderlijke woensdag!
liefs Anouk

ps de foto staat scheef, ik weet het. elke keer na het roteren staat hij weer zo. ik ben langer met de foto bezig geweest dan met het bericht zelf. ik heb het boek ‘Mac voor dummies’ nog niet uit en ik ga zo naar de markt. dus zo is het. ik moet de situatie gewoon soms even een kwart slag draaien om de oplossing te zien. haha!

Ik wil te veel…

ik wil te veel

Dit is niks nieuws voor mij. En ook niet voor jou waarschijnlijk als je mij kent. Ik wil te veel.
Buik-, been- en armspier oefeningen doen, elke dag, net als yoga. Alles haken uit Mijn gehaakte pop. Precies de romper breien die ik op Pinterest zag. Alle boeken lezen die op mijn lijstje staan. Spelletjes middag met de kinderen organiseren, koffie drinken met mijn vriendinnen, elke dag vers en vegan koken. Kleding naaien voor de kinderen, een yoga opleiding volgen, een Bullet Journal bijhouden. Het huis schoonhouden én opgeruimd met behulp van Marie Kondo. Schrijven op mijn Blog en een schrijfcursus doen. De 100 peren uit onze boompjes verwerken in de meest tongstrelende recepten en elke week verse pesto klaar hebben staan. Fotograferen, handletteren, weven, borduren, hard- en zachtlopen. Het positieve aan deze lijst is, dat de lijst met dingen die ik niet wil doen nét iets langer is. Haha!
Stel, ik kies voor één ding. Eindelijk weet ik wat ik de rest van mijn leven ga doen. Ik ben opgewonden over mijn keuze en misschien nog wel meer omdat ik een keuze heb gemaakt. Trots sta ik elke dag op om me te storten op mijn bezigheid. Ik ben toegewijd en voel me energiek. Vastbesloten zeg ik mijn abonnement bij de yogaschool op/zwieber al mijn stoffen de deur uit.
Nu wilde ik eigenlijk gaan schrijven dat mijn leven nou eenmaal alles ís…Het één bestaat niet zonder het ander, ik heb ooit besloten om kinderen te willen, ik heb talent voor haken en naaien en het maakt me vrolijk. Yoga en mediteren redde mijn eeuwig ronddolende geest en gezond koken en sporten mijn vermoeide lichaam…je kunt bezigheden niet afsluiten je kunt alleen oefenen met focus en prioriteiten stellen. Waarschijnlijk is er niks mis met mijn focus maar wel met dat prioriteiten stellen. Ik wordt soms zo ongelukkig van slechts doen wat moet i.p.v. wat ik wil. Heus, ik doe mijn best, ik predik zelfs dat men kan leren te houden van kopjes uit de vaatwasser halen, wc’s schoonmaken en Himalaya’s met was weg werken.
Goed, als je kijkt naar het aantal levensuren dat ik tot mijn beschikking heb, zou je zeggen dat ik me vanaf nu slechts bezig moeten houden kinderen grootbrengen en die wc’s schrobben en was weg werken. Maar dat wil ik niet; ik ben nogal koppig. Ik geloof in dingen die je niet kunt zien, de oneindigheid van wat we zouden kúnnen bijvoorbeeld of de fopspeen van dankbaarheid zoals Arnon Grunberg in zijn voetnoot van maandag 11 september schreef (die fopspeen zullen we nodig hebben tot we hebben geleerd oprecht dankbaar te zijn).
Het euvel bij mij ‘m zit dus vermoedelijk in prioriteiten stellen. Wat ik verzuimde te vertellen namelijk, is dat ik de laatste tijd (verrassend vaak loopt dit samen met de zomermaanden) wijntjes en biertjes denk nodig te hebben voor ontspanning en plezier. Een speciaal biertje of een lekker wijntje zijn van huis uit goede vrienden en die doe je niet zomaar weg. Het punt waarop het me energie gaat kosten is bereikt. Zonder dramatisch te worden is het nodig voor mij om dat punt te herkennen als het nadert. Door de vibe van de zomer en mijn terugkerende fitheid kon ik het aan om wat vaker dan 1 avond in de week een drankje te drinken. Het is nu weer tijd om op te laden. Herfstbuien zijn mijn teken om naar binnen te keren, meer slapen, mediteren, gemberthee drinken en groentesoepen maken. Dan ontdek ik weer dat ik de dingen die ik wil, allemaal kán. Wel om de beurt en met liefde.
Een en te meer moet ik mijn hoofddoel niet uit het oog verliezen; de beste versie van mezelf worden. De beste versie van mezelf wil zo ongeveer zeggen als: ik ben al goed maar zou graag verlichting bereiken (= in mijn optiek non stop geduldig zijn en ultiem tevreden ongeacht de uitkomst).
Als ik niet steeds gestoord zou worden door het leven was ik daar natuurlijk al, maar dat is nou juist de grote grap :)
Misschien dat ik dan nu toch maar een selectie ga maken uit mijn bezigheden…

wordt vervolgd.
fijn weekend,

liefs Anouk

Een maand vegan; hoe het beviel

natuurhuisje
vegan-lunch
koeien
markt-perigueuxGoed. nou, mazzel, fijne dag nog!
Hihi, nee hier komt mijn verhaal. Eén van mijn wensen was en is, iets voor de wereld te doen. Op een manier die bij mij past. Omdat ik gezinsmanager ben, doet de rest dan automatisch mee en dat is niet niks. Toch leeft de kwestie in meer mensen dan ik dacht. Kinderen houden van dieren en voelen zich betrokken bij de wereld. Ze zijn minder voorgeprogrammeerd met gewoontes dan wij en komen met vernieuwende ideeën.
Eerder at ik al eens een jaar geen vlees en zo min mogelijk zuivel. Maar…toen dacht ik nog dat dingen in het leven vanzelf gingen. Ik ben heel lui van aard en heb oorspronkelijk een enorme hekel aan klussen die terug komen. Eigenlijk deed ik gewoon altijd heel hard mijn best met nukkig doen in de hoop dat de was zich niet opnieuw opstapelde en dat het eten vanzelf op tafel zou komen.

Het kost energie en moeite.

Wat ik dus ook aanpak in mijn leven, het heeft allemaal aandacht, energie en planning nodig. Mijn eerste conclusie is dan ook dat het niet uit maakt wat je aan gaat pakken, het kost zoiezo moeite. Helaas moet ik dan ook toegeven (aan mijn lief voornamelijk) dat om een project te laten slagen ik een doel, een waarom en een planning moet maken. Vegan eten is niet anders dan sporten, diëten of een opleiding volgen. Het voordeel (vind ik) is dat het niet tijdelijk is, dus de veranderingen die ik doorvoer zijn blijvend en zullen dus routine worden. Kom ik meteen bij mijn tweede conclusie…

Een goede voorbereiding is noodzakelijk.

Een dingetje dus in mijn leven. Van te voren nadenken over een dag of de week. Plannen. Wat eten we, gaan we nog ergens op bezoek of op vakantie. Kan je overleggen met de gastvrouw, of is het beter om wat mee te nemen? Googelen wat zuurdesembrood is in het Frans en uitzoeken of er een oven in het huisje zit.
Maar ook op korter termijn. Fruit uit de vriezer halen voor de ochtend smoothie (ik kan echt niet wennen aan overnight oats!). Om 6:00 opstaan om yoga gedaan te hebben voor ik alle boterhammen smeer.
Over drie dingen zijn alle gezondheidsdeskundigen het in elk geval eens: eet meer groente, slaap voldoende en beweeg. Als je dus genoeg (dan bedoel ik bij elke maaltijd iets) groente binnen krijgt, is vegan eten gezonder dan een menu wat dierlijke producten bevat, daar ben ik van overtuigd. Er zijn vast erg ongezonde veganisten en hele gezonde vlees en zuivel eters. Het gaat om de inname van fruit en vooral groente. Ik zorg dus dat de kinderen bij het ontbijt een glas groentesap of een spinazie smoothie drinken. Als lunch een broodje gezond met sla, tomaat, komkommer of avocado met zongedroogde tomaatjes en bieslook en bij het diner weer voornamelijk groente. Als ik dus niet vooruit denk en maaltijden voorbereid, nemen we gauw chips, crackers of een matze met kokos suiker.

Vervangen van je lekkerste dingen.

Ik heb een lijstje gemaakt van de dingen die we als gezin graag eten en ben daar snel een vegan vervanging voor gaan zoeken. In ons geval zijn dat:
* Pesto (dit recept is heerlijk, ik kreeg haar door van mijn moeder)
* Parmezaanse kaas (gistvlokken moet je in huis halen om alles een kaassmaak te geven, echt geweldig! gewoon bij AH)
* Eiersalade (hier het recept, ik heb kala namak in huis, als je wilt…)
* Chocola (de meeste pure soorten zijn zonder melk)
* Croissantjes voor af en toe (die van de Aldi om af te bakken)
* Snoepjes en koekjes voor soms (hier een hele lijst met dingen die vegan zijn)

Zuurdesem brood en waddenzee brood bij Ko van dalen zijn lactose vrij, dus die kopen we. Ik heb ondervonden dat ik om te beginnen de maaltijden moet blijven maken die we al maakten, alleen de dierlijke producten vervangen. Nieuwe gerechten die tijd kosten introduceer ik als ik even wat meer tijd heb.

100% bestaat niet.

Eerlijk is eerlijk. 100% vegan kan niet (meteen). Toen ik in de natuurwinkel vegan chocolade eitjes stond uit te zoeken, raakte ik in gesprek met iemand en toen nam ik per ongeluk toch die met melk mee. Onderweg naar onze vakantie bestemming lunchte we onverwachts bij mijn schoonzusje, ze weet niet wat we aan het doen zijn en maakte een heerlijke taart en kreeg eieren van vrienden in de buurt die hun kippen los hebben scharrelen. Daar maakte ik bewust een uitzondering voor. We hebben zoiezo als gezin afgesproken dat we ieder onze eigen afwegingen maken als we op bezoek zijn. We willen onze kinderen zelf laten nadenken over deze levensvragen.
Ik had afgelopen zaterdag een zwak moment. Zonder vlees kan ik prima, daarmee kom ik niet in de verleiding. Maar een cappuccino genoot ik altijd erg van (ondanks dat mijn darmen melk niet waarderen). De pompier had geen sojamelk en toen bestelde ik in een vlaag toch een gewone. Plezierig was het om te merken dat het me niet zo lekker meer smaakte, ondertussen heb ik liever zwart.

Geestelijk voer blijven innemen.

Een andere conclusie is dat ik aan mezelf merk dat ik moet blijven lezen over dierenleed, milieu vervuiling door veeteelt en de gezondheid van de mens om mezelf gefocust te houden. Waarom doe ik dit ook al weer. Cowspiracy, meat the truth, earthlings moeten we nog afkijken en Vegucated, Sea the truth en Forks over knives willen we nog kijken. Ongetwijfeld is er nog meer goeds te lezen en kijken. We nemen dingen ook in twijfel trouwens en zoeken de andere kant van het verhaal op. Mijn conclusie blijft dat de sterkste reden om wel dierlijke producten te eten ons ego (het sentiment van smaak) is. Zaak dus om de gezelligheid en de band met de mensen waarmee we onze maaltijden nuttigen te benadrukken. Dat is waar het eigenlijk om gaat en dat zou normaal moeten zijn…
Trouwens, Dieren eten van Jonathan Safran Foer is echt een knijter goed boek, ook als je niet van plan bent veganist te worden!

Het leven verder leven.

Zo kom ik bij mijn volgende conclusie. Ik kwam erachter dat ik steeds iets nieuws bedenk om jeu aan mijn leven te geven. Gelukkig ontdekte ik ook mindfulness en meditatie om te genieten van elk moment, maar die rusteloosheid zit in mij. Iets wat ik van mezelf heb geaccepteerd. To keep my balance I must keep moving. Groei maakt mijn leven interessant, maar ik moet het wel afwisselen met verdieping. Mijn huidige interesses en talenten uitbouwen is even leuk.
aan-tafel

Zo ga ik nu dus weer door met het grondig opruimen van onze spullen om een andere wens van ons te verwezenlijken; slechts bezitten wat we nodig hebben, of kei blij van worden, zoals Marie Kondo zegt.
Ik geloof dat mijn kinderen en mijn lief hebben genoten van de Vegan Challenge, of het viel ze in elk geval niet tegen. Mijn leven zal voortaan vegan zijn en daar voel ik me kei blij door.
Nu eerst eens een stukje chococaramel slice (hoe lekker zal ie wel niet smaken als ik er pistache nootjes overheen had gedaan!) en een kop thee.

liefs Anouk

Vegan heksenkaas

De laatste tijd had ons gezin de heksenkaas herontdekt. Heerlijk op een toastje. Maar ook veel toevoegingen die je eigenlijk niet wilt en dus van roomkaas gemaakt. We eten net als vlees geen kaas meer. Kaas is nog milieu belastender dan vlees en over de gezondheidsnadelen was ik al langer uit. Ik besloot deze spread te veganiseren…

  • 120 gram cashewnoten (gedurende een nacht, maar minstens 1 uur geweekt in een ruime hoeveelheid water)
  • 50 ml water
  • 1 teentje knoflook
  • 5 el gistvlokken (10-15 gram) Gistvlokken smaken naar kaas en bevatten vitamine B1, B2, B3, B6 en foliumzuur.
  • 3/4 el appelazijn
  • 3/4 el mosterd
  • 1 el citroensap
  • peper
  • zout
  • Verse kruiden (groen van lente-ui, peterseliebieslook,…) in kleine stukjes.
  • Theelepel kokosbloesemsuiker (dit is al jaren de enige suiker die ik in huis heb)
  • Twee eetlepels vegan mayonaise (Mayolijn van Remia gewoon in de supermarkt te krijgen)

Gooi alles in de keuken machine, eerst de cashuwnoten, en mixen maar! Voeg naar smaak nog wat zout of suiker toe.

 

Paasweekend

smoothie-bowlPasen gaat gepaard bij mij met een gevoel van lente, viooltjes, iets van gele kleding en lekker eten. Zo heb ik het geleerd en omdat we altijd fijn met de familie bij elkaar zijn (behalve als we een weekendje weg zijn) is het ook bijkletsen en samen zijn. Toen ons eerste kleine meisje naar school ging kozen we voor een christelijke school. Om twee redenen; de school gaf ons het beste gevoel van de scholen waar we naar gingen kijken en Stephen is blij met zijn christelijke basis en ik, ondanks mijn niet-gelovige opvoeding, was er zeker niet over uit of God bestond. Ik voelde eigenlijk dat God er is, maar had veel vragen. Mijn weg die volgde bestond uit lezen over het christendom, boeddhisme en veel stilte opzoeken door meditatie. Ik kwam erachter dat wanneer mijn hoofd stopte, mijn gevoel mij meer kon vertellen. Er kwam een liefde voor het leven, voor de kleine dingen waar ik me eerst aan kon irriteren. Die liefde kan de kracht van God zijn, je gedragen voelen… Toch is geloof voor mij geen hoop maar een actie. Ik wil niet wachten tot er iemand op staat met de oplossing. Wij mensen hebben de kracht gekregen om te zorgen voor elkaar en de aarde, met al haar bewoners. Ik weet het, omdat iedereen daar een ander idee over heeft zou het misschien beter zijn om te vertrouwen op het plan van God…

Voor ik vertel hoe we onze eerste vegan pasen hebben overleefd wil ik je vertellen over gisteren.
De nacht na tweede paasdag stortte ik een beetje in. Mijn lijf deed overal pijn, eerst alleen de plekken die al gevoelig waren (tussen mijn schouderbladen van het tillen van de baby en een val tijdens de wintersport, niet eens op ski’s :)) en daarna polsen, enkels, onderrug en toen ging er een belletje rinkelen. Dit lijkt op griep. Had ik te hard gewerkt de afgelopen weken om alles (ons eten en het huis) zo goed mogelijk te doen om het te laten slagen? Had ik iets opgelopen? Mis ik een voedingsstof? Ik weet het niet, maar ik zag het even helemaal niet meer zitten. Doen we er wel goed aan. Als al die info over dierenleed, milieu belasting (EXTREME milieu vervuiling) en zelfs gezondheid, zo voor het oprapen liggen, waarom is niet ondertussen iedereen gestopt met vlees eten? Veel argumentaties kon ik wel geven. “Vlees is gewoon lekker en het wordt gemaakt om op te eten”, “Wat heeft het voor nut, we zijn waarschijnlijk al te laat met het redden van de wereld”, “Organisaties die ons voorlichten over voeding en zelfs artsen, zeggen dat we dierlijke vetten en zuivel nodig hebben”.
Mijn hoofd maakte overuren, ik kreeg er hoofdpijn van. Velen zullen dan misschien tegen me willen zeggen, maak je er dan niet zo druk om, als je mindert met vlees eten, doe je toch al een hele hoop!
Ik moet inderdaad weer gewoon verder gaan met leven, maar me er niet druk om maken, zal nooit meer kunnen. Ik geloof in een toekomst op deze planeet en dat het absoluut niet de bedoeling kan zijn dat we de aarde zo enorm verpesten. We hebben bijna alle ruimte ingenomen van wilde dieren en natuur voor de verbouwing van ons vlees. Met een beetje minderen gaan we dat niet oplossen. Zo kwam de vraag in mij op waarom christenen vlees eten (niet alle christenen, net als dat niet alle boeddhisten vegetariërs) zijn. Na wat googelen vond ik deze antwoorden aannemelijk. Ik heb ook zo het idee dat het niemand echt kwalijk te nemen, aangezien overheden het overgrote deel van de werkelijke impact op onze aarde niet communiceren (of niet (willen) weten. De omvang is niet te overzien, de belangen voor de economie te groot. Nederland is het vee dichtste land ter wereld. Geen land ter wereld heeft zoveel legbatterijkippen, vleeskippen, onverdoofd gecastreerde biggen en vleeskalveren met bloedarmoede per vierkante kilometer als Nederland. Ik vroeg me af of er ook veganistische christenen zijn en vond het mooie verhaal van Hans Bouma.

Onze paasdagen waren heerlijk. We maakten croissants met kant en klaar croissant deeg van Aldi (op deze website veel producten die makkelijk te vervangen zijn), smoothie bowls (veel recepten te vinden en mooiere plaatjes dan die van ons :)) vegan heksenkaas voor op toast en chocolade eieren in mallen van Xenos. De eitjes die kocht bij de natuurwinkel om te verstoppen in de tuin bleken toch melk te bevatten. Een foutje die ik mezelf niet kwalijk neem (dat is waarom een een veganist zegt niet 100% veganistisch te eten, een foutje kan gebeuren).
We aten beide paasdagen bij familie, een lunch op eerste paasdag bij schoonfamilie en borrel + avondeten bij mijn ouders. Door mijn schoonzusje werd ik verrast door heerlijke linzensoep (waar ik graag het recept nog van wil) naast noten cranberry desem brood met voor erop avocado, komkommer en kiemen, heerlijk! Voor bij de thee had ze cakes gebakken, waarvan een hartige met van alles erin (dat recept wil ik ook graag!;)) waaronder een ei. In deze overgangsfase sla ik zo’n heerlijk zelfgebakken plakje cake niet af en ik ga het recept graag maken zonder ei en laten proeven. Waarom geen ei meer voor mij, lees je hier
De kinderen hadden donderdag wel een gekookt eitje mee om te verven, want die hadden we nog. Onze eitjes werden altijd langs de deur gebracht door een jongen van school vanuit een biologische boerderij. Afscheid nemen van Daan met z’n eierkar en de eierprikker valt zwaarder dan afscheid nemen van het eitje zelf. Misschien is het sentiment wat aan de onze voedingsgewoontes hangt wel hardnekkiger dan de smaak…Volgend jaar zorg ik voor piepschuimeieren. Stapje voor stapje.
Mama had merinque gemaakt van kikkererwten vocht, de link naar dat recept vind je in het stukje Waarom geen ei.
Zo was onze pasen dus vol met verrassingen en genieten van elkaar. Fijn om iedereen weer te spreken en fijn om met elkaar te eten. Eten is een groot deel van ons leven en misschien daarom zo beladen. Veranderen kost tijd. En inzicht over wat we onze aarde aan doen. We keken samen EarthlingsCowspiracy en Meat the truth. Het maakt me heel verdrietig dat ik niet eerder zo sterk heb kunnen zijn om deze stap te maken, maar ook heel blij dat ik het nu wel doe.
Bedankt voor alle lieve reacties van lezers, vrienden en mensen om mij heen! Ik weet dat iedereen wel iets meer zou willen doen, maar er de tijd niet voor heeft. Met vervang- ideeën en recepten hoop ik jullie een beetje te inspireren…

Liefs Anouk