Daar gaan we weer. Een nieuwe week. Wat zal ik eerst doen? Een lijstje. Hoe kan dat nou? We zijn net begonnen en nu liggen er al stukjes sla, vilten tomaten, popje, bakjes met bestek, het baby kammetje, verschillende sokken en de kapotte duplo trein verspreid door de woonkamer. Phiene komt voor de vijfde keer lief vragen of we nu de trein zallen maken??? Eerst fruit voor de jongens ontdooien. Ik loop naar de keuken en Siem begint heel hard te huilen. Het gaat over in ademnood-huil. Snel keer ik me om en wat ik vermoed klopt; Lars houdt vol trots een pluk haar van Siem in zijn handen. Zijn hoofd zit er nog aan, dus ik heb nog tijd. Ik ren naar ze toe en vouw elke vinger van Lars omhoog. Hij moet er hartelijk om lachen. Ik zet hem in de box, neem een teug adem en vertel duidelijk dat hij niet aan haren mag trekken. Dit zijn altijd die momenten waarop wanhoop al mijn goede intenties overmeesterd. Lars begrijpt geen woord van wat ik zeg. Zijn vrolijke lach klinkt boven mijn strenge woorden uit. Ik sta op en loop naar Siem terug om hem te troosten. 'Lars meer uitdaging geven' 'Het slachtoffer troosten'. Ik loop alle adviezen nog eens na. Ondertussen schiet me een onderwerp en de invulling daarvan voor mijn boek te binnen. Niet nu! Ja, ja, krijg ik terug, wanneer dan? Net aan mis ik de duplo trein als ik met Siem naar de keuken loop om het fruit in een pannetje met warm water te zetten. De trein rijdt helemaal tot onder de eettafel. Als ik Siem op de grond zet om voor Phiene lijm te gaan halen, zet hij het weer op een huilen. Ik heb zin om alles wat ik voor mezelf wil doen op te geven. Belachelijk dat ik denk een boek te moeten schrijven, t-shirts te moeten ontwerpen, kleding te naaien en cadeautjes te haken.
Tien minuten later zitten we aan tafel. Ik knip voor Phiene figuurtjes uit een boekje. Terwijl zij klodders lijm op haar papier laat glijden, doet Siem een poging om houten diertjes in de puzzel te leggen en staat Lars op zijn uitkijk plek op het klepbankje dat we van mijn vader kregen. Als ik de klodders lijm uitveeg over het vel papier krijg ik een harde 'Neeee!!!' van Phiene. Iets in haar weet dat ze zelf moet ontdekken dat uitsmeren beter werkt. Van alles wat ze ooit zal leren, zal alleen datgeen wat ze zelf ontdekte verankeren. Zo mooi om te zien dat kinderen het proces aangaan alsof ze weten dat het om het proces gaat.
Ik bedenk me dat ik Lars in de box zal moeten blijven zetten met een duidelijke 'nee' elke keer dat hij aan Siem zijn haren trekt. Interventie is nodig zodra de één de ander pijn doet. Tot dat moment moeten ze zelf ontdekken. Spelen met oplossingen, voelen wat nat is en wat zwaar. Zien welk bakje groter is en welke deksel past. Zo is het met mij ook. Ik zal moeten blijven zoeken naar een gaatje om te tekenen, een bloknood om een ingeving op vast te leggen, rust om te schrijven, tijd om te rusten, moed om prioriteiten te stellen en kracht om niet op te geven. Ik moet zelf ontdekken hoeveel klodders lijm ik nodig heb. Misschien heb ik steeds minder lijm nodig, maar het kunstwerk is nooit af.



Het eerste half jaar met de tweeling

Ten eerste: elke keer als ik voel dat ik te snel ga, verstil ik. Dan doe ik net alsof ik stil sta, temidden van alle chaos. Want chaos, dat is het, vijf kinderen, waarvan de jongsten een tweeling. Op hetzelfde moment huilen er drie, koken de aardappelen over, kan er één zijn scheenbeschermers niet vinden, struikel je over een speelgoedfietsje en bedenk je je dat je vóór de volgende voeding speen nr 2 nog in huis moet hebben. Dan adem ik. Diep in en heel ver uit. Dan voel ik mijn voeten en verfris ik mijn brein. Dan is het weer gewoon wat het is. Een huis vol met herrie, niets meer en niets minder.

Ik weeg geen grammetje te veel want ik heb nog nooit zo weinig gezeten en mijn rug is in drie stukken gebroken

Twee keer de trap op, twee keer de trap af, twee keer een wipper verstellen, twee keer de wipper op tafel zetten (twee keer op het label lezen dat dat niet mag), twee keer opnieuw een poepluier en twee keer zoveel vuilnis. Twee nekjes kussen, vier spekbeentjes opeten, twee bedjes verschonen, twee keer bedenken wat ze aan moeten en twee keer juichen als ze goed zijn gegroeid. Ik zou heel makkelijk kunnen zeggen dat het niet te doen is, dat ik er helemaal doorheen zit. Mijn lichaam heeft een opdonder gehad. De laatste maanden van de zwangerschap waren veel te belastend voor mijn rug en ik vermoed dat ik me alleen op mijn sterfbed nog wat slechter zal voelen dan de eerste weken na de keizersnede. Ik kan me heel goed schikken aan een situatie, pijn accepteren en wegademen, maar hier had ik me wel op verkeken. En dan leven we nog in het meest veilige deel van de wereld wat betreft bevallen en niet te vergeten het meest comfortabele in de geschiedenis van de mensheid tot nu toe (als ik het zo eens lees in Sapiens, een kleine geschiedenis van de mensheid).

