Honden en kippen

IMG_2098

fullsizeoutput_392

Gisteravond keken we het jeugdjournaal. Twee onderwerpen trokken mijn aandacht en ik verbaasde me over de overeenkomst en de verschillen.
- Er wordt een petitie opgestart voor een wet die hondeneigenaren een straf kan geven als zij hun hond zomers in de auto achterlaten. De temperatuur kan oplopen tot wel 60 graden. De politie moet soms een ruit inslaan om de hond te bevrijden.

- In een (scharrel) legkip bedrijf in Vlaanderen werd undercover gefilmd en ontdekt dat de kippen niet vrij rondscharrelen. Ze zien nooit daglicht. Van de stress verwonden de kippen elkaar en zichzelf, door de enorme werkdruk om (heel veel) eieren te leggen hebben ze te kampen met ernstige ontstekingen en ziektes.  Eén van de afnemers (Lidl) van dit bedrijf heeft de eieren uit de schappen gehaald.

Honden zijn onze huisdieren. Ze komen s’avonds heerlijk aan onze voeten liggen. We kunnen heerlijk met ze wandelen en met ze spelen. Ze zijn lekker zacht en trouw.
Kippen zijn boerderijdieren. Ze zijn doorgaans wat kleiner dan honden, ze hebben een snavel en veren. Je kunt ze aaien en knuffelen als je durft. Het is leuk om ze te gaan bekijken op een kinderboerderij en onze dreumes te leren dat ze Tok Tok Tok doen. De kip heeft een extra eigenschap die de hond niet heeft: ze zorgt voor eieren en allerlei soorten heerlijke kip gerechten.

Het filmpje van de kippen had ik s’middags al gezien, met commentaar van iemand van Animal Rights. Voor mij is het nu tijd om ook eieren van mijn menu te schrappen. Ik weet het; in mijn eentje maak ik niet zoveel verschil (alhoewel, minstens twee eieren per week zijn er minstens 100 per jaar), maar verandering in de dierenvoedsel industrie is een wisselwerking tussen consument, politiek en bedrijven. Als ik niet laat merken dat mijn voorkeur uit gaat naar een toekomst waarin we dieren niet meer gebruiken voor voedsel, kleding en accessoires, zal de politiek geen subsidie geven voor betere leefomstandigheden voor dieren en onderzoek naar alternatieven en een producent niet creatief gaan knutselen met andere bronnen.

Dieren eten doe ik niet meer, eieren at ik nog. Ik weet niet precies waarom. Ik wist heus wel dat (ook op biologische boerderijen) babyhaantjes versnippert worden. Misschien heb ik het beeld van een idyllische (kinder)boerderij voor me, waar de kippen s’avonds gewoon op stok mogen met het licht uit, zonder gewekt te worden door drie zonsopgangen per dag om ze meer eieren te laten leggen. Ze zijn er heus nog (of weer), deze boerderijen waar de kip, net als de boerderijhond, met respect en liefde behandelt wordt. Het probleem is alleen dat deze boeren onmogelijk alle mensen kunnen voorzien van een lekker eitje. Een eitje op zondag en op zaterdag en in de paleopannekoek en bij de nasi en op de spinazie à la crême. De rest moet in rap tempo gelegd worden door speciaal gefokte legkippen met stress, misvormingen, ademhalingsproblemen en zwellingen.

Het fijne is dat er steeds creatiever wordt nagedacht over ons voedsel. Vanavond proeven wij twee verschillende soorten Vegan rookworst bij de boerenkool en de spekjes smaken net echt. Het kan me niet schelen dat het worst en spekjes heet, if that what is takes to make a change!
Misschien verdwijnen dieren ooit van ons menu en daarna de namen die ons aan dieren eten doen denken.
Toen ik 20 jaar geleden bij Albert Heijn werkte, was er één soort vegetarisch stukje ‘vlees’ te koop. Van Vales. We maakten er grapjes over en proefden voor de grap; het was niet te eten. Te reputatie van Vales was niet zo best. Toch is dit merk een prachtig voorbeeld van ‘de aanhouder wint’. Nu is bijna de helft van de koeling op de kop van de vlees sectie in mijn supermarkt gevuld met bonenburgers, linzenburgers, falafel, vega spekjes, sojaburgers, pittige vega worstjes en vega rookworsten. Ze zullen het vast niet bestellen als het niet verkocht wordt…

Dus nog even voor de goede orde: ik vind mezelf niet beter omdat ik helemaal geen dierlijke producten meer eet en jij misschien wel. Mijn hart maakt een sprongetje als ik hoor van mensen om me heen dat ze minder vlees zijn gaan eten, of alleen biologisch. Ik ga ervan uit dat Greenevelien mij ook geen luilak vindt omdat ik af en toe de droger gebruik en net de verwarming aan heb gedaan.
Laatst at een goede vriend en fervent carnivoor bij ons en ik durfde gewoon een broodje vegaburger te maken! Met ingehouden adem keek ik hem aan toen hij een hap nam. Hij vond het lekker! “Nou, op deze manier, wil ik best eens vlees vervangen!” zei hij. Ieder mens maakt z’n eigen stapjes en heeft z’n eigen weg te gaan. De kunst is om je te laten horen en het ook weer los te laten…

 

De kracht van meditatie

Rumi

De invloed  van mediteren (ik noem het liever stilte trainen) op ons welzijn is tegelijk magistraal en minuscuul. Ik was weer langer dan 20 minuten en vaker dan twee keer in de week op mijn kussentje gaan zitten om mijn hoofd te observeren en mijn lijf te voelen.
Wat er gebeurt is awesome écht, maar moeilijk onder woorden te brengen. Hoe leg je uit dat je adem vloeit en je hart klopt in je kinderen?
Het is alsof ik twee zware boodschappentassen heb neergezet waar ik al een week mee liep te zeulen. De pijn in mijn schouder vermindert, de dag is niet meer te kort en mijn lontje langer.

Het doel van meditatie is een geest die we zelf besturen. Het stoppen met onszelf identificeren met die oneindige stroom van gedachten. We weten dat we er soms gek van worden, maar we kunnen er niet mee stoppen. Pas als we zien dat we als vodje papier gebruikt worden door het denken, die krassend en gummend tekeer gaat in ons brein, kan het observeren beginnen. Het vergt alleen zoveel moed en kracht om op je afgesproken tijden op je kussentje te gaan zitten! Het lijkt zó onzinnig om stil te gaan zitten zonder vertier of afleiding in de vorm van ontspanning.

Meditatie is de pil tegen slapeloosheid, klinische luiheid, chronische snackzucht, slopende vermoeidheid en lastige kinderen. Het brengt je Vakantie Gevoel, een sterke ruggengraat en maakt je dromen waar. Maar het vergt dus heel veel moed. En die moed begint met inzien dat het denken jou beheerst in plaats van andersom… Iedereen die ik spreek piekert zich suf en maar weinigen geloven dat mediteren de key is; niet gek ook, je denken heeft totaal geen zin in dat gedoe. Voor hem is het zweverig om stil te gaan zitten en al helemaal kul om aan NIETS te gaan zitten denken. Het enige moment dat je denken gewend is te vertragen is vlak voor het inslapen.

Mediteren kan zwaarder zijn dan gewichtheffen. Het is slopend om bewustzijn op te bouwen. Je wilt een warme deken en een aai over je bol.
Onderuit en niet recht op. Iedereen die wel eens heeft geprobeerd te mediteren herkent het gevecht. Als een jong poesje die al zijn kracht gebruikt om uit die doos te komen, je nagels in het karton, zoekend naar handen die je liefdevol eruit willen halen, struikelend over je broertjes en zusjes. Als je daar zo stil zit, lijken de gedachten alleen maar sneller te komen. Met een zeis in je handen ploeg je hijgend door het maaiveld van gedachten met pijn in je rug en een slapende voet…terwijl je gewoon STIL zit op een kussentje!

Opgeven is geen optie als je een gelukkig mens wil worden. Loop een rondje, schenk een kop thee in. Ga weer zitten. Zit op een rond, langwerpig of plat kussentje. En anders op een stoel. Trek je kruin naar het plafond en je stuit in het zadel. Klem je zweep onder je oksel en ontspan je lippen. Voel hoe zacht je handen kunnen landen op je benen en neem jezelf voor de volgende keer een broek aan te doen die lekker zit. Laat je adem zo diep mogelijk vallen…begeleid ‘m totdat hij helemaal plat ligt. Wacht met de inademing…deze wordt bijzonder…de rest van je leven gaat beginnen!

Zo.
Adem weer uit. Neem het vergeten wachtwoord en die bloedvlek op de bank mee. Of gewoon in één keer alle shit van de dag. Adem nog eens diep in na een welverdiende pauze. Met elke uitademing veeg je weer rommel mee naar buiten. Je lichaam is geen opslagplek voor halve verslagen, slechte televisieprogramma’s en eventuele toekomstdromen. Als je zin hebt om dag te dromen, plan dan voor morgen een sessie. Niks mis mee, out of the box is het beste begin, maar dan zonder de ‘ach het wordt toch niks’ en het zware gevoel.
Nu moet je wachten. Wachten op gedachten. Tijdens het wachten voel je je lijf. Begin dit keer bij je oor of je onderbuik. Als je toch zit te wachten kun je net zo goed eens vragen aan je lijf hoe het gaat. Observeer of je slechts voelt of ook oordeelt. Neem je jezelf kwalijk dat je nog niet naar de dokter bent gegaan? Of, zoals ik, dat je persé de bestelling bij H&M af wilde ronden tijdens de deur open doen voor je dochter en daardoor jezelf door de gang lanceerde met uitgestrekte arm om je telefoon te beschermen en je alles behalve superwoman voelde en nu, na een half jaar nog steeds pijn hebt. Natuurlijk heb je het recht om boos op jezelf te zijn. Maar hoe zou je je voelen als je lief net zo boos op je was? Zou je dat niet zielig vinden voor jezelf?

Schuldgevoel, angst, weemoed en hopeloosheid zijn vooral bij vrouwen favoriete emoties. Weet je het verschil tussen een gevoel en een emotie? Hoe voelt irritatie? Wat was de aanleiding voor dit gevoel? Was het een gedachte die opkwam? Kun je ze vangen als je er op zit te wachten?
Was je ver weg? Weet je ook hoe lang? Gingen de gedachten van hak op tak, of was het een verhaal als een film?
Zet de monkey op een stoel en elke keer als het aapje op wil springen, zet je hem terug op zijn stoel.

Stop niet met snoepen. Verdoe je tijd of werk te hard. Hou van je dagen, ze zijn van jou! Wordt de grootste fan van jezelf; jij weet precies welke afslag je nu moet nemen

Kan ik niet gewoon Mindfulness  toepassen door de dag heen? Natuurlijk. Het is gek dat we ‘Mindfull’ verloren zijn. Het wiel draait veel te hard.
Maar mediteren is als frans leren in Frankrijk. Je maakt een grote stap in een keer. Je legt een basis. De fundering voor je dag. Je gaat merken dat je beter tegen storm kunt en automatisch mindfull gaat leven. Ik stoot mezelf minder bijvoorbeeld. Ik schuif nu weer de stoel opzij met beiden handen, in plaats van snel met mijn pijnlijke arm. Je loopt rustig de trap af, drinkt water en gaat plassen (serieus, dat skippen we toch als we het druk hebben?)

Als je blijft mediteren, ontvang je bij elk level bonus punten en cadeautjes. In de vorm van inzichten, verdwenen angsten, geniale ideeën, jezelf als iemand waar je super mee kan lachen, flexibiliteit en meer kusjes. Een mooiere wereld door je eigen ogen.

                                                         ♡

 

 

Aanvaring

fullsizeoutput_395

De baby ligt op bed. Voor de vierde keer vandaag, waarvan ze alleen de eerste keer in slaap viel. Ik weet niet of ze een sprongetje maakt, zich niet lekker voelt of dat ik te onrustig ben om haar het vertrouwen te geven dat ze rustig kan kan spelen.
Op de klok staat 13:40 en twee dagen geleden zou het op dit onmogelijk zelfde moment 14:40 geweest zijn. Of ben ik nou weer in de war?
Ze ligt te mopperen. Voor mij een mooi excuus om niet naar school te lopen om Lisa en Jop op te halen, al doe ik dat juist graag nu ze het nog willen. Maar nu wil ik mijn stukje afschrijven voor mijn boek. Ik zit in zo’n bijna bovenmenselijke flow; het MOET er nu uit. De woorden rollen op briljante wijze exact op de goede plek. Ik hoef alleen maar aanwezig te zijn en mijn vingers bewegen over de zachte toetsen van mijn Ibook.

In mijn ooghoek flitsen er vormen en kleuren langs het raam in de voortuin. Daar zul je ze hebben. Onderdeel van mijn bestaan is elk moment omarmen dus in een soepele draai zet ik de woorden on hold en schuif de laptop tussen de bank.
Met mijn vinger voor mijn mond open ik de deur en de kinderen fluisteren: “Phiene slaapt zeker?” Jop heeft een vriendje mee. Stuiterend en hinkend trekt hij zijn schoenen uit en loopt naar de tussendeur om de klink zenuwachtig op en neer te bewegen. Alsof DAT nu op het programma staat. Ik weet niet eens meer wie wat begon te vertellen, maar het begon allemaal tegelijk. Mijn rust is bruut verstoord en ik richt me op Jop. “Stop eens daarmee” zeg ik en ik doe na wat hij doet in een poging hem af te leiden. Fout. Hij kijkt me aan, zijn ogen beginnen te twinkelen van plezier en hij zet nog wat kracht bij. Dan volgt een aanvaring die slechts gevoed wordt door dezelfde onrust in hem en mij. Doe rustig! Ik dóe rustig! Nee, dat doe je niet! Jij doet niet rustig! (hoe weet hij nou dat ik niet rustig doe? Ik begon heel rustig! Hoe kan hij nou in mij kijken??) Nu moet je stoppen met brutaal doen anders is het afgelopen!! Wat bedoel je afgelopen?!? Er wordt niet meer gespeeld deze week!!! Waarom?!?!

In het hoofd van een moeder dwaalt een mengsel van angst /wensen voor de toekomst (straks worden ze niet gelukkig!), opnieuw te bepalen huisregels en je eigen grenzen. Deze gegevens zijn niet netjes gearchiveerd en werken elkaar tegen.
Wat ik me kinderen mee wil geven en het slagen daarvan is nogal afhankelijk van de manier waarop ik het breng. Heel logisch zou je zeggen, maar als ik ontspannen ben over voedsel en enkel liefdevol uitleg waarom ikzelf bepaalde keuzes maak, kan het op het gebied van rommel nog wel eens uit de klauwen lopen. En als we in overleg voor elkaar de tafel dekken en lekker vaak knuffelen, kan er onverwacht bezoek zijn in de vorm van irritatie over veeeeel te veel vlokken op de boterham. Er hoeft maar een flits van een artikel over de schadelijkheid van suiker voorbij gekomen zijn.

Juist die flits ettert want het artikel werd niet met aandacht gelezen en voorzien van een (voor nu) afrondende conclusie of besluit.

Van alles en nog wat wil ik doen om de wereld (en mijn eigen bestaan) mooier te maken. Mijn besluit om veganistisch te gaan eten maakt me sterk en gelukkig. Minderen van spullen, naaien met biologisch katoen, zoeken naar producten zonder plastic en tandpasta maken vind ik leuk. Maar ik ga wel in een jacuzzi bij vrienden, vliegen naar Barcelona en met de auto naar musea. En als ik bij vrienden eet, die super lekkere vegan risotto hebben gemaakt, wil het nog eens voorkomen dat ik toch een toastje met brie in mijn mond steek. Veranderingen worden pas gewoontes waar ik me helemaal goed bij voel, als ik mezelf vergeef met een aai over mijn bol als ik iets deed wat ik niet met mezelf had afgesproken. De hardwerkende en terecht trotse boeren op de koeienkeuring op de jaarlijkse markt in Woerden laten zich heus niet omscholen tot onderwijzer als ik rancuneus thuis blijf zitten omdat ik tegenwoordig van mening ben dat we dieren niet als consumptiegoederen moeten houden en vetmesten.

De mensheid is vooral gebaat bij liefde, ook al heeft ze er nog zo’n zootje van gemaakt. Ik verkies het feest boven actievoeren, kokkerellen boven kuikens bevrijden en schrijven boven mezelf ophitsen met negatief getinte maar goed bedoelde Facebook groepen.
Maar voor alles. Een betere wereld begint in mijn huis.

fullsizeoutput_391

Daar heb ik nog wat te leren. Het vriendje heb ik uitgelegd dat ik soms in paniek raak als Jop verandert in een stuiterbal. s’Avonds aan tafel vertellen de kinderen dat ze soms bang zijn dat ik boos word als er een vriendje mee is en dat ze zich dan schamen. Ik slik mijn tranen weg. Ik vroeg me af hoe vaak zij kritiek krijgen van hun ‘opvoeders’ terwijl ze al zo wijs zijn. En ik vroeg mezelf ontvankelijk te zijn, nadat Stephen het woordje in mijn oor fluisterde.

I didn’t come this far to come this far

 

 

Piekeren

Zondag ga ik de meditatie leiden in de Yogawerplaats.
Omdat ik de laatste tijd te weinig naar mijn zin op mijn eigen kussentje heb gezeten, kon ik me weer goed herinneren waarom ik ooit zelf begon met mediteren: piekeren!
Zoekend door mijn boeken waar ik zoveel aan hebt gehad en op het lijstje staan om te herlezen, kwam ik het boekje tegen van Barry Long. Meditatie, een basisboek is een super compleet boek, zonder te veel woorden. De oefeningen zijn heel duidelijk en ik bedacht me weer hoe veel ik aan dit boekje had! Ik deel met jullie het hoofdstuk over piekeren, omdat ik weet dat zovelen daarmee kampen…

Omgaan met piekeren

 Als je piekert en er niet mee kunt stoppen, is het denken je de baas. Maar niemand piekert voortdurend. Piekergedachten komen in golven. Wat doe je als je aan het piekeren bent? Ga zitten. Haal een paar keer diep adem en ga je lichaam af om rustig te worden. Observeer wat er gebeurt. Probeer het eerste beeld wat in je opkomt vast te houden; houd het zo lang mogelijk vast. Raak je verdwaald in gedachten en kom je er weer uit, volg dan zo goed mogelijk het spoor terug.

*

Je moet hierbij wat harder werken dan gewoonlijk om aanwezig te blijven. De golven die piekergedachten aandragen, zijn sterk. Waarschijnlijk zit je te zuchten en te steunen, want het denken rebelleert; het wil ophouden met pogingen tot bewustwording en ongestoord verder piekeren. Je telkens weer herinneren dat je afstand moet nemen, daar gaat het om. Je hebt het piekeren, dus de gedachten, aan de ene kant; en je hebt jou aan de andere kant, de waarnemer. Die twee zijn niet hetzelfde.

*

 Wat telt is het aantal keren per dag dat je je herinnert dat je afstand moet nemen; niet hoe lang je denkt dat je per keer die afstand vast kunt houden.

*

 Raak niet ontmoedigd. Het is moeilijk. Maar als je doorgaat, win je- zelfs al lijk je nog zo vaak te falen; je wint aan bewustzijn.

*

 Bij piekeren hoort altijd een gevoel van verlies of nederlaag. Als het gaat om verlies of nederlaag die je voorziet in de toekomst, is het angst. Het verlies lijkt intens persoonlijk, maar past bij nader inzien altijd in een van de volgende categorieën: verlies van macht, positie, prestige, bezit, duurzaamheid (gezondheid) of een persoon. Als je een van die dingen verliest, verlies je een deel van jezelf en dat doet pijn.

*

 De ogenschijnlijke omvang van het verlies doet er niet toe. Voor sommige mensen is het verlies van een goede naam erger dan het verlies van hun kind. Waarden verschillen per individu. Maar wat niet verschilt is het gevoel van verlies en het gewicht van de smart die erop volgen.

*

 Meditatie graaft diepte in je en verdiept daarmee je capaciteit om smart te voelen. Maar dit soort smart is niet afhankelijk van de vraag of iets van jou is of niet. Deze smart is in werkelijkheid een diep, diep verlangen naar wat niet genoemd kan worden; het is de schoonheid van de mens en de dageraad ervan is een ontwaken.

Meditatie neemt langzaam maar zeker het gevoel in je weg dat je iets verliest – zodat je uiteindelijk vrij wordt van alle redenen tot piekeren. En meditatie transformeert sluimerende smart tot liefde.

*

 Laat me je nog eens vertellen hoe meditatie dat doet. Mediteren neemt het onechte in je weg, doordat het je in staat stelt om bewust het onechte te zien. Als je bewust het onechte in jezelf ziet, doe je het weg. Onder het onechte – onder alle onzin – is je ware wezen. In dat ware wezen bevindt zich dat heerlijke gevoel waarnaar iedereen, zonder uitzondering, naar verlangt en dat iedereen kwijt schijnt te zijn – liefde.

*

 Piekeren is onecht. Maar je hebt er niets aan om dat van iemand anders te horen, of om het te weten en er toch niet mee te kunnen stoppen. Je moet de pijn ervan voelen. En je moet inzien dat het onecht is, in jezelf – midden in het piekeren, niet achteraf. Iedereen weet achteraf dat piekeren dom is, maar iedereen piekert de volgende keer toch weer. Het maakt niet uit hoe zeer je wilt geloven dat piekeren onecht is: je gaat gewoon door met piekeren. Net als alle andere onechtheden kun je piekeren alleen te boven komen op het moment dat het er is, dat het actief is in jou.

*

 Om iets te begrijpen moet je het aan het werk zien, onderzoeken, zo mogelijk binnen gaan; je moet er zijn als het geboren wordt.

*

 Als je regelmatig serieus mediteert, merk je dat je vanzelf afstand begint te nemen. Midden in het piekeren zijn er vreemde, stille pauzes. Dit soort afstand is een onmiskenbaar teken van vooruitgang.

*

 Piekeren komt voort uit eigenbelang. Zonder eigenbelang zou niet of niemand iets aan ons hebben en zouden we spoedig sterven. Maar piekeren is onecht eigenbelang omdat het nooit een echt doel heeft. Het is onbewust – moedwillig zelfbedrog, doelloze beweging, totaal in je hoofd.

*

 Ook hier weer moet je goed oppassen voor de trucs van het denken. Het piekerend denken zal net doen alsof het bezig is mogelijkheden tot actie na te gaan. Maar dat is het niet. 

Om een plan te bedenken heb je een doel nodig. Je moet de feiten op een rijtje hebben en een heldere lijn uitstippelen in je hoofd naar de actie toe. Je hebt het veel te druk met feiten verzamelen om te kunnen piekeren; en later heb je het veel te druk met handelen om te piekeren. Aan vage indrukken heb je niets. Die zijn onecht – de weg van het piekeren is geplaveid met vage indrukken. En omdat ze onecht zijn, zijn ze niet bestand tegen bewust onderzoek van het feitenmateriaal. Je kunt het voor jezelf uittesten. De vraag is altijd; ben ik werkelijk van plan om actie te ondernemen die gebaseerd is op deze gedachtegang? Zo niet, stop er dan mee. Wees eerlijk, wees sterk.

*

 Als je vreselijk hard geld nodig hebt en je hebt ene plan beraamd om een bank te overvallen, dan pieker je niet zolang je gericht bent op actie. Je kunt nerveus zijn, maar nerveus is niet hetzelfde als piekeren. Als de beslissing eenmaal gevallen is, heb je alleen maar oog voor de feiten waarvan jij denkt dat ze nuttig zijn om de overval te doen slagen. Maar als je zit te denken over een bankoverval terwijl je in je hart weet dat je het nooit zult doen, zal je denken weigeren om goed voor je te werken. Het speelt een beetje met indrukken – nutteloze dagdromen, loze fantasieën. Die vormen de andere kant van de medaille van het piekeren; ze lijken onschuldig, maar zijn het niet.

*

 Je zult zien dat het zelfbedrog van het piekeren een gemene ruk aan je denken geeft waardoor het afbuigt. Je denkt niet meer in een rechte lijn, maar in een kringetje, en je eindigt altijd daar waar je begon – bij verlies, hulpeloosheid of verdriet; nooit bij iets wat je er nu aan zou kunnen doen.

*

 Observeer dat je niet verder kunt piekeren zodra je in staat bent om het eerste beeld dat in je opkomt, vast te houden. Het verlies of het verdriet voel je misschien wel als een soort zwaarte, een donkere wolk op de achtergrond, maar er zit geen gedacht bij. Als je gewend bent om s ‘nachts piekerend wakker te liggen, dan is dat een vreemde gewaarwording.

*

 Het is natuurlijk niet gemakkelijk om het denken stil te houden als je emoties in rep en roer zijn. Dat lukt niet met een paar pogingen om te mediteren op piekeren. Het lukt alleen als je alle oefeningen in dit boek regelmatig doet; als je toegewijd bent aan je taak.

*

 Als je het denken niet kan stoppen in goede tijden, zul je dat zeker moeilijk vinden in slechten tijden.

*

Barry Long leefde van 1926 tot 2003 en schreef het boek, gebaseerd op zijn eigen ervaringen in 1966. Prachtig hoe actueel dit en vele boeken uit de geschiedenis nog zijn.

Fijn weekend!

liefs Anouk

 

 

 

 

 

De ontbijttafel

IMG_1618
Foto genomen door Jop, zondag 8 oktober, Zeisterwoud.

We zitten aan de ontbijttafel en Jop staat. Phiene stopt het stukje cellofaan van de achterkant van het stripje paracetamol in haar mond en Lisa haalt het er weer uit. Ik open mijn Macbook omdat ik vandaag niet veel anders kan doen. Jop strooit de tweede boterham vol met hagelslag en vraagt waar zijn lunch zakje is. Phiene zegt jja jjja jij jououou, steeds iets harder, en wijst naar de paracetamol strip. We negeren het en Lisa stopt een keeltablet in haar mond. Het gaat best goed. Jop meldt dat hij naar school gaat. Het is pas 8:02 en het is drie minuten lopen, dus dat wil ik niet. We gaan nog niet naar school zeg ik, waarop Jop vraagt waar de schoenlepel is en Lisa vraagt of Phiene een rijstewafel mag. “Ergens waar jij ‘m hebt gelaten” en “ja” zeg ik. Ik bedenk me dat de melding “Ik ga naar school” altijd vóór het zoeken naar schoenen, het poetsen van tanden, de laatste blik op de toets, het uitzoeken van een tien-uurtje in de voorraad kast, het kammen van de haren en het stylen met gel komt. En als de jassen aan zijn stel ik de ‘is je bed opgemaakt’ vraag. Jop rent naar boven. “Ik zal het ook voor jou doen” roept hij nog naar Lisa, die zucht dat ze dat ook nog niet heeft gedaan.
Ik krijg een kus van Jop en zijn oog valt op dit stukje. Een klik geluidje komt onder zijn tong vandaan als hij leest over de boterhammen met hagelslag. “Aardig” zegt hij, een beetje geïrriteerd. “Het is alleen een feit”, zeg ik “Ik moet oefenen met schrijven. “Ga je een boek schrijven?” “Misschien”.

Samen met Phiene zwaai ik ze uit. Voorzichtig zet ik Phiene in de woonkamer op de grond, tussen de rijstewafel, de uit het zakje geplukte billendoekjes en de houten puzzel, waarvan de dieren vandaag geen geluid maken als je de stukjes op hun plek legt. Ik zucht en ga weer achter mijn Macbook zitten. Ik hoor Phiene iets aandachtigs doen, want na een stilte slaakt ze een kreetje. Het ging best goed, al is de vaatwasser nog niet uitgeruimd en staan de ontbijtborden nog op tafel. Samen met de was, het ziekenhuis bellen, eten koken en voor Phiene zorgen is dat het enige wat ik vandaag gedaan moet hebben.

Een nieuwe maandag. Phiene laat me lachend wat duplo blokjes zien vanuit de box en ontdekt zoals elke dag opnieuw de retro Nijntje tv. Zo is het ook. Deze maandag was er nooit eerder. Een splinternieuwe dag vol frisse momenten om lief zijn te oefenen, onrust los te laten en te leren van de wijsheid van mijn kinderen.
Phiene heeft het ‘Hier en Nu alarm’ aan gezet; stukken speelgoed vliegen uit de box. Ik speel nog één keer kiekeboe over de rand van mijn Macbook, ze schatert het uit. Kom op Anouk, van je stoel. Regel die dingen!