Honden en kippen

IMG_2098

fullsizeoutput_392

Gisteravond keken we het jeugdjournaal. Twee onderwerpen trokken mijn aandacht en ik verbaasde me over de overeenkomst en de verschillen.
– Er wordt een petitie opgestart voor een wet die hondeneigenaren een straf kan geven als zij hun hond zomers in de auto achterlaten. De temperatuur kan oplopen tot wel 60 graden. De politie moet soms een ruit inslaan om de hond te bevrijden.

– In een (scharrel) legkip bedrijf in Vlaanderen werd undercover gefilmd en ontdekt dat de kippen niet vrij rondscharrelen. Ze zien nooit daglicht. Van de stress verwonden de kippen elkaar en zichzelf, door de enorme werkdruk om (heel veel) eieren te leggen hebben ze te kampen met ernstige ontstekingen en ziektes.  Eén van de afnemers (Lidl) van dit bedrijf heeft de eieren uit de schappen gehaald.

Honden zijn onze huisdieren. Ze komen s’avonds heerlijk aan onze voeten liggen. We kunnen heerlijk met ze wandelen en met ze spelen. Ze zijn lekker zacht en trouw.
Kippen zijn boerderijdieren. Ze zijn doorgaans wat kleiner dan honden, ze hebben een snavel en veren. Je kunt ze aaien en knuffelen als je durft. Het is leuk om ze te gaan bekijken op een kinderboerderij en onze dreumes te leren dat ze Tok Tok Tok doen. De kip heeft een extra eigenschap die de hond niet heeft: ze zorgt voor eieren en allerlei soorten heerlijke kip gerechten.

Het filmpje van de kippen had ik s’middags al gezien, met commentaar van iemand van Animal Rights. Voor mij is het nu tijd om ook eieren van mijn menu te schrappen. Ik weet het; in mijn eentje maak ik niet zoveel verschil (alhoewel, minstens twee eieren per week zijn er minstens 100 per jaar), maar verandering in de dierenvoedsel industrie is een wisselwerking tussen consument, politiek en bedrijven. Als ik niet laat merken dat mijn voorkeur uit gaat naar een toekomst waarin we dieren niet meer gebruiken voor voedsel, kleding en accessoires, zal de politiek geen subsidie geven voor betere leefomstandigheden voor dieren en onderzoek naar alternatieven en een producent niet creatief gaan knutselen met andere bronnen.

Dieren eten doe ik niet meer, eieren at ik nog. Ik weet niet precies waarom. Ik wist heus wel dat (ook op biologische boerderijen) babyhaantjes versnippert worden. Misschien heb ik het beeld van een idyllische (kinder)boerderij voor me, waar de kippen s’avonds gewoon op stok mogen met het licht uit, zonder gewekt te worden door drie zonsopgangen per dag om ze meer eieren te laten leggen. Ze zijn er heus nog (of weer), deze boerderijen waar de kip, net als de boerderijhond, met respect en liefde behandelt wordt. Het probleem is alleen dat deze boeren onmogelijk alle mensen kunnen voorzien van een lekker eitje. Een eitje op zondag en op zaterdag en in de paleopannekoek en bij de nasi en op de spinazie à la crême. De rest moet in rap tempo gelegd worden door speciaal gefokte legkippen met stress, misvormingen, ademhalingsproblemen en zwellingen.

Het fijne is dat er steeds creatiever wordt nagedacht over ons voedsel. Vanavond proeven wij twee verschillende soorten Vegan rookworst bij de boerenkool en de spekjes smaken net echt. Het kan me niet schelen dat het worst en spekjes heet, if that what is takes to make a change!
Misschien verdwijnen dieren ooit van ons menu en daarna de namen die ons aan dieren eten doen denken.
Toen ik 20 jaar geleden bij Albert Heijn werkte, was er één soort vegetarisch stukje ‘vlees’ te koop. Van Vales. We maakten er grapjes over en proefden voor de grap; het was niet te eten. Te reputatie van Vales was niet zo best. Toch is dit merk een prachtig voorbeeld van ‘de aanhouder wint’. Nu is bijna de helft van de koeling op de kop van de vlees sectie in mijn supermarkt gevuld met bonenburgers, linzenburgers, falafel, vega spekjes, sojaburgers, pittige vega worstjes en vega rookworsten. Ze zullen het vast niet bestellen als het niet verkocht wordt…

Dus nog even voor de goede orde: ik vind mezelf niet beter omdat ik helemaal geen dierlijke producten meer eet en jij misschien wel. Mijn hart maakt een sprongetje als ik hoor van mensen om me heen dat ze minder vlees zijn gaan eten, of alleen biologisch. Ik ga ervan uit dat Greenevelien mij ook geen luilak vindt omdat ik af en toe de droger gebruik en net de verwarming aan heb gedaan.
Laatst at een goede vriend en fervent carnivoor bij ons en ik durfde gewoon een broodje vegaburger te maken! Met ingehouden adem keek ik hem aan toen hij een hap nam. Hij vond het lekker! “Nou, op deze manier, wil ik best eens vlees vervangen!” zei hij. Ieder mens maakt z’n eigen stapjes en heeft z’n eigen weg te gaan. De kunst is om je te laten horen en het ook weer los te laten…