De nachtvoedingen met een tweeling moet je misschien meer benaderen als werk. We hadden misschien beter een zusteruniform aan kunnen trekken en omstebeurt koffie pauze kunnen gaan nemen. Een tweeling komt niet altijd tegelijk, maar je trekt ze er toch beiden uit om dezelfde voeding aan te bieden. Die de één in veel gevallen niet opdrinkt en je hem weer snel te slapen legt, waarna hij een uurtje later alsnog komt. Zo kwam het dat ik Siem bij me nam en papa op een matras naast Lars in de babykamer ging liggen. En later op de gang, omdat ie niet kon slapen van die gast ;)
Natuurlijk hoor je elkaar nog wel de baby's verzorgen, dus echt slapen doe je niet. Al snel werd rijstebloem + baby ingetoetst op internet want over een ding zijn wij het altijd eens geweest samen (ja, wel meer dingen ;)) kinderen moeten zo snel mogelijk doorslapen. Van slapen ga je groeien, wordt je vrolijk en komt je geest tot rust. De Dalai Lama zei ooit: 'Sleep is the best meditation' hiermee bedoelde hij dat slapen mediteren niet vervangen kan, maar als je moe bent is slapen wat je moet doen. 

Wie mij kent weet dat ik bij elk kindje opnieuw alles op alles heb gezet om borstvoeding te geven en zelfs, onder invloed van morfine, legde ik de tweeling een dag en een nacht aan tegen beter weten in. Toen de morfine uitwerkte was de droom voorbij. Als alles heel gemakkelijk was gegaan bij mijn drie eenlingen had ik het met de tweeling nog overwogen, maar dit zou onmogelijk zijn voor mij. 

Toen we allemaal na vier maanden s'nachts weer gewoon sliepen hadden we weer energie voor een leuk gesprek en hulp met huiswerk

Ik krijg vaak de vraag hoe ik het allemaal doe. Vijf kinderen, een man die meer dan gemiddeld van huis is, kleding naaien, breien en het huishouden. Oh ja en dan ook nog Instagram bijhouden en bloggen. Eerlijk is eerlijk; al die jaren dat Lisa en Jop op school zaten had ik best een succesvol bedrijf op kunnen zetten. Het is niet zo dat ik toen niks deed, maar niet zoveel als nu. Van de stilte maakte ik dankbaar gebruik door heel veel te lezen, te mediteren en yoga te beoefenen. Waar ik nu zo veel profeit van heb. Ik ben mezelf daar elke dag dankbaar voor! Paniek en stress is iets wat ik me herinner van vroeger. Ik zal niet zeggen dat ik dat nooit meer op voel komen, maar vrijwel altijd lost het op doordát ik het aan voel komen. Tussen de chaos door richt ik me slechts op wat zich voor me afspeelt. Als een kind een kusje moet (of een poetsdoek), krijgt ie dat. Bij mijn grens ga ik zitten, of vroeg naar bed. Siem en Lars zijn alweer van die bijzondere wezentjes, ze lijken op Jop, Lisa, Phiene en ons. En toch weer zo uniek. Siem zegt mamamamamamam en wipt de hele kamer door. Lars houdt al veel langer zijn eigen fles vast en is een enrome knuffelbeer. Siem was veel verkouden en Lars had net als Phiene (en achteraf Jop) zo'n last van reflux. Ik schrik nog steeds als een van de baby's een stukje brood terug kokt, maar niet meer zo erg. Als ze huilen handel ik, zonder dat het zweet me uitbreekt. Kracht en energie groeit mee met het gewicht van je baby en hier dus keer twee. Eigenlijk voel ik me sterker. Je kunt heel goed mee voelen, zonder er zelf aan onderdoor te gaan. En het mooiste is, je weet hoe snel ze groot worden, dus genieten we zo bewust.

We voelen ons eigenlijk al een beetje opa en oma, kalm en vol liefde (erg hè?!;)) 

Ik las laatst in een heeeel slecht stukje wat ik doorgestuurd kreeg, dat een derde kind er altijd komt in een poging de relatie te redden. Ik moest er heel hard om lachen, maar dacht wel, gut ja, voor onze derde was er wel een soort van dip als in; en nu? Is dit het nu? Nog tien jaar en ze zijn gewoon de deur uit. Ik voelde op zielsniveau, maar dus ook op materieel niveau dat ik Phiene zo graag wilde. Ondanks de risico's van een vierde zwangerschap (ik was 39) vind ik het een briljante zet van mijn lief om voor een vierde te gaan. We kwamen niet meer bij van het lachen toen we zagen dat het een tweeling was en tranen van geluk biggelde over onze wangen. We zijn nu een hechter team dan ooit. Woorden worden gebruikt om leuke, interessante of liefdevolle informatie uit te wisselen. Klagen is verleden tijd. Al moet ik wel zeggen dat we voor het uitwisselen van die woorden doorgaans moeten wachten tot het weer vrijdag avond is. Doordeweeks gebruik ik dus mijn instagram account voor wat er van mijn hart moet ;)

Tot slot: Lars en Siem komen nog wel eens wat 1 op 1 aandacht tekort, maar wie kan er nou zeggen dat hij zijn babytijd en misschien wel kindertijd hand in hand met zijn broertje in slaap viel en er altijd wel een een grote zus of broer was die voorbij stoof met een bal of een dansje? En wie kan er zeggen dat het gevoel een sociaal wezen te zijn al standaard mee geleverd werd, omdat er iets was in de baarmoeder nog dichterbij dan het hart van je moeder? Een tweeling!


Een van mijn eerste blogposts; zo grappig, ik ben nog steeds dezelfde oefening aan het doen...

De kinderen spelen bijna de hele dag van alles. Vooral verhalen uit het leven gegrepen. Dan was ik de moeder en jij de vader, of nee ik was grootzus en we gingen naar vakantie. Ja, en dan was dit de auto. Van alles wordt er nagemaakt. Van auto tot caravan tot zwembad. Soms moeten we zelfs verder spelen tijdens het eten of naar school of naar bed gaan. Ik met mijn 'hier en nu insteek' kan wel eens denken; hier moet ik iets aan doen. Zouden ze niet te veel bezig zijn met hoe ze het zouden willen, altijd zomer, heel lang haar of "ik was al tien!" Maar als ik het tafereel nader aanschouw besef ik mij hoe zeer ze in het nu leven. Ze laten met een onuitputtelijke energie zien hoe zeer ze van het leven genieten. Sterker nog; door het echte leven na te spelen met deze overgave kunnen we zien hoe het ís! Elk aspect van hun verhaallijn krijgt dezelfde liefdevolle aandacht. Oké, de baby valt wel een met haar voorhoofd op de duitse autobahn, maar ze werken als team (op kleine onenigheden na).

Het spoort mij weer aan om elk moment te aanvaarden, elke dag, elke bezigheid met liefde te benaderen. Dit is het leven, beter wordt het niet. Dít is waar we het voor doen. Als we beginnen met elk onderdeeltje van de dag, de week, het huis water te geven net als met een plantje, liefde te geven als met een kind, groeit het. Langzaam maar zeker gaan we opmerken dat de dingen ons niet tegenwerken. Langzaam gaan we merken dat de dingen komen zoals we ze zouden willen. Maar het begint met aandacht. We spelen ons eigen leven en kunnen het zo mooi maken als we zelf willen. Elk moment weer hebben we de keuze om lief te reageren, om een kopje en een stapel papier direct op te ruimen, kussentjes mooi recht te leggen en onze administratie doen alsof het een hele leuke bezigheid is. We denken te vaak; als ik zo maar even kan zitten, als ik morgen maar even alleen de stad in kan, als die was nou maar gedaan is en het huis opgeruimd...dan kan ik ontspannen.

Als ik naar mijn kinderen kijk, besef ik mij weer waarom ik aan mindfulness was begonnen. Ontspannen tijdens de dagelijkse dingen doen. Mezelf aanleren alles met liefdevolle aandacht te doen en dit te blijven oefenen. Zeker in het begin had ik het gevoel dat ik een toneelstuk aan het opvoeren bent. Gek want eigenlijk is alles wat we doen nu juist precies niet doen alsof, dit is wat het leven ons aanbiedt. Het ontspanmomentje, weekendje weg, sauna, wandeling, borreltje zijn dat ook, maar niet het doel van het leven. Wees gewaar op het opsplitsen van je leven in onderdelen die we een oordeel geven; leuk, minder leuk, niet leuk. Het beoefenen van aandacht voor elk moment heeft ervoor gezorgd dat ik na verloop van tijd niet meer de tijd opsplitste. Heel soms betrap ik mezelf er weer op. Onze mind verzint altijd weer een trucje om je weg te krijgen uit het hier en nu. Dan merk ik ineens dat ik weer vaak naar mijn volgende koekje, koffie of biertje uitkijk en kort daarop begint mijn geest te zeuren; ik heb geen zin meer in waar ik mee bezig ben...
Weer verder oefenen dus! En waarom? Ben ik niet te streng voor mezelf zeggen velen. Deze oefening heeft mij gebracht naar een gestructureerd leven. Bijna niet meer achter de feiten aan, tijd over voor dingen die ik zo graag wil doen en het belangrijkst; elke dag gelukkig. Gelukkig met het leven! Mijn kindjes zien dat ik gelukkig ben en worden bevestigd in dat wat zij spelen het echte leven is, dat als je volwassen wordt, dat dan het leven nog steeds leuk is